पावसाचं वचन

प्रस्तावना (Preface)

पाऊस हा फक्त पाणी नसतो.
तो आठवणी घेऊन येतो… काही गोड, काही कडू, आणि काही अशा की ज्या डोळ्यात पाणी आणतात, पण ओठांवर हलकंसं स्मित पण ठेवतात.

आरवसाठी पाऊस म्हणजे प्रतीक्षा.
दरवर्षी पहिल्या पावसाच्या थेंबासोबत त्याचं मन मागच्या पंधरा वर्षांत परत जातं, त्या एका क्षणाकडे, जिथे एक साधं वचन दिलं गेलं होतं.

“पुढच्या पहिल्या पावसात आपण इथे भेटू.”

तेव्हा दोघं तरुण होते, स्वप्नं होती, आयुष्य पुढे पसरलेलं होतं.
पण आयुष्याला आपली वळणे असतात…
आणि कधी कधी, ती वळणं दोन माणसांना इतक्या दूर नेतात, की फक्त पाऊसच त्यांना परत एकत्र आणू शकतो.

ही आहे त्या वचनाची कथा, प्रेमाची, हरवलेल्या क्षणांची, आणि पावसाच्या थेंबात जिवंत राहणाऱ्या आठवणींची.

परिचय (Introduction)

पाऊस हा केवळ पाण्याचे थेंब नाही.
तो आठवणींची उब घेऊन येतो, कधी हसवणाऱ्या, कधी डोळ्यात पाणी आणणाऱ्या, तर कधी मनाच्या कोपऱ्यात दडलेल्या शांत क्षणांना पुन्हा जागवणाऱ्या.

आरवसाठी पाऊस म्हणजे एक ठरलेली प्रतीक्षा.

दरवर्षी, पहिल्या सरींसोबत त्याचं मन पंधरा वर्षांपूर्वीच्या त्या एका क्षणाकडे परत जातं
त्या साध्या पण आयुष्यभर जपल्या गेलेल्या वचनाकडे:

"पुढच्या पहिल्या पावसात आपण इथेच भेटू."

हे आहे त्या वचनाचं, हरवलेल्या भेटींचं आणि पावसाच्या थेंबांत जिवंत राहणाऱ्या प्रेमाचं कथन.

पुस्तक संपेल, पण ही कथा पुढच्या पावसापर्यंत तुमच्यासोबत राहील.

अध्याय १ : पहिला पाऊस

 पुण्याचं आकाश आज सकाळपासूनच काळसर होतं.
मे महिन्याच्या उकाड्यानंतर आलेली ही ढगांची रांगोळी म्हणजे शहरासाठी उत्सवच. पण आरवसाठी ही तारीख वेगळीच महत्त्वाची होती.
वर्षातून एकदा… फक्त पहिल्या पावसाच्या दिवशी… तो आपला ठरलेला प्रवास करत असे.

डेक्कनवरून फर्ग्युसन कॉलेजच्या दिशेने चालत असलेला आरव, हातात काळी छत्री धरून, पायाखालच्या ओल्या रस्त्यावर पडणाऱ्या थेंबांचा आवाज ऐकत होता.
त्या आवाजात त्याला एक ओळखीचा लय सापडायचा… तिचं हसणं, तिच्या बोलण्याचा टोन, आणि पावसात तिचे डोळे मिटून फिरणं.

वर्तमान – प्रतीक्षा

तो चहाच्या जुन्या टपरीपाशी पोहोचतो.
मामाचं वय आता साठच्या वर, पण त्याचा चहाचा सुगंध तसाच.
“आरव भाऊ! पहिला पाऊस… आणि तुम्ही आलाच!” मामा हसत म्हणतो.
आरव फक्त हलकंसं स्मित करतो, “काही गोष्टी बदलत नाहीत मामा.”
मामा: “पण काही लोक बदलतात…”
आरव उत्तर देत नाही. हातात गरम चहा घेत तो कॉलेजच्या पायऱ्यांकडे पाहतो.

