கண்ணீர்

ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதன் இருந்தான், அவன் தன் பெண்

குழந்தைக்கு ஒற்றை பெற்றோராக இருந்தான். ஒரு நாள்

காலையில் அவர் தனது மகள் ராணியை பள்ளிக்குச்

செல்வதற்கு முன் காலை உணவுகளை சமைக்கச் சொன்னார்.

அவள் ஏற்கனவே தாமதமாக ஓடுகிறாள் என்று உணரக்கூடாது

என்ற அவனது எதிர்வினையால் அவள் திகைத்துப்போனாள்,

மேலும் மிக மோசமான அறிவிப்பை எதிர்கொண்டாள்.

அவள் கண்ணீர் வெடித்தாள்.

பின்னர், வெடிப்பின் பின்னணியில் உள்ள நோக்கத்தை

தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, அவர் ஒரு விரும்பத்தகாத

குழப்பத்திலிருந்து வெளியேற முயற்சிக்கிறார் என்று நம்புகிறார், அவர் தனது கண்ணீரை உலர்த்தி உடனடியாக வேலைக்குத்

திரும்ப வேண்டும் என்று கோரினார்.

அவள் தயக்கமின்றி அவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தாள், பாத்திரம்

தேய்க்கும் தொட்டியில் இருந்து வந்த பாத்திரங்களின் சத்தங்கள் அவள் கோபத்தை உணர்த்தின. அவளது கோபம் தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது, அவள் அவளைத் தன் தந்தையிடம் திருப்பி ஜன்னலை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

மன்னிக்கவும் மன்னிக்கவும்! வீட்டில் எனக்கு உதவுமாறு நான்

உங்களிடம் கேட்கவில்லை என்பது அல்ல, ஆனால் எந்த முன்

எச்சரிக்கையும் இல்லாமல் இன்று காலை எனக்கு உரிமை இல்லை.

பள்ளிக்குச் செல்வதற்கு முன்பு உங்களுக்கு என்

அன்பும் ஆதரவும் மிகவும் தேவைப்படும் நேரத்தில் நான்

உங்களைத் தொந்தரவு செய்தேன். 'ஐ லவ் யூ' என்று

சொல்லாமல் உங்களை விடுவித்தேன். நான் தவறு செய்தேன். தயவுசெய்து என்னை மன்னியுங்கள் ராணி தன் தந்தையின் கழுத்தில் கைகளை வைத்து அவனைத்

தழுவி, “ஓ, அப்பா, என்னை மன்னியுங்கள். நான் உன்னையும் நேசிக்கிறேன்.அவள் கண்ணீர் வெடித்தாள்