કુટેવ

આજે ૫જૂન. મારી જાન, મારો ભઈ લો. મારો લંગોટીયા યાર પંકજ ઉર્ફે અમારો પકો તેનો જન્મદિવસ. એમ કંઈ કોરો જતો હશે ! આજ તો મહેફિલ જમેગી, જામ હોગા. ઓર ગ્લાસ લેકે થીરકેંગે ઔર ગાયે ગે, "પીલે પીલે ઓ મોર જાની પીલે પીલે પીલે ઓ મોરે રાજા, યાર કો તો  યારી નિભાની..." અને પછી કેટલા એ આવા ગીતો.

પી પીને બેથી ત્રણ બોટલો ખતમ કરી ગયા હતા. અને જેમ જેમ રાત વધતી, નશો અને નૃત્ય પણ જોર ચાલ્યો. પાંચ-છ જીગર જાન દોસ્તોની જ આ સિક્રેટ પાર્ટી. ખુબ ધમાલચકડીઓ કરી. બધા એક એક કરીને લોકો નીકળતા ગયા. પકો ફુલ મોજમાં આવી ગયો હતો. અને છેલ્લા પેગનો છેલ્લો સીપ મારીને ગાતા ગાતા ત્યાં જ ઢળી પડ્યો. અને ત્યાં સુધી એ ગણગણાંવતો રહ્યો જ્યાં સુધી નિંદ્રામાં સરી ન પડ્યો.

રવિ પણ હદ બહારનો પી ગયો હતો. એટલો કે તેને બે પગ પર ઊભો રહેવો પણ સંભવ નહોતો. દારૂનો નશો શર ચડી ગયો હતો. ચકકર આવતા હતા. બધું નજર સામે ગોળ ગોળ ઘૂમી રહ્યું હતું. પકાની પાસે જઈ છણછોડીને ઉઠાડવાનો અસફળ પ્રયાસ કર્યો... પણ પકો હવે ક્યાંનો ઊઠે !

આસપાસ, વેરાયેલી દારૂની બોટલો, નાસ્તાના પડીકા, અને પકાના માથા પર લગાવેલી કોલગેટના ખાલી ચાર-પાંચ ખોખાં, કેકથી ભરેલો પકાનું શરીર ગેસ્ટ હાઉઝની દિવાલો... અને ઉધખોપિયા ભઈબંધો દ્વારા કોન્ડમનાં બાનવેલ ફુગાઓ જ્યાં ત્યાં વેર વિખેર હતા.

બર્થડેબોમ્બ મારી મારીને પકાના બોમ્બની હાલત દયનિય કરી મૂકી હતી. પકો એમ સૂતો હતો જાણે કોઈ નવજાત શિશુ હોય. એ ફર્શ પર પીછવાળા પર હાથ રાખી ભર નીંદરમાં ઊંધો સૂતો હતો..

"પકા ઓ... પકા... ચુંતી*.... હું જઉ છું.. ભે**દ..” તારી ભાભી રાહ જોતી હશે. આજે પણ મોડું થઈ ગયું. ચાલતા ચલતા પગ લથડિયાં મારતા હતા. શરીર પર કોઈ જાતનો કંટ્રોલ નહોતો. કાર સુધી પોહચતાં-પોહચતાં બે વખત જમીન પર ઢેર થઈ ચૂક્યો હતો. અને કારના દરવાજાને પકળી વોમિટિંગ કરવા લાગ્યો.

પોતાની જાતને સંભાળી. કારમાં બેસતા બૂમ મારી, “પકા તારે આવું છે છેલ્લી વાર કહું છું!" પકાનો કોઈ જવાબ ન આવ્યો.

હાથ કાપતાં હતા. ચાવી નહોતી પોરવાઈ રહી. રવિ બબડયો, "એની માને આજે તો આયે ભાવ ખાશે."

ગાડી ચાલુ કરી અને મ્યુઝીક સિસ્ટમ ઓન કર્યું. રોમેન્ટિક ગીત, ઉપર નશાની હાલત...

"તુમ હી હો.." ગીત સાથે નેનશીનું નામ પણ એ જોડીને ગાવા માંડ્યો.

"તુમ હી હો નેન્સી તુમ હી હો...
જિંદગી અબ તુમ હી હો.."

પીધા પછી લોકો બાળક જેવા થઈ જતા હોય છે..ક્યારે કેવું વર્તન કરે. રવિ પણ એમના માનો જ હતો.

કાર લઈ એ ઘરે જાવા નીકળ્યો. તે ને આંખમાં ઝાંઝવા આવતા હતાં. આંખો સામે કાળાશ છવાઈ ગઈ. કાર પર કાબૂ જ ગુમવી બેઠો. માંડ તેને થોડો અંતર કાપ્યો હશે ! અને રોંન્ગ સાઈડ પર જઈ ભયાનક અવાજ સાથે મોટી ટ્રકમાં દઈ બેઠો. કાર સાથે દૂર દૂર ફંગોળાયો..!