त्या पायऱ्या… जिथे ती पहिल्यांदा त्याच्या आयुष्यात आली होती.
पाऊस वाढत होता, आणि त्याच्यासोबत आठवणींचा प्रवाह सुद्धा.
त्याच्या डोळ्यांपुढे धूसर होतं ते पंधरा वर्षांपूर्वीचं दृश्य…

पहिली भेट (फ्लॅशबॅक)

जून महिना, पहिल्या पावसाने शहराला भिजवलं होतं.
कॉलेजच्या पायऱ्यांवर एक सडपातळ मुलगा उभा, गडद निळी शर्ट, जीन्स, खांद्यावर जरा मोठी बॅग, आणि चेहऱ्यावर नव्या वातावरणाचा संकोच.
तो आरव होता, पहिल्या वर्षाचा विद्यार्थी.

अचानक कॅम्पसच्या गेटमधून एक मुलगी पळत आली. पूर्ण भिजलेली, केसांमधून पाणी टपटपत होतं, पण चेहऱ्यावर निखळ आनंद.
ती धावत पायऱ्यांवर आली आणि त्याच्याजवळ उभी राहिली.
“अरे! तू पण छत्रीशिवाय आलास का?” तिच्या आवाजात मस्ती होती.
आरव थोडा गोंधळला, “हं… मला पाऊस आवडतो.”
“वा! मलाही! पण आज तर मी ठरवून भिजले. पाण्यात उड्या मारायला मजा येते.”
तो हसला. “तुझं नाव?”
“समीरा. तुझं?”
“आरव.”

त्या क्षणापासून पाऊस म्हणजे त्यांच्यातील पहिली मैत्री.

कॉलेजचे पावसाळी दिवस

ते दोघं कधी पायऱ्यांवर बसून गरम चहा पित, कधी लायब्ररीच्या खिडकीतून पावसाचे पडसाद पाहत.
समीरा नेहमी म्हणायची, “पाऊस हा फक्त हवामान नाही, तो मूड असतो. कधी गोड, कधी हळवा, कधी रुसलेला.”
आरव ऐकत राहायचा. त्याला तिची प्रत्येक गोष्ट वेगळी वाटायची, तिचं पावसातल नाचणं, भिजलेल्या केसांचा सुगंध, डोळ्यांतली बिनधास्त चमक.

कधी कधी ते पावसात भिजत कॉलेजच्या गेट बाहेरच्या वडाच्या झाडाखाली जाऊन भजी खात.
“आरव, तुला भीती नाही वाटत का, आजारी पडशील म्हणून?” ती विचारायची.
तो हसत म्हणायचा, “तुझ्यासोबत भिजताना आजारही आनंद देईल.”
ती मोठ्याने हसायची, आणि आरवच्या मनात काहीतरी उमलायचं, जे त्याने स्वतःलाही सांगितलं नव्हतं.

वर्तमानाकडे परत

पायऱ्यांकडे पाहताना आरवच्या मनात एक वेदनादायक उब आली.
त्या काळातलं सगळं त्याला स्पष्ट आठवत होतं, पहिल्या पावसाच्या मातीचा सुगंध, तिच्या हातावर थेंब पडण्याचा आवाज, आणि तिच्या डोळ्यांतली स्वप्नं.
पण आज… पंधरा वर्षांनंतर… ती इथे नव्हती.

(मनातल्या आवाजात)
"समीरा… मी अजूनही इथेच आहे. तू मात्र कुठे हरवलीस?"

पाऊस अजून जोरात कोसळायला लागला.
चहाचा कप संपवून आरव तसाच उभा राहिला, जणू वेळ थांबेल आणि ती परत येईल.
पण वेळ थांबत नाही… आणि काही वचनं अपूर्णच राहतात.

 अध्याय २ : वचन

 कॉलेजचा तो दिवस

जुलैच्या मध्याचा दिवस.
पाऊस रात्रीपासूनच सतत पडत होता. कॅम्पसच्या गवतावर पाणी साचलं होतं, आणि झाडांच्या फांद्यांवरून पाणी टपकवत होतं.
आरव लायब्ररीत बसून प्रोजेक्टचं रेफरन्स बुक वाचत होता. पण मन मात्र तिथे नव्हतं.
तो सतत घड्याळाकडे पाहत होता, समीरा येईल का?

“आरव!”
ओळखीचा आवाज. तो डोकं वर करतो, आणि दाराशी उभी असलेली ती दिसते. पिवळसर कुर्ता, भिजलेले केस, हातात दोन चहाचे कप.
“चल, बाहेर जाऊया. आज खूप छान पाऊस आहे,” ती म्हणते.

