தனிமை

ஒருமுறை ஒரு குதிரை தனிமையாக வாழ்ந்தது.

அது வருத்தமாக இருந்தது. நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு உரிமையாளர் இறந்துவிட்டார், இந்த குதிரையை யாரும் பார்க்கவில்லை.

குதிரைக்கு வேலி போடப்பட்டு இருந்தது. அதனால் குதிரையால் அங்கிருந்து தப்ப முடியவில்லை. தனிமையிலே மனம் நொந்தது தூரத்திலிருந்து குரலைக் கேட்க முடிந்தது.

மற்ற குதிரைகளுடன் சேர வேண்டும் என்று அது மிகவும் மிகவும் விரும்பியது. தப்பிக்க முடியவில்லை.

 ஒரு நாள் ஒரு பட்டாம்பூச்சி பறந்து வந்து குதிரைக்கு அடுத்தபடியாக பூவில் இறங்கியது.

 இது புத்திசாலித்தனமான மற்றும் மென்மையான ஆத்மாவாக இருந்தது, உடனடியாக குதிரையையும் வலியையும் கவலையையும் புரிந்து கொண்டது.

 சோகமான குதிரை ஆனால் நீங்கள் உங்கள் வழியை இழந்துவிட்டீர்கள், நீங்கள் அற்புதமான வலுவான சுயாதீனமாக இருக்கிறீர்கள், ஆனால் நீங்கள் யார் என்பதை மறந்துவிட்டீர்கள்.

நாங்கள் எல்லோரும் சிறைச்சாலைகளை எங்கள் சொந்த மனநிலையிலேயே வைக்கிறோம். சிறைகள் எங்கள் கனவுகளை அடைவதைத் தடுக்கின்றன. குதிரைகள் ஓடுகின்றன, குதிகின்றன. நான் யார் பதில் நான் மறந்துவிட்டேன்.

இதனுடன் எங்கள் குதிரை அவனது கால்கள் அவரை நேராக வேலிக்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடிய அளவுக்கு வேகமாக ஓடியது, ஒரு பெரிய தாவலில் அவர் அதை உ டைத்துவிட்டு மறுபுறம் தரையிறங்கினார், அவர் ஒருபோதும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை, அவர் ஓடிக்கொண்டே ஓடிக்கொண்டிருந்தார். தூரத்தில் உள்ள மற்ற குதிரைகள், இந்த தப்பிய குதிரையைப் பார்த்து வியந்து கொண்டு இருந்தது