ମନର ମଣିଷ

ମୁଁ ଥିଲି ଉଷର ମରୁଭୂମିର ଏକ ଦିଗଭ୍ରାନ୍ତ ପଥିକ

ଧାଉଁଥିଲି ମରୀଚିକା ପଛେପାଇବାକୁ ଜୀବନର ସାର୍ଥକତା

କାମ କ୍ରୋଧ ମଦ ଲୋଭେ ହୋଇ ଦୁରାସକ୍ତ

ଭୁଲିଥିଲି ବଂଚିବା ବଢିବାର ମର୍ମ |

ନେଇଆସି ମୋତେ ଶିଖାଇଲ ପ୍ରେମ ଆଉ ଭଲବାସା

ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାରେ ଜଳାଇଲ ଆଲୋକ ବର୍ତ୍ତିକା

ଛିନ୍ନଵୀଣାରେ ସଂଯୋଜିତ କରିଦେଲ ଅପୂର୍ବ ସ୍ଵରର ଲହର

ନିରାଶାର ମରୁପ୍ରାନ୍ତରେ ଉଭା କଲ ଆଶା ମରୁଦ୍ୟାନ |

ସେଇଦିନୁ ନେଇଛି ଶପଥ, ହେବାକୁ ତୁମର ମନର ମଣିଷ

ମୋ ପରି ପଥହରା ଜନେ, ଆଣିବି ଟାଣି ତବ ଶ୍ରୀଚରଣେ

ଟଙ୍କାକୁ କରି ପର ନିଜର ମଣିଷ,

ପିଆଇବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତବ ପ୍ରେମ ପୀୟୂଷ ||