ભાગ ૩ દિલ ની લાગણી

ટ્રેનની એ સફર પૂરી થઈ ગઈ, પણ રિહાનના દિલમાં એ અણધારી મુલાકાતનો અહેસાસ હજી એવો ને એવો જ તાજો હતો. સ્ટેશન પરથી ઉતરીને એ છોકરી તો ભીડમાં ક્યાંક ગાયબ થઈ ગઈ, પણ રિહાનનું મન હજી પણ એના જ વિચારોમાં અટવાયેલું હતું. એણે આખી ટ્રેન સ્કેન કરી લીધી, પણ એ ક્યાંય ન દેખાઈ. રિહાન ભારે હૈયે પોતાના ઘર તરફ રવાના થયો.
ઘરે આવ્યા પછી પણ એનું કોઈ કામમાં મન નહોતું લાગતું. એ વારેઘડીએ પોતાનો ફોન જોતો, જાણે કોઈ ચમત્કાર થાય અને એ છોકરીનો કોઈ પતો મળી જાય! એ રાત્રે ડાયરી ખોલીને એણે એ મુલાકાત વિશે એક નાની કવિતા પણ લખી નાખી. પ્રેમનો આ અહેસાસ એના માટે સાવ નવો અને અદભુત હતો.
બે દિવસ પછી, રિહાન જ્યારે પોતાની ઓફિસના કામથી શહેરની એક મોટી કાફેમાં એક ક્લાયન્ટની રાહ જોતો બેઠો હતો, ત્યારે કાફેનો દરવાજો ખુલ્યો અને પવનની એક લહેરખી સાથે કોઈ અંદર આવ્યું. રિહાને સહજતાથી નજર ઊંચી કરી અને એની આંખો ખુલ્લી ને ખુલ્લી રહી ગઈ!
સામે એ જ છોકરી ઉભી હતી—એ જ માસૂમ ચહેરો અને એ જ આંખો! એ કાફેના કાઉન્ટર પર જઈને કોફીનો ઓર્ડર આપી રહી હતી.
રિહાનના દિલના ધબકારા વધી ગયા. આ વખતે એ આ તક ગુમાવવા નહોતો માંગતો. એ હિંમત ભેગી કરીને સીધો કાઉન્ટર તરફ ગયો અને એની પાછળ જઈને ઉભો રહ્યો. જેવી એ છોકરી કોફી લઈને પાછળ ફરી, એની નજર રિહાન પર પડી.
એના ચહેરા પર પણ એક આશ્ચર્ય અને સુંદર સ્મિત આવી ગયું. એ બોલી, "અરે! તમે? ટ્રેનવાળા ને?"
રિહાનના જીવમાં જીવ આવ્યો. એણે સ્મિત સાથે કહ્યું, "હા! મને એમ કે તમે કદાચ ભૂલી ગયા હશો."
"આવી અણધારી મુલાકાત કોઈ થોડું ભૂલે?" એણે હસતા હસતા કહ્યું. "બાય ધ વે, હું દિયા."
"હું રિહાન," રિહાને હાથ મિલાવતા કહ્યું.
બંને કાફેના એક ખૂણાના ટેબલ પર બેઠા. વાતોનો દોર શરૂ થયો. દિયા એ જ શહેરમાં એક આર્કિટેક્ટ તરીકે કામ કરતી હતી. બંને વચ્ચે કલાકો સુધી વાતો થઈ, જાણે તેઓ વર્ષોથી એકબીજાને ઓળખતા હોય. જ્યારે જુદા પડવાનો સમય આવ્યો, ત્યારે રિહાને થોડી આનાકાની સાથે પૂછ્યું, "દિયા, જો તને વાંધો ન હોય તો... આપણે આપણો નંબર શેર કરી શકીએ?"
દિયાએ થોડી સેકન્ડ રિહાનની આંખોમાં જોયું, પછી હસીને એનો ફોન લીધો અને પોતાનો નંબર ટાઈપ કરી દીધો.
રિહાન ઘરે પાછો ફર્યો ત્યારે એ હવામાં ઉડી રહ્યો હતો. પણ એને ક્યાં ખબર હતી કે આ સુંદર લાગણીની પાછળ નસીબ કોઈ મોટી પરીક્ષાની તૈયારી કરી રહ્યું છે!