पावसातला फिरणं

दोघं लायब्ररीतून बाहेर पडतात.
पाऊस हलकासा धुके घेऊन त्यांच्यावर झेपावतो. रस्त्याच्या कडेला पाणी वाहतंय, झाडांवरून थेंब गळतायत.
समीरा थोडं पुढे जाऊन रस्त्याच्या पाण्यात उडी मारते, पाणी उडतं, हसण्याचा आवाज हवेत मिसळतो.
“तुला वाटत नाही का, पावसातलं जग खूप प्रामाणिक असतं?” ती विचारते.
“कसं काय?” आरव.
“कारण इथे सगळं भिजतं, श्रीमंत, गरीब, आनंदी, दु:खी… पावसाला फरक पडत नाही.”

आरव तिच्याकडे बघत राहतो. तो क्षण त्याच्या मनात खोलवर कोरला जातो.

ते दोघं कॉलेजच्या वडाच्या झाडाखाली थांबतात.
समीरा थोडी शांत होते.
“आरव… तुला काही सांगायचं आहे.”
त्याच्या मनात धडधड वाढते.
“मला नोकरी मिळाली आहे. मुंबईत. पुढच्या आठवड्यात जाणार आहे.”
आरवच्या चेहऱ्यावरचं हसू हळूहळू विरतं.
“म्हणजे… इथून कायमची?”
“हो. पण… कधीतरी परत येईन.”

थोडा वेळ शांतता. पावसाचा आवाजच एकमेव साथी.

समीरा हळूच हसते.
“पण मला तुझ्याकडून एक वचन हवं आहे.”
“कसलं?” आरव.
“पुढच्या पहिल्या पावसात… आपण इथेच भेटायचं. काहीही झालं तरी. तू जर आला नाहीस तर… मी रागावेन.”
आरव तिला थेट डोळ्यात बघतो.
“आणि तू नाही आलीस तर?”
“मी येईन.”
त्याचं मन काहीतरी सांगत होतं, हे साधं वचन नाही, हे त्यांचं एक नातं बांधून ठेवणारा धागा आहे.
तो हसत मान डोलावतो.
“ठीक आहे. वचन.”

दोघं पावसात उभे राहतात, त्यांच्या हातांवर थेंब साचतायत, नजरेतून शब्दविरहित भावना वाहतायत.

वर्तमानाकडे परत 

आरव चहाचा कप हातात धरून, पायऱ्यांकडे पाहत राहतो.
पंधरा वर्षं झाली, पण ती पहिल्या पावसाची प्रतिक्षा अजूनही संपलेली नाही.
त्या दिवशीचं वचन त्याने कधी मोडलं नाही…

(मनात)
"समीरा… मी अजूनही येतो. तू मात्र आलीस नाहीस."

पाऊस जोरात पडत राहतो, जणू त्याच्या शांततेला आवाज देत.

अध्याय ३ : प्रतीक्षा

 पहिला वर्ष – अपूर्ण भेट

पुढच्या वर्षीचा पाऊस वेळेवर आला.
सकाळपासूनच आकाश काळवंडलेलं, विजांचा आवाज, आणि पहिल्या सरींनी शहर सुगंधित झालं होतं.
आरव छत्री घेऊन नेहमीसारखा कॉलेजच्या पायऱ्यांवर पोहोचला.
हृदयात उत्साह, आज ती नक्की येईल.

त्याने टपरीवरून दोन चहाचे कप घेतले, एक स्वतःसाठी, एक तिच्यासाठी.
तो तसाच उभा राहिला… मिनिटं तासात बदलली… पण ती आली नाही.

पाऊस थांबला, रस्त्यावरच्या साचलेल्या पाण्यात आकाशाचं प्रतिबिंब दिसत होतं.
त्याने हळूच दुसरा कप टपरीवाल्याला परत दिला.
"काही हरकत नाही… पुढच्या वेळी येईल." मनाने स्वतःला समजावलं.

दुसरं वर्ष – शांतता

दुसऱ्या वर्षी, पहिल्या पावसाच्या दिवशी तो पुन्हा आला.
आता फोनवरून संपर्क करण्याचाही प्रयत्न केला, पण नंबर बंद.
तो पायऱ्यांवर बसून पावसाचं थेंबथेंब ऐकत राहिला.
लोक येत-जात होते, पण त्याच्यासाठी त्या क्षणी सगळं धूसर होतं.

