ଅନ୍ଧ ଓ ହାତୀ

​ଅନ୍ଧ ଏବଂ ହାତୀ

​ଥରେ ଚାରିଜଣ ଅନ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଅତି ଗରିବ ଥିଲେ। ରାଜକୀୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଏକ ହାତୀ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ସେମାନେ ତାହାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବହୁତ କୌତୂହଳୀ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ହାୟ, ନିଜର ଅନ୍ଧତ୍ୱ ଯୋଗୁଁ ସେମାନେ ଅସହାୟ ଥିଲେ। ତେଣୁ ସେମାନେ ହାତୀକୁ କେବଳ ଟିକେ ଛୁଇଁବା ପାଇଁ ରାଜକୀୟ ମାହୁନ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। 

ଅନ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ଦୈବୀ ଶକ୍ତି ବଳରେ, କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ଛୁଇଁବା ମାତ୍ରେ ତାହା ବିଷୟରେ ଭଲଭାବେ ଜାଣିପାରନ୍ତି। ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ଦୁର୍ବଳ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟ ଗୁଡ଼ିକ ଖୁବ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥାଏ।

​ମାହୁନ୍ତଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇବା ପରେ ସେମାନେ ହାତୀକୁ ଛୁଇଁଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହାତୀର ପେଟକୁ ଛୁଇଁ କହିଲା, "ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଏହା ଠିକ୍ ଏକ କାନ୍ଥ ପରି।" ଦ୍ୱିତୀୟ ଅନ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିଜଣକ ତା’ର ଲାଞ୍ଜକୁ ଛୁଇଁ ବୁଝାଇଲା, "ଓଃ! ଏହା ଠିକ୍ ଏକ ଦଉଡି ପରି।" ତୃତୀୟ ଜଣକ ତା’ର ଗୋଡ଼କୁ ଛୁଇଁ କହିଲା, "ସତରେ, ଏହା ଠିକ୍ ଏକ ଶକ୍ତ ସ୍ତମ୍ଭ ପରି।" ଶେଷ ବ୍ୟକ୍ତିଜଣକ ତା’ର କାନକୁ ଛୁଇଁ ନିଜର ମତ ଦେଲା, "ଆରେ ହଁ, ଏହା ଠିକ୍ ଏକ କୁଲା ପରି।"

​ତେବେ, ଏଗୁଡ଼ିକ ହାତୀ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କର ଭୁଲ୍ ଧାରଣା ଥିଲା। ପ୍ରକୃତରେ ହାତୀ ସେମିତି ନୁହେଁ। ଠିକ୍ ସେହିପରି ମାନବ ସମାଜରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ କେବେ ବି ନିଜ ମତାମତରେ ଏକମତ ହୋଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଜଣେ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ମତ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସହ ମିଳେନାହିଁ। କେତେବେଳେ କେତେକ ଲୋକ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। 

ସେମାନେ ଠିକ୍ ସେହି ଚାରିଜଣ ଅନ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପରି।
​ତେଣୁ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସବୁବେଳେ ଏହି ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଇଥାଏ—ଯାହାକୁ ସମାଜରେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି—ଯେ କୌଣସି ଗୁଜବ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ନକରି, କୌଣସି ଜିନିଷ ବିଷୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରିବା ପରେ ହିଁ ନିଜର ମତ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ୟଥା, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜଣକୁ ଅପମାନିତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ।
​ନୀତିଶିକ୍ଷା: ପ୍ରଥମେ ଦେଖନ୍ତୁ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୁଝନ୍ତୁ। ତା’ପରେ କୌଣସି ଜିନିଷ ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତୁ। ଏହା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ବିବେକର ସଙ୍କେତ।
( ଲେଖକ ଅବଧୂତ ପଣ୍ଡା, କଟକ l ଏହି ଗଳ୍ପ ଭାରତୀୟ ପ୍ରାଚୀନ ଗଳ୍ପପୁଞ୍ଜରୁ ସଂଗୃହିତ )