ଗାଁ ବଙ୍ଗଳା ର ଡାକ

ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ସେହି ପୁରୁଣା ବଙ୍ଗଳା ବିଷୟରେ ଅନେକ କଥା ଶୁଣାଯାଏ। ଲୋକେ କୁହନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯିଏ ଯାଏ ସେ ଆଉ ଫେରିବା ସହଜ ନୁହେଁ🛤️। ଦିନେ ବର୍ଷାଭିଜା ଶୀତୁଆ ରାତିରେ ବିକ୍ରମ ସାହସ କରି ସେହି ଘର ଭିତରକୁ ଗଲା 🏠। ଚାରିଆଡ଼େ ମଶାଣି ପରି ନିସ୍ତବ୍ଧତା ଏବଂ ବୁଢ଼ିଆଣୀ ଜାଲରେ ଭର୍ତ୍ତି ଥିଲା 🕸️। ହଠାତ୍‌ ତାକୁ କାହାର ପାଉଁଜି ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ସେ ପଛକୁ ଚାହିଁଲା ବେଳକୁ କେହି ନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କାନ୍ଥରେ ଏକ ବିରାଟ କଳା ଛାଇ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଗତି କରୁଥିବାର ଦେଖାଗଲା..।
ଉପର ମହଲାରୁ କେହି ଜଣେ ଫୁସଫୁସ ହୋଇ ତା’ର ନାଁ ଧରି ଡାକୁଥିଲା। ବିକ୍ରମ ପାହାଚ ଚଢ଼ି ଉପରକୁ ଗଲା ବେଳେ କବାଟଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଅଜଣା ଶକ୍ତିରେ ଶବ୍ଦ କରି ବନ୍ଦ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା🚪। ଗୋଟିଏ କୋଠରୀ ଭିତରେ ସେ ଦେଖିଲା ଏକ ଧୂଳିମଳିଆ ପୁରୁଣା ଦର୍ପଣ 🪞।ସେହି ଦର୍ପଣରେ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ବଦଳରେ ଜଣେ ଛିଣ୍ଡା ଧଳା ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳା ଠିଆ ହୋଇଥିବାର ଦେଖାଗଲା 🧟।
ତା’ର ଆଖି ରକ୍ତ ପରି ଲାଲ୍ ଥିଲା ଏବଂ ପାଦଗୁଡ଼ିକ ଓଲଟା ଥିଲା। ସେ ବିକ୍ରମ ଆଡ଼କୁ ହାତ ବଢ଼ାଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେହି ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟରେ ପୁରା ବଙ୍ଗଳା ଥରି ଉଠିଲା। ବିକ୍ରମ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ କେହି ଜଣେ ଥଣ୍ଡା ହାତରେ ତା’ର ବେକ ଚିପି ଧରୁଛି 🧟। ସେ ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ଚିତ୍କାର କରି ସେଠାରୁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇ ଆସିଲା। ସେହିଦିନ ପରଠାରୁ ବିକ୍ରମ ଆଉ କେବେ ସ୍ୱାଭାବିକ ହୋଇପାରି ନାହିଁ🏥। ଆଜି ବି ଅମାବାସ୍ୟା🌑 ରାତିରେ ସେହି ବଙ୍ଗଳାରୁ ସେହି ଭୟଙ୍କର ହସ ଏବଂ କାହାର କାନ୍ଦଣା ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ ବୋଲି ଗାଁ ଲୋକେ କୁହନ୍ତି।