त्याला जाणवलं, कदाचित हे वचन फक्त त्याच्या मनात उरलं आहे.
पण तो परत न येण्याचा विचारही करू शकत नव्हता.

वर्षानुवर्षं – सवय

तिसरं, चौथं, पाचवं वर्ष…
कॅम्पस बदलला, टपरीवाल्याची मुलं मोठी झाली, नवीन इमारती उभ्या राहिल्या.
पण आरवची सवय बदलली नाही.
पहिल्या पावसात तो इथे यायचाच.

कधी कधी पावसात एखादी ओळखीची आकृती दिसली, तर त्याचं मन धडधडून जायचं.
पण जवळ गेल्यावर कळायचं, ती दुसरीच कुणीतरी.

दरम्यान, आयुष्य पुढे जात राहिलं.
आरवला नोकरी लागली, आईबरोबर राहायला सुरुवात केली.
मित्रांची लग्न झाले, त्यांची मुलं शाळेत जाऊ लागली.
आई म्हणायची, “बाळा, आता तूही आयुष्याचा विचार कर. भूतकाळाला धरून राहून काही मिळत नाही.”
तो हसून विषय बदलायचा.

पण प्रत्येक पावसात, जणू काही न सांगता येणारं ओढ त्याला तिथे घेऊन जायचं.

एक पावसाळी संध्याकाळी, घरी बसून तो खिडकीतून पाऊस पाहत होता.
थेंबांच्या आवाजात त्याला तिचं हसणं ऐकू येत होतं.
डोळ्यासमोर ती पिवळा कुर्ता घालून, पाण्यात उड्या मारत होती.

त्याच्या मनात एकच प्रश्न घुमत होता
"समीरा, तू वचन का मोडलंस? तू विसरलीस का… की मीच जास्त आठवतोय?"

वर्तमानाकडे परत

आज पंधरा वर्षं झाली, पण त्याच्या पावलांनी पहिल्या पावसाच्या दिवशी तोच रस्ता धरला.
तो टपरीवाल्याला हसून नमस्कार करतो, चहा घेतो, आणि पायऱ्यांकडे पाहतो.
ढग गडगडतात, पाऊस वाढतो… आणि त्याच्या नजरेत एक हलकीशी चमक येते, जणू कोणी दूरून चालत आलं आहे.

 अध्याय ४ : जीवनाच्या वळणावर

 घराचं ओझं आणि उब

आईच्या हाकेतून आरव उठतो
“आरव, चहा तयार आहे. आज पाऊस आहे, गरम पोहे करावेत का?”
“हो आई, छान होईल.”
तो खिडकीतून बाहेर पाहतो, पावसाच्या धारांनी गॅलरीचं लोखंडी ग्रील चमकत होतं.
थोडंसं धुके आत शिरलं होतं, आणि घरात ताज्या ओल्या मातीतला वास पसरला होता.

आई वयस्कर झाली होती. तिच्या हातांना कंप सुटला होता, पण डोळ्यात अजूनही मुलासाठीचं प्रेम ओथंबून होतं.
आरव तिच्या शेजारी बसतो.
“तू खूप थकतोस रे कामावर. सुट्टी घे ना कधी.”
तो हसतो, “आता सुट्टी घ्यायची वेळ नाही, आई.”

ऑफिसमध्ये पावसाळा वेगळाच असायचा
ट्रॅफिक, चिखल, आणि छत्रीतूनही आत शिरणारे थेंब.
पण आरवच्या मनात हे सगळं पार्श्वभूमी असायचं.
कुठल्याही पहिल्या पावसाच्या दिवशी त्याच्या मनात एकच विचार, संध्याकाळी तिथे जायचं आहे.

कधी कधी सहकाऱ्यांनी विचारलं, “तू पावसात एकटाच कुठे जातोस?”
तो हसून उत्तर चुकवायचा.
"हे कुणाला सांगायचं नसतं. हे फक्त माझं आणि तिचं आहे."

पावसाचे वेगवेगळे रंग

कधी पहिल्या सरी धुंद असायच्या, शहर हिरव्या झाकीत न्हायचं.
कधी पाऊस रुसायचा, उशिरा यायचा.
पण आरव प्रत्येकवेळी तिथेच असायचा.
पायऱ्यांवर बसून, चहा हातात, नजरेत आशा आणि मनात जुनी ओढ.

