लाइब्रेरी
प्रोफाइल
मध्यरात्रीचा बंद दरवाजा
मध्यरात्रीचा बंद दरवाजा
मध्यरात्रीचा बंद दरवाजा
धुळे जिल्ह्यातील एका छोट्याशा गावाच्या टोकाला एक जुना वाडा होता. गावातील लोक त्याला “काळा वाडा” म्हणत. अनेक वर्षांपासून तो वाडा बंद होता. त्याच्या मोठ्या लाकडी दरवाजावर जाड कुलूप होते. रात्री त्या वाड्यातून कधी घंटानाद, कधी पावलांचा आवाज, तर कधी एखाद्याच्या हळू आवाजात बोलण्यासारखे विचित्र आवाज येत.
गावातील मुलांना त्या वाड्याजवळ जाण्यास सक्त मनाई होती.
एके दिवशी अमोल नावाचा धाडसी मुलगा आपल्या मित्रांसोबत खेळत होता. खेळता खेळता त्यांचा चेंडू वाड्याच्या आवारात जाऊन पडला.
“चेंडू कोण आणणार?” मित्रांनी विचारले.
अमोल म्हणाला, “मी आणतो!”
संध्याकाळची वेळ होती. आकाशात काळे ढग जमले होते. अमोल सावधपणे वाड्याच्या दिशेने गेला. आश्चर्य म्हणजे आज वाड्याचे मोठे लोखंडी गेट अर्धवट उघडे होते.
तो आत गेला.
आवारात एकही पक्षी नव्हता. झाडांची पानेही जणू स्थिर झाली होती. अमोलने चेंडू शोधायला सुरुवात केली. अचानक त्याला वरच्या मजल्यावरील एका खिडकीत मंद प्रकाश दिसला.
“इथे तर कोणी राहत नाही...” तो स्वतःशीच पुटपुटला.
तेवढ्यात वाड्याच्या आतून टक... टक... टक... असा आवाज आला.
अमोल दचकला.
त्याने मागे वळून पाहिले. गेट बंद झाले होते!
तो धावत गेटजवळ गेला, पण ते हलतही नव्हते. त्याच क्षणी वरच्या मजल्यावरून एक घंटा वाजली.
टण्ण्ण...!
अमोलने धैर्य एकवटले आणि जिन्याकडे पाहिले. जुन्या लाकडी पायऱ्यांवर धुळीचे थर होते. पण त्या धुळीत ताज्या पावलांचे ठसे दिसत होते.
एक... दोन... तीन...
ते ठसे वरच्या खोलीकडे जात होते.
अमोलने खाली पडलेली एक काठी हातात घेतली आणि हळूहळू पायऱ्या चढू लागला.
वर पोहोचल्यावर त्याला एक बंद दरवाजा दिसला. दरवाजावर काळ्या अक्षरांत लिहिले होते—
“मध्यरात्रीपूर्वी हा दरवाजा उघडू नका.”
अमोलच्या अंगावर काटा आला.
अचानक आतून आवाज आला—
“अमोल...”
त्याने श्वास रोखला.
“तुला माझा चेंडू हवा आहे ना?”
अमोलने दरवाजाकडे पाहिले. त्याचा चेंडू दरवाज्याच्या अगदी समोर ठेवलेला होता.
तो चेंडू उचलण्यासाठी पुढे झाला, तेवढ्यात घड्याळाने बारा वाजवले.
ठक्... ठक्... ठक्...
दरवाजा आपोआप उघडला.
आत एक जुनी खोली होती. भिंतीवर गावातील अनेक लोकांची छायाचित्रे होती. त्या सर्वांच्या खाली वर्ष लिहिलेले होते.
शेवटच्या भिंतीवर एक नवीन फोटो होता.
अमोलचा!
त्याच्या खाली लिहिले होते—
“आजची रात्र.”
अमोल घाबरून मागे सरकला. तेवढ्यात खिडकी जोरात उघडली आणि बाहेरून वाऱ्याचा प्रचंड झोत आला. खोलीतील दिवा विझला.
अंधारात कोणीतरी कुजबुजले—
“उशीर झाला...”
अमोलने डोळे मिटले.
क्षणभराने पुन्हा दिवा लागला.
खोली रिकामी होती.
दरवाजा उघडा होता आणि खाली जाणारा मार्ग दिसत होता.
अमोल धावत वाड्याबाहेर आला. गेट आता पूर्णपणे उघडे होते.
दुसऱ्या दिवशी गावकऱ्यांनी वाड्यात जाऊन पाहिले. तिथे काहीही विचित्र आढळले नाही.
फक्त वरच्या खोलीच्या भिंतीवर अमोलचा फोटो होता.
मात्र त्याखालील अक्षरे बदलली होती—
“ही कथा अजून संपलेली नाही...”
त्या रात्रीपासून गावात मध्यरात्री बारा वाजता काळ्या वाड्याची घंटा पुन्हा वाजू लागली.
टण्ण्ण...!
आणि प्रत्येक वेळी घंटा वाजल्यानंतर वाड्याच्या बंद दरवाजावर तीन ठोके ऐकू येत—
टक... टक... टक...
दीपांजली दीपा बेन शिंपी
