"ദേവയാനി"

"​ദേവയാനി"

ഭാഗം -1

​രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഗേറ്റിനപ്പുറം ആ പഴയ ബുള്ളറ്റിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ആ വീടിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലയ്ക്കും.

​മാധവൻ. പുറമെ മാന്യൻ, ഉള്ളിൽ ലഹരിയുടെ വിഷസർപ്പങ്ങളെ പേറുന്നവൻ.

​അയാൾ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേ ഉമ്മറത്തെ ലൈറ്റുകൾ ഓരോന്നായി അണഞ്ഞു. അകത്തെ മുറിയിൽ മാധവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് സ്വന്തം മകന്റെ ലഹരിയിൽ ചാലിച്ച തെറികൾ കേൾക്കാൻ വയ്യ, അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ മുൻകോപത്തിന് ഇരയാകാൻ വയ്യ. അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന അനിയത്തി ശിൽപ്പ പതുങ്ങിച്ചെന്ന് വാതിലടച്ചു. മക്കൾ ഭയത്തോടെ അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു.

​ദേവി മാത്രം അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവൾക്കറിയാം, ആരും വരാനില്ലാത്ത ഈ നിഴൽനാടകത്തിൽ താൻ മാത്രമാണ് ഏക കഥാപാത്രമെന്ന്.

​ലഹരിയുടെ കയ്പ്പുള്ള രാത്രി

​മുറ്റത്ത് വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു മാധവൻ. ചെളിപുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങൾ, വായയിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന അശ്ലീലങ്ങൾ. ദേവി ഓടിച്ചെന്ന് അയാളെ താങ്ങി.

​"മാധവേട്ടാ... എഴുന്നേൽക്കൂ, അകത്ത് പോകാം..."

​അവളുടെ മെലിഞ്ഞ തോളിലേക്ക് തന്റെ ഭാരമത്രയും അയാൾ ചായ്ച്ചു. അവളുടെ വിയർപ്പിന്റെയും കണ്ണുനീരിന്റെയും ഗന്ധം അയാൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഭിത്തിയിൽ തട്ടി ദേവിയുടെ കൈ മുറിഞ്ഞു. പക്ഷെ അവൾ വേദന കടിച്ചുപിടിച്ചു.

​തന്റെ മകനെ താങ്ങാൻ ആ അച്ഛനോ, ആങ്ങളയുടെ തണലിൽ വളർന്ന അനിയത്തിയോ അവിടെയെങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധമില്ലാത്ത ആ മുറികളിൽ അവർ സുരക്ഷിതരായി ഒളിച്ചിരുന്നു.

​അപ്രതീക്ഷിതമായ പ്രഹരം

​കട്ടിലിൽ കിടത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ മാധവൻ ആഞ്ഞുതൊഴിച്ചു. അവളുടെ വയറ്റിൽ ആഞ്ഞേറ്റ ആ ചവിട്ട് അവളെ തറയിലിരുത്തി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവൾ പിടഞ്ഞു. ആരും വന്നില്ല. വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ മാത്രം ചില കണ്ണുകൾ അവളെ നോക്കി പിൻവാങ്ങി.

​"എന്തിനാ അമ്മേ കരയുന്നത്?" ചെറിയ മകൾ ദേവിയുടെ അരികിൽ വന്ന് ചോദിച്ചു.

​ദേവി അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. കരയാൻ പോലും ശബ്ദമില്ലാത്ത അവസ്ഥ. മാധവൻ അപ്പോഴേക്കും ഘോരമായ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണിരുന്നു. അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ നിലാവിനെ നോക്കി. അവിടെ അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ആ വീട്ടിലെ ഓരോ ഇഷ്ടികയ്ക്കും പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് അവളുടെ സഹനത്തിന്റെ കഥയായിരുന്നു.