त्या ठिकाणाचं रूप बदलत होतं
झाडं कापली गेली, इमारती उभ्या राहिल्या, टपरीवाल्याचा मुलगा स्वतः दुकान चालवू लागला.
पण त्या जागेच्या आठवणीत पिवळा कुर्ता आणि हसणारे डोळे कायम राहिले.

आईची काळजी

एक दिवस पावसाच्या रात्री आईने थेट विचारलं
“आरव, तू अजून तिची वाट बघतोस का?”
तो गप्प बसला.
आईने त्याच्या हातावर हात ठेवला.
“कधी कधी जीवनात काही गोष्टी अपूर्ण राहतात. त्या आपण सोडून द्यायच्या असतात.
पण जर त्या तुला जगायला बळ देत असतील… तर धरून ठेव.”

आरवच्या डोळ्यात पाणी आलं.
आईला सगळं समजलं होतं.

वर्तमानाकडे परत

आता आरव चाळीशीच्या मध्यावर होता.
केसांत पांढरे केस उमटले होते, पण नजरेत अजूनही पावसातल्या मुलासारखी चमक होती.
त्या दिवशी सकाळी पाऊस सुरू झाला, आणि त्याच्या मनात जुनाच उत्साह आला.
तो टपरीवर पोहोचला, चहा घेतला, पायऱ्यांकडे वळला…

आणि अचानक
त्याच्या नजरेच्या टोकाला एक आकृती.
ओळखीचा थाट, पण केस पांढरे, चेहरा थोडा सैल, तरी डोळ्यात तीच चमक…

"समीरा?" त्याच्या मनाने हळूच उच्चारलं.

अध्याय ५ : पुनर्भेट

 क्षण थांबला

आरवच्या नजरेत ती आकृती जसजशी स्पष्ट होत गेली, तसं त्याचं हृदय धडधडू लागलं.
पावसाचे थेंब तिच्या केसांवरुन ओघळत होते.
पांढऱ्या-पिवळसर रंगाचा साडीचा हलका कपडा, खांद्यावर ओलसर शाल, आणि डोळ्यांत, होय, अगदी तेच डोळे.

तिने त्याला पाहिलं.
क्षणभर थांबली.
दोघांनीही काही बोललं नाही.
फक्त पावसाचा आवाज, विजेचा मंद गडगडाट, आणि दोन जोडी डोळ्यांतून वाहणाऱ्या हजारो आठवणी.

समीरा हळूच पुढे आली.
“आरव…?”
तो हलकासा हसला.
“पंधरा वर्षं झाली… आणि तुझा आवाज तसाच आहे.”

ती हसली, पण त्या हसण्यात एक जड श्वास होता.
“तू अजूनही इथे येतोस का?”
“वचनाचं ठिकाण विसरायचं कसं?”
तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

हरवलेली वर्षं

ते दोघं टपरीपाशी आले.
आरवने दोन चहा ऑर्डर केले, नेहमीसारखे.
समीरा कप हातात घेत म्हणाली, “जीवनाने मला फार फिरवलं, आरव.
आई गेली… बाबा आजारी… मग लग्न… तेही फार टिकले नाही.
आणि एका दिवशी वाटलं, पावसाचं वचन अजून बाकी आहे.”

आरव शांत ऐकत राहिला.
त्याच्या मनात फक्त एक विचार, ती आली आहे.

  

त्याची कहाणी

आरवने हलक्या आवाजात सांगितलं,
“मी इथे दरवर्षी आलो. सुरुवातीला वाटायचं, आज तू येशील.
मग नंतर ही सवय झाली.
तुझ्या आठवणीशिवाय पाऊस अपुरा वाटायचा.”

समीरा चहाचा घोट घेत होती, पण तिच्या डोळ्यातून थेंब ओघळत होते. पावसाचे की अश्रूचे, ते दोघांनाही कळेना.

चहा संपल्यावर ते दोघं हळूहळू चालत निघाले.
शहर बदललं होतं, नवीन इमारती, गर्दी, हॉर्न.
पण त्यांच्यासाठी त्या क्षणी सगळं थांबलं होतं.

