कुतूहल

बाळ म्हणे जेव्हा आई बाबा

माय बापाला कुतूहल किती ।

पडे बाळाचं ते पाहिलं पाऊल

सगळ्यांना वाटे नवल किती ।

बाळ हळू हळू मग मोठे होई

जडते सगळ्यांची किती प्रीती ।

आनंदाचा मग प्रत्येक क्षण

आई बापाची फुलते छाती ।

मोठे मोठे मग जेव्हा होते बाळ

आई बापास वाटते भीती ।

सोडून तेव्हा मग जातो बाळ

आई बापाची थांबते गती ।

नाना विचार येतात मनी

का ही अशी जगाची रीती ।

म्हातारपणाचा सहारा तुटतो

का क्षणात सरते सगळी नाती ।