"എന്റെ ദേവൻ"

"എൻ്റെ ദേവൻ"

​വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്നു തേങ്ങിത്തളരുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടെങ്കിലും തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ട അവസ്ഥ. ഇടയ്ക്കിടെ വീട്ടുകാർ വന്നു ആഹാരം കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എനിക്കൊന്നും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ അച്ഛന്റെ ശകാരം സഹിക്കവയ്യാതെ കുറച്ചു ആഹാരം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തിത്തീർത്തു.
​പെട്ടെന്നാണ് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. ആ റിംഗ് ടോൺ കേട്ടതും ഞാൻ വെപ്രാളത്തോടെ ഫോണിനരികിലേക്ക് ഓടി. മറുപുറത്തുനിന്നു കേട്ട ആ ശബ്ദം എന്റെ നീറുന്ന മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർമഴ പോലെ പെയ്തിറങ്ങി. അത് എന്റെ ദേവേട്ടനായിരുന്നു!
​"ഹലോ അച്ചു, ഞാൻ ദേവനാ... നിന്റെ ദേവേട്ടൻ."
​"ദേവേട്ടാ..." വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ വിളിച്ചു. ആരും കേൾക്കാതെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ഞാൻ തുടർന്നു, "ദേവേട്ടാ, ഇവിടെ എന്റെ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങുകൾ തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണ്. ഞാൻ എന്തുചെയ്യും? ദേവേട്ടൻ വരുമോ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ?" വിതുമ്പിക്കൊണ്ടുള്ള എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം അക്ഷോഭ്യനായി മറുപടി നൽകി.
​"ഞാൻ തീർച്ചയായും വരും പെണ്ണേ, നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ."
​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ തങ്ങിനിന്ന ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. സമാധാനത്തോടെ ഞാൻ ഫോൺ താഴെവെച്ചു.
​പിറ്റേന്ന് നേരം പുലർന്നു. ഉള്ളിലെ ആകുലതകൾ പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഞാൻ നടന്നു. എല്ലാവരും എന്നെത്തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉച്ചയായപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് അച്ഛനും അമ്മാവന്മാരും തമ്മിലുള്ള സംസാരം എന്റെ കാതിലെത്തി.
​"ബ്രോക്കർ കുഞ്ഞുനാരായണൻ പറഞ്ഞത് അവർ ഇപ്പോൾ എത്തുമെന്നാണ്. ജാതകപ്പൊരുത്തം പത്തിൽ പത്തുമുണ്ട്. നല്ല ചേർച്ചയുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളാണ്."
​അതുകേട്ടതും എന്റെ ഉള്ളിലൊരു വെള്ളിടി വെട്ടി. "എന്റെ കൃഷ്ണാ... ജാതകത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പൊരുത്തക്കേട് ഉണ്ടാകുമെന്ന് കരുതിയതായിരുന്നു. ആ ഒരു പ്രതീക്ഷയും പോയിക്കിട്ടി."
​അറിയാതെ ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു പോയി, അവർ വരുന്ന വണ്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിക്കണേ എന്ന്. നിവൃത്തികേടുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ചുപോയത്. പക്ഷേ ദേവേട്ടൻ തന്ന ഉറപ്പിൽ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു.
​പെട്ടെന്ന് അമ്മ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. "ഇതെന്തൊരു കോലമാണ് പെണ്ണേ! അവർ വലിയ തറവാടികളാണ്. നിന്റെ ഈ വേഷം കണ്ടാൽ എല്ലാം കുളമാകും. വേഗം ഒരുങ്ങിക്കെ." അമ്മ എന്നെ ബലമായി പിടിച്ചിരുത്തി ഒരുക്കി. അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു കാർ വന്നുനിന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
​"അവർ വന്നു! വേഗം നടക്ക്..." അമ്മ എന്നെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ആനയിച്ചു.
​താഴ്ത്തിയ തലയുമായി ഞാൻ അവർക്ക് മുന്നിലെത്തി. ആരെയും നോക്കാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ അവർ ചോദിച്ചു: "ചെക്കനും പെണ്ണിനും എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാനുണ്ടോ?"
​"അവൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയാനില്ല, ഞങ്ങൾ പറയുന്നതിനപ്പുറം അവൾ പോകില്ല," വീട്ടുകാർ മറുപടി നൽകി. എങ്കിലും ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് സംസാരിക്കണം."
​അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിലുള്ളത് തുറന്നുപറഞ്ഞു. "എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരാളുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് ദേവൻ എന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തെ അല്ലാതെ മറ്റൊരാളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം." ഇത്രയും പറഞ്ഞു തീർത്ത് ഞാൻ അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി.
​പക്ഷേ, ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ അറിയിച്ചു—അവർക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതമാണെന്ന്! കല്യാണം ഉടനെ വേണമെന്നും ഉറപ്പിച്ചു അവർ യാത്രയായി.
​നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ചോര പൊടിയുന്ന വേദനയായിരുന്നു എനിക്ക്. ഞാൻ ദേവേട്ടനെ പലതവണ വിളിച്ചു, പക്ഷേ അദ്ദേഹം ഫോൺ എടുത്തില്ല. ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. ഒടുവിൽ ആ കറുത്ത ദിനം വന്നെത്തി. കല്യാണത്തിന്റെ ഒരുക്കങ്ങൾ പൂർത്തിയായി.
​വിവാഹദിവസം മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കയറുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് ഞാൻ വിഷം കഴിച്ചു. അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ച ദേവേട്ടനില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. മണ്ഡപത്തിൽ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുന്ന സംതൃപ്തിയിൽ ഞാൻ പുച്ഛത്തോടെ ആ മണവാളനെ നോക്കി.
​ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി! എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത്... എന്റെ ദേവേട്ടൻ!
​അദ്ദേഹം എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി, നെറുകയിൽ കുങ്കുമമിട്ടു. ആ നിമിഷം ലോകം കറങ്ങുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി, ഞാൻ ബോധരഹിതയായി വീണു. "അച്ചൂ..." എന്നുള്ള നിലവിളികൾക്കിടയിൽ എന്റെ ബോധം മറഞ്ഞു.
​പിന്നീട് കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിലായിരുന്നു. അരികിൽ ആ കള്ളച്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന ദേവേട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ സങ്കടവും ദേഷ്യവും ഇരച്ചുകയറി. ഞാൻ ആഞ്ഞു ഒന്ന് കൊടുത്തു.
​അദ്ദേഹം മുഖം താഴ്ത്തി മിണ്ടാതെ നിന്നു. "ഞാൻ അനുഭവിച്ച മാനസിക വിഷമം ദേവേട്ടന് അറിയാമോ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. ദേവേട്ടന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സഹതാപം തോന്നി. അവസാനം എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എന്റെ പ്രണയം സഫലമായതിന്റെ എല്ലാ സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
"ശുഭം."