समीरा हलक्या आवाजात म्हणाली,
“तू लग्न केलंस का?”
तो डोकं हलवत म्हणाला, “नाही… वचनामुळे.”
ती काही क्षण गप्प राहिली.

शांत कबुली

“आरव… मी तुला विसरले नव्हते.
फक्त जीवनाने इतकं वेगळं वळण दिलं, की परत फिरण्याची हिंमतच झाली नाही.”

तो हसला, ते हसू दुःखाचं आणि समाधानाचं मिश्रण होतं.
“आज आलीस ना? ते पुरेसं आहे.”

पावसातलं चालणं

दोघं पावसात चालत राहिले.
त्यांच्या पावलांनी तयार होणारे पाण्यातले वर्तुळ, विजेचे उजेड, आणि थंड वारा, सगळं त्या क्षणाचं पार्श्वसंगीत बनलं होतं.

कोणताही मोठा संवाद नाही, फक्त कधी कधी नजर भिडवून हसू, आणि भूतकाळाचं निःशब्द मान्य करणं.

समीरा थांबली.
“आरव… पुढच्या पावसात मी पुन्हा येईन.”
तो मान हलवतो.
“आता वचनं मोडू नकोस.”
ती हसली, पण त्या हसण्यात पुन्हा एक हलकी उदासी होती.

 अध्याय ६ : शेवटचं चालणं

 पुढच्या आठवड्यात

पाऊस सलग पडत होता.
शहर धुंद झालं होतं. रस्त्यांवर पाणी, टपऱ्यांवर वाफाळता चहा, आणि ओलसर वाऱ्याची मिठी.
आरव रोजच टपरीपाशी यायचा, पण आज त्याच्या मनात वेगळाच उत्साह होता, ती परत येणार होती.

तो ग्रीलच्या पायऱ्यांवर बसून चहाचा कप हातात धरून पावसाकडे पाहत राहिला.
वेळ सरत होती, गर्दी कमी होत होती.
आणि मग…

एक ओळखीचा पिवळसर शाल धरलेला हात, आणि पांढऱ्या केसांखालून हसणारे डोळे.
“आरव…”
त्याने कप बाजूला ठेवला.
“समीरा… आलिस.”

दोघं काही क्षण बोललेच नाहीत, जणू शब्दांची गरजच नव्हती.
ते एकमेकांच्या शेजारी उभे राहिले, पावसाचे थेंब अंगावर घेत.

समीरा हळूच म्हणाली,
“आपण खूप उशिरा भेटलो, आरव.”
तो हसला,
“काही भेटी उशिराच घडतात, तेव्हाच त्यांची किंमत कळते.”

तिने त्याचा हात धरला.
“माझं आयुष्य… सगळं मागे राहिलं आहे. आता मला फक्त शांत चालायचं आहे, कोणाच्यातरी बरोबर.”

आरवने त्या हाताला हलकासा दाब दिला.
“मग चल”

ते दोघं रस्त्यावरून हळूहळू चालू लागले.
पावसाचे थेंब त्यांच्या खांद्यांवर साचत होते, शेजारच्या गटारातून पाणी वाहत होतं, आणि पायाखाली पाण्यातल्या वर्तुळांचा खेळ सुरू होता.

लोकांच्या नजरा त्यांच्यावर वळल्या, पण त्यांना त्याचं काहीच भान नव्हतं.
ते भूतकाळ, वर्तमान, आणि भविष्य सगळं विसरून चालत होते, फक्त त्या क्षणात.

एका छोट्या गल्लीत समीरा थांबली.
“आरव… कधी तरी आपण परत भेटू, नाही का?”
त्याने तिच्याकडे पाहिलं, दीर्घ, शांत नजरेने.
“पावसाच वचन आहे ना, समीरा. भेटूच.”

तिच्या डोळ्यांत चमक आली, आणि ती हळूहळू पुढे निघून गेली.
आरव तिथेच उभा राहिला, पावसाच्या धारांखाली, ओठांवर हलकं स्मित, आणि मनात अपूर्ण पण गोड कथा.

पाऊस वाढत गेला.
लोकं पळत होती, दुकाने बंद होत होती, पण आरव अजूनही तिथे उभा होता.

त्याच्या डोळ्यांतून वाहणारं पाणी, पावसाचं होतं की आठवणीचं, ते कुणालाच कधी कळणार नव्हतं.