લોહી લોહાન અવસ્થામાં પણ એ બસ નેન્શી.. નેન્શીની જ માળા જપ્યા કરી.

આંખ ખોલી તો એ કોઈ અજાણી હોસ્પિટલમાં હતો. સામે

નેન્શીની આંખોમાં આંસુ હતા. રડી રડીને તેની આંખો અને ચહેરો સુજેલા લાગતા હતા. આંખનો કલર ઘાટો લાલ હતો. વાળ વિખરાયેલા હતા. અને આંશુઓ સાથે વાળ પણ ચહેરા પર આવતા હતા.

એક ક્ષણ માટે તો રવિથી રીતસરનો ડૂમો ભરાઈ ગયો, આમ નેનેશીને રડતી જોઈને.

"નુનું... નુનું...!" હાથને પોતાના હોઠો વડે ચૂમીને બોલ્યો.

નેન્સી તેને જોરથી ઝકડી તેની બાહુપાસમાં સમાઈ ગઈ. અને રડતા રડતા બોલી, "ફ... ફરીથી પીધો ને?" તેનાં શબ્દોમાં કંપન હતું..

"નુનું...વાત એમ હતી કે..." અને એ અધૂરું વાક્ય જ રહી ગયું.

નેન્શીએ હોસ્પિટલના ઓરડાની બહાર દોડ મૂકી.

રવિ જોરથી બોલ્યો, "નુનું...નુનું..." પણ નેન્શી ત્યાંથી નીકળી ચુકી હતી! 

સાત વર્ષના લાંબા પ્રેમપ્રકરણ પછી છેલ્લા એક વર્ષથી બને એક બીજા લગ્નગ્રંથીમાં જોડાયાં હતાં. અને નેન્શીનો જન્મદિવસ પણ નજદીક હતો.

બેડ પર બેઠા બેઠા જ રવિએ કેટલાએ વિચારો કરી લીધા. કેમ કરીએ નેન્શીને મનાવશે. તેના માટે કેટલા બધા સર્પપ્રિઝ વિચારી મૂક્યા હતા. બસ હવે ઘરે જાવાની રાહ જોતો હતો.

નાના ઘાવો અને હાથ-પગમાં ફેક્ચરના કારણે તેને બહુ જલ્દી હોસ્પિટલમાંથી રિલીઝ કરી દેવામાં આવશે..! અને થયું પણ એવું. હરખાતો હરખાતો.. રવિએ લંગડાતી અવસ્થામાં જ ઘરની અંદર દોડ મૂકી.

"નુનું... નુનું... નુનું... જો હું આવી ગયો." પણ સામે તેને એક સૂનકાર સિવાય કંઈ ન મળ્યું..! રવિ આખું ઘર ખૂંદી વળ્યો..!

આજુબાજુ પાડોશીઓ દરેકને તેણે નેન્શીની ખબર પૂછી..! અને અંતે એ થાકી અને સોફા પર પોક મૂકીને રડવા લગ્યો..! ત્યાં બારીમાંથી આવતા પવનમાં કોઈ ફરફરતો કાગળ ટેબલપર અવાજ કરી રહ્યો હતો.

એ કાગળ નેન્શીએ લખ્યો હતો.

"તમારી આ પીવાની કુટેવથી હું દુઃખી છું. મને ખબર હતી લગ્ન પહેલાં કે તને આ આદત છે. પણ મને વિશ્વાસ હતો મારા પ્રેમ પર અને તારા પર કે તું એ મૂકી દઈશ. પણ હું ખોટી સાબીત થઈ મારી લાખ ના છતાં તનેે મારાથી વધું એ વહાલી લાગે છે. હું હમેશા હમેશા માટે છોડીને જાઉં છું."
- નેન્સી"

રવિ વધુને વધુ જોરથી રડવા લાગ્યો. એને એનાં કર્યા પર દુઃખ હતું. એને જો આ પીવાની લત ન હોત તો એની સહુથી પ્રિય વ્યક્તિ તેની પાસે હોત. બધું વેરવિખેર થઈ ગયું.

રવિ જોર જોરથી બરડા પાડવા માંડ્યો. "નેન્શી પ્લીઝ કમ બેક..આઈ કાન્ડ લિવ વિથ આઉટ યુ.. પ્લીઝ હું ક્યારે ડ્રીંક નહીં કરું પ્લીઝ..." અને ત્યાંજ એ ફર્શ પર લેટી પડ્યો..આંખો અશ્રુભીની થઈ ગઈ હતી. 

ત્યાં જ દરવાજા પાસે ઊભેલી નેન્સીથી જોવાયું નહીં અને "રવિ..."ના ઉદ્દગાર સાથે રવિની પાસે આવી ગઈ...!

રવિનો ચહેરો મોઢાની લાળો અને આસુનાં મિશ્રણથી ચીકણો થઈ ગયો હતો.

રવિ બોલ્યો, "હું ક્યારે નહીં ડ્રીંક કરું..! તેના વાક્યો પૂરા થાય એ પહેલા નેન્શીએ બસ તેના હોઠો પર હોઠ મૂકી