किनारा

आयुष्यात परतलेल हे प्रेम सागरांच्या लाटांप्रमाणे

वादळ निर्माण करण्यासाठी आलय,

की त्याच लाटांवर संथपणे झुलायला?

पुन्हा प्रश्न तोच उभा ठाकतो की ,

आईसारखं उराशी कवटाळायला आलय की ,

अगणित अशा गर्दीच्या शहरा सारखं घुसमट द्यायला...

पुन्हा त्याच विचारांचा सावट नवीन किरण दाखवण्यास

आलय की पुन्हा अंधाराच्या गर्तेत खेचून न्यायला...

तरीही हे लोचट मन त्या लाटांनाही भावत॒ आणि त्या तरंगणाऱ्या नौकेलाहीl

राहतो तो फक्त सोबत किनारा आणि पायाखालून निसटणारी वाळू.....