പുലർച്ചെ സൂര്യപ്രകാശം ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുമ്പോഴും ദേവിയുടെ മനസ്സ് ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ അടിയുടെ പാടുകൾ അവളുടെ തോളിൽ നീലിച്ചു കിടക്കുന്നു. പക്ഷേ, ശാരീരികമായ വേദനയേക്കാൾ അവളെ തളർത്തിയത് മാധവന്റെ മാറുന്ന സ്വഭാവമായിരുന്നു.

​പണ്ട് നാട്ടുകാരുടെ ഇടയിലായിരുന്നു മാധവന്റെ തല്ലും വഴക്കും. അങ്ങാടിയിലെ ചായക്കടയിലും കവലയിലും അയാൾ ഒരു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അയാൾ ആ വീര്യമെല്ലാം തീർക്കുന്നത് നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിലാണ്—തന്റെ ഭാര്യയുടെ മേൽ മാത്രം.

​മുഖംമൂടി അഴിയുന്ന സത്യങ്ങൾ

​മാധവന്റെ ഫോൺ ഒരിക്കലും നിശബ്ദമായിരുന്നില്ല. പാതിരാത്രിയിൽ വരുന്ന സന്ദേശങ്ങളും രഹസ്യമായ സംസാരങ്ങളും ദേവി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പരസ്ത്രീ ബന്ധങ്ങൾ അയാളുടെ ലഹരിയുടെ മറ്റൊരു വശമായിരുന്നു. അത് ചോദ്യം ചെയ്താൽ മറുപടി കിട്ടുന്നത് അടിയായും തൊഴിയായും ആയിരിക്കും.

​"നിനക്കെന്താടി എന്റെ കാര്യത്തിൽ കാര്യം? വച്ചുവിളമ്പുന്നത് തിന്ന് ഒരടുത്ത് ഇരുന്നോണം," അയാൾ ഗർജ്ജിക്കും.

​താൻ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ ഒരു 'സൈക്കോ' ആയി മാറുന്നത് അവൾ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കിനിന്നു. സ്വന്തം വീടിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും അയാളുടെ ഈ പോക്കിന് മൗനസമ്മതം നൽകുന്നതുപോലെ തോന്നി. മകന്റെ സ്വഭാവദൂഷ്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിട്ടും അവർ ദേവിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തി: "നീ കുറച്ചുകൂടി സഹിക്കണം ദേവി, അവനൊരു മാറ്റം വരുമായിരിക്കും."

​ക്രൂരമായ വിനോദങ്ങൾ

​മാധവന് ഇപ്പോൾ വഴക്കിടാൻ കാരണങ്ങൾ വേണ്ട. ഉപ്പില്ലാത്ത കറി, മടക്കാത്ത വസ്ത്രം, അല്ലെങ്കിൽ വെറുതെ ഒരു നോട്ടം—ഇതൊക്കെ മതി അയാൾക്ക് ഭ്രാന്ത് ഇളകാൻ. പുറത്ത് മാന്യനായി നടക്കുമ്പോഴും വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടി കടന്നാൽ അയാൾ ഒരു മൃഗമായി മാറും.

​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, തന്റെ ഫോണിലെ ഒരു കോൾ റെക്കോർഡ് ദേവി കേട്ടു എന്ന് സംശയിച്ച മാധവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് മുറ്റത്തേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു.

"നീ എന്റെ ചാരപ്പണി എടുക്കുകയാണോടി?"

​അപ്പോഴും ആ വലിയ വീടിന്റെ വാതിലുകൾ ഓരോന്നായി അടഞ്ഞു. ശിൽപ്പയും അച്ഛനും അമ്മയും ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചു. മക്കൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ അയാൾ അവരെയും ആഞ്ഞുതള്ളിയിട്ടു. മക്കളുടെ കരച്ചിൽ പോലും മാധവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ക്രൂരനായ മനുഷ്യനെ തൊട്ടുണർത്തിയില്ല.

