ଖାଲି ଚୌକିର ଶବ୍ଦ

ବାପା,

ତୁମେ ଚାଲିଗଲା ପରେ

ଏ ଚୌକିର କଁ କଁ ଶବ୍ଦ ଆଉ ଶୁଭୁନି...

ଏଠି ଏବେ ଶୂନ୍ୟତା ଗାଁଥିବା ଗୀତ ହୁଏ,

ଯେଉଁଥିରେ ନାହିଁ ହଁସିର ତାଳ, ନା ଚାଷ ଚର୍ଚ୍ଚାର ଖୋଲା ଶବ୍ଦ।

ସେ ବେଳେ,

ସନ୍ଧ୍ୟା ପଖାଳ ଖାଉଥିବା ସମୟରେ

ତୁମ ହାତର ଛୋଆ ପିଠିରେ ଲାଗୁଥିଲା,

ଆଉ ଏବେ ସେ ହାତଟି ବସିଛି ମନ ମଧ୍ୟରେ—

ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆଶ୍ବାସ ଭଳି।

ମୁଁ ଆଉ ତୁମ ପାଖକୁ ଯିବି କିପରି?

ଏ ଘର, ଏ ସମୟ, ଏ ଶବ୍ଦ...

ସବୁଠି ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତିର ଗୁଞ୍ଜନ।

ଚୌକିଟି ଆଉ ବସେନି କାହିଁକି,

କାହାରୁ ପଚାରିବି?

ତୁମେ ଯେଉଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଗଲା,

ସେଠିକୁ ଦେଖିପାରିନି ମୁଁ।

ତଥାପି ପ୍ରତିଦିନ, ଏଇ ଚୌକି

ମୋତେ ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତି ଶୁଣାଏ,

ତୁମ ସ୍ନେହ ଶବ୍ଦର ଭାବେ ଫେରି ଆସେ।

---