​നിലയ്ക്കാത്ത സഹനം

​രാത്രിയിൽ, മുറിയിലെ രക്തപ്പാടുകൾ തുടച്ചുമാറ്റുമ്പോൾ ദേവി ആലോചിച്ചു—ഇതൊരു അവസാനമില്ലാത്ത ചക്രവാളമാണോ? ലഹരിയും പരസ്ത്രീകളും അയാളെ പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. തന്നെ തല്ലി വീഴ്ത്തുമ്പോൾ മാധവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്ന ആ വല്ലാത്ത തിളക്കം, അത് സാധാരണ ഒരു മനുഷ്യന്റേതല്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

​ആ ഇരുട്ടിൽ അവൾക്ക് ഒരു സത്യം മനസ്സിലായി: ഈ വീട്ടിൽ അവൾക്കും മക്കൾക്കും രക്ഷകരായി ആരുമില്ല. നിഴലുകൾ പോലും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.

​​ആ രാത്രിക്ക് പതിവിലും ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ തട്ടുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ പോലെ ദേവിയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം തട്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മുറിയിൽ മാധവൻ മയക്കത്തിലാണ് എന്ന് കരുതിയ ദേവി, ടേബിളിൽ ഇരുന്നു കത്തുന്ന ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ടാണ് അങ്ങോട്ട് നോക്കിയത്.

​അയാൾ വീഡിയോ കോളിലാണ്. മറുതലയ്ക്കൽ അപരിചിതയായ ഒരു സ്ത്രീ. ലഹരിയുടെയും കാമത്തിന്റെയും കലർന്ന ഭാഷയിൽ അയാൾ അവരോട് കൊഞ്ചി സംസാരിക്കുകയാണ്. സ്വന്തം മുറിയിൽ, മക്കളും ഭാര്യയും ഉറങ്ങുന്ന അതെ മഞ്ചത്തിൽ ഇരുന്ന് മാധവൻ നടത്തുന്ന ഈ നെറികേട് ദേവിക്ക് സഹിക്കാനായില്ല.

​ചോദ്യം ചെയ്ത പാപം

​"മാധവേട്ടാ... നിങ്ങൾക്ക് ഇത് എന്തിന്റെ കേടാണ്? മക്കൾ വളരുകയാണ്, ഈ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നത് നിർത്തിക്കൂടെ?"

​ദേവിയുടെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാകും മുൻപേ അയാൾ പുലിയെപ്പോലെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. വീഡിയോ കോൾ കട്ടാക്കി അയാൾ അവളുടെ കഴുത്തിന് കുത്തിപ്പിടിച്ചു.

"നീ എന്നെ ഉപദേശിക്കാൻ വളർന്നോടി?"

​പിന്നെ അവിടെ നടന്നത് ഒരു താണ്ഡവമായിരുന്നു. കൈയ്യിൽ കിട്ടിയ പ്ലേറ്റും ഗ്ലാസും അയാൾ അവളുടെ നേരെ എറിഞ്ഞു. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തട്ടി ചോര ഒലിച്ചിട്ടും അയാൾ നിർത്തിയില്ല. പൊതിരെ തല്ലി, നിലത്തിട്ട് ചവിട്ടി. ആ ഒച്ച കേട്ട് ഓടി വന്ന മക്കളെ അയാൾ മുറിക്കുള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടു.

​വിശപ്പിന്റെ ശിക്ഷ

​"ഇനി മേലാൽ എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെട്ടാൽ, നിനക്ക് ഈ വീട്ടിൽ ചോറുണ്ടാകില്ല. പട്ടിണി കിടന്നു ചാകണം നീയും നിന്റെ പിള്ളേരും!"

​അയാൾ പറഞ്ഞത് വെറും വാക്കല്ലായിരുന്നു. അടുക്കളയിലെ സാധനങ്ങളെല്ലാം അയാൾ പൂട്ടി വെച്ചു. പിറ്റേന്ന് നേരം വെളുത്തിട്ടും ആ വീട്ടിൽ അടുപ്പ് പുകഞ്ഞില്ല. മാധവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പുറത്തുനിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വരുന്നത് ദേവി കണ്ടു. പക്ഷേ, വിശന്നു തളർന്ന തന്റെ മക്കൾക്ക് ഒരു തരി ആഹാരം കൊടുക്കാൻ ആ വൃദ്ധർ പോലും തയ്യാറായില്ല. മാധവനെ ഭയന്ന് അവർ കണ്ണടച്ചു ഇരുട്ടാക്കി.

​അമ്മയുടെ സാരിയിൽ തൂങ്ങി "വിശക്കുന്നു" എന്ന് കരയുന്ന പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങൾ. തന്റെ മുറിയിലെ വേദനയേക്കാൾ ദേവിയെ തളർത്തിയത് ആ കരച്ചിലായിരുന്നു. ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കുടിച്ച് അവൾ ആ തളർച്ച മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, മാധവൻ അപ്പോഴും ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ആരോടോ ഫോണിൽ ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

​ഒരു നിശബ്ദ വിപ്ലവം

​തന്റെ രക്തവും കണ്ണുനീരും കൊണ്ട് ഈ വീടിന്റെ തറ തുടയ്ക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. പരസ്ത്രീകളുടെ മുൻപിൽ തന്നെ അപമാനിക്കുന്ന, മക്കൾക്ക് ഒരു തരി ഭക്ഷണം പോലും നൽകാത്ത ഈ മനുഷ്യനെ ഇനിയും സഹിക്കണോ?

​അയാൾ അവളെ പട്ടിണിക്കിട്ടു കീഴ്പ്പെടുത്താൻ നോക്കുകയാണ്. പക്ഷേ, വിശപ്പും വേദനയും ദേവിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വാശി നിറച്ചു. ആരും സഹായിക്കാനില്ലാത്ത ഈ വീടിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്ക് പുറത്ത് ഒരു ലോകമുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങി.

​​വിശപ്പും വേദനയും ദേവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കനലായി മാറി. തല്ലി ഒതുക്കി പട്ടിണിക്കിട്ടാൽ താൻ തോൽക്കുമെന്ന് കരുതിയ മാധവനോടുള്ള വാശി അവളെ പുതിയൊരു തീരുമാനത്തിലെത്തിച്ചു. അന്നുച്ചയ്ക്ക് മാധവൻ കുളിക്കാൻ കയറിയ തക്കം നോക്കി, മുറ്റത്ത് ഉപേക്ഷിച്ച നിലയിൽ കിടന്ന അയാളുടെ ബാഗ് ദേവി തുറന്നു പരിശോധിച്ചു.

​അതിനകത്ത് കണ്ട കാഴ്ച അവളുടെ നെഞ്ചിൽ മിന്നലേറ്റതുപോലെയായിരുന്നു.

​മാന്യതയുടെ മറവിലെ ചതിക്കുഴികൾ

​ബാഗിനുള്ളിലെ രഹസ്യ അറയിൽ നഗരത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ ഹോട്ടലിന്റെ പേരുള്ള ബില്ലുകൾ! ഒന്നല്ല, പല ദിവസങ്ങളിലായി എടുത്ത മുറികളുടെ രസീതുകൾ. ഓരോ ബില്ലിലും മാധവന്റെ ഒപ്പും അജ്ഞാതരായ സ്ത്രീകളുടെ പേരുകളും എഴുതിച്ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. തനിക്കും മക്കൾക്കും ഒരു നേരത്തെ ആഹാരത്തിന് വകയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് കയർക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, നഗരത്തിലെ ആഡംബര ഹോട്ടലുകളിൽ മുറികളെടുത്തു രസിക്കുകയാണ്.

​അയാൾ നാട്ടുകാരോടും വീട്ടുകാരോടും പറഞ്ഞിരുന്നത് താൻ ബിസിനസ്സ് കാര്യത്തിനായി യാത്രയിലാണെന്നാണ്. എന്നാൽ ഓരോ യാത്രയും ലഹരിയുടെയും പരസ്ത്രീ ബന്ധങ്ങളുടെയും ആഘോഷങ്ങളായിരുന്നുവെന്ന് ആ ചീട്ടുരേഖകൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

​ലഹരി മൂത്ത ചതി

​വീഡിയോ കോളുകൾ വെറും തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു. നാട്ടിലെ മാന്യൻ എന്ന പരിവേഷം നിലനിർത്താൻ അയാൾ നഗരത്തിലെ മുറികൾ ഒളിത്താവളമാക്കി. താൻ പട്ടിണി കിടന്നു മിച്ചം പിടിക്കുന്ന ഓരോ രൂപയും അയാൾ ഇത്തരം അനാശാസ്യങ്ങൾക്കായി ഒഴുക്കി കളയുകയാണെന്ന സത്യം ദേവിയെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

​അന്ന് വൈകുന്നേരം മാധവൻ പോകാനൊരുങ്ങി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ദേവി ആ ബില്ലുകൾ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.

"ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ ജോലി? വീട്ടിൽ ഞങ്ങളും മക്കളും പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ ഹോട്ടൽ റൂമുകളിൽ നിങ്ങൾ ആർക്കൊപ്പമാണ്?"

​മറുപടി ഒരു അട്ടഹാസമായിരുന്നു. അയാൾ അവളെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു ചുവരിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു.

"നീ എന്റെ ബാഗ് തൊടുമെന്നായോടി? എന്റെ കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാൻ നീയാരാ?"

​ഭയമില്ലാത്ത നിശബ്ദത

​മുറിയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും ഈ ഒച്ചപ്പാടുകൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, മകൻ ഹോട്ടൽ മുറികൾ വാടകയ്ക്കെടുത്ത് കൂത്താടുന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടും അവർ മൗനം പാലിച്ചു. മകന്റെ വഴിവിട്ട ജീവിതത്തേക്കാൾ അവർക്ക് വലുത് പുറംലോകം അറിയുന്ന 'കുടുംബ മഹിമ' മാത്രമായിരുന്നു.

​അന്ന് രാത്രി, മാധവൻ വീണ്ടും ലഹരിയിൽ ആറാടി ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങി. പോകുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ വീടിന്റെ പുറത്തുനിന്നും വാതിൽ പൂട്ടി. തന്നെയും മക്കളെയും ആ തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ ഇട്ടു അയാൾ തന്റെ സുഖങ്ങൾ തേടി പോകുന്നു.

​ഇരുട്ടിലിരുന്ന് ദേവി തന്റെ മക്കളുടെ വാടിയ മുഖങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ 'പാവം ഭാര്യ' അവിടെ മരിക്കുകയായിരുന്നു. പട്ടിണിയും മർദ്ദനവും ചതിയും അവളെ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റി. ഈ വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്ക് പുറത്ത് തനിക്കായി ആരുമില്ലെങ്കിലും, മക്കൾക്ക് വേണ്ടി തനിക്ക് തന്നെ ഒരു വഴികണ്ടെത്തണമെന്ന ബോധം അവളിൽ ഉദിച്ചു.

​ഹോട്ടൽ ബില്ലുകൾ കണ്ടുപിടിച്ചതോടെ ദേവിക്ക് ഒരുകാര്യം വ്യക്തമായി—ഇനി മൗനം പാലിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. തളർന്നു വീഴുന്നതിന് മുൻപ് അവസാനമായൊരു ശ്രമം എന്ന നിലയിൽ അവൾ തന്റെ വീട്ടുകാരെ വിവരമറിയിച്ചു. വിവരമറിഞ്ഞ ദേവിയുടെ സഹോദരനും അമ്മാവനും അന്നു വൈകുന്നേരം ആ വീട്ടിലെത്തി.

​താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് മാപ്പപേക്ഷിക്കുമെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒന്ന് പതറുമെന്നോ അവർ കരുതി. പക്ഷേ, ലഹരിയുടെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും കൊടുമുടിയിലായിരുന്നു മാധവൻ.

​മാന്യതയുടെ അതിർവരമ്പുകൾ മായുമ്പോൾ

​"എന്തിനാടാ എന്റെ പെങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പട്ടിണിക്കിടുന്നത്? നിനക്ക് വേറെ ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നത് സത്യമാണോ?" സഹോദരന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും മാധവൻ നിയന്ത്രണം വിട്ടു.

​അയാൾ സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ സാക്ഷിയാക്കി ദേവിയുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അങ്ങേയറ്റം അശ്ലീലമായ ഭാഷയിൽ തെറിവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"നിന്റെ പെണ്ണിനെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ടുപോടാ... അവളെ കെട്ടിച്ചു വിട്ടപ്പോൾ തന്ന സ്വർണ്ണവും പണവും തികയാഞ്ഞിട്ടാണോ നീയിവിടെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വരുന്നത്?"

​തന്റെ മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ച് അയാൾ വിളിച്ചുപറയുന്ന അറപ്പുളവാക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേവി തകർന്നുപോയി. തന്നെ തല്ലിയപ്പോഴും പട്ടിണിക്കിട്ടപ്പോഴും അവൾ സഹിച്ചു, പക്ഷേ തന്നെ വളർത്തിയവരെ അയാൾ ചെളിവാരി എറിയുന്നത് അവൾക്ക് താങ്ങാനായില്ല.

​മൗനമായിരിക്കുന്ന ബന്ധുക്കൾ

​ഇത്രയൊക്കെ നടന്നിട്ടും മാധവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു വാക്ക് പോലും മകനെതിരെ പറഞ്ഞില്ല. പകരം, ദേവിയുടെ വീട്ടുകാരോട് അവർ പറഞ്ഞു: "മകൻ ഇത്തിരി കുടിക്കും, അത് സാരമില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങൾ വന്ന് ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കുന്നത് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് മാനംകേടാണ്."

​സ്വന്തം മകന്റെ പരസ്ത്രീ ബന്ധത്തേക്കാളും ക്രൂരതയേക്കാളും അവർ ഭയപ്പെട്ടത് അയൽക്കാർ എന്ത് കരുതും എന്നതായിരുന്നു. ദേവിയുടെ സഹോദരനെ അയാൾ പിടിച്ചു പുറത്താക്കി. വീടിന്റെ ഗേറ്റ് ആഞ്ഞു അടയ്ക്കുമ്പോൾ മാധവൻ അലറി:

"ഇനി നിന്റെ വീട്ടുകാർ ഈ വഴി വന്നാൽ നിന്നെ ഞാൻ ജീവനോടെ വെക്കില്ല!"

​അവസാനത്തെ കനൽ

​അന്നു രാത്രി മാധവൻ പതിവിലും ക്രൂരനായിരുന്നു. വീട്ടുകാരെ വിളിച്ചതിന് ദേവിയുടെ ദേഹമാസകലം അയാൾ മർദ്ദിച്ചു. ഓരോ അടിക്കൊപ്പവും അവളുടെ മാതാപിതാക്കളെ അയാൾ അധിക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

​കരഞ്ഞു തളർന്ന്, മക്കളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് തറയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ദേവി ഉറപ്പിച്ചു—ഈ വീട് ഇനി തന്റെ ഇടമല്ല. തന്നെയും തന്റെ മാതാപിതാക്കളെയും മാനിക്കാത്ത, ലഹരിയിലും ചതിയിലും മുങ്ങിയ ഈ മനുഷ്യനോടൊപ്പം ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും കഴിയാനാവില്ല.

​ജനാലയ്ക്കൽ പുറത്ത് ഇരുട്ട് കനത്തിരുന്നു. പക്ഷേ, ദേവിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം ഉദിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രതികരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ആ വീട്ടിൽ നിന്നും, ആ ചങ്ങലകളിൽ നിന്നും മോചിതയാകാൻ അവൾ ഒരു വലിയ നീക്കത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

കഥ ​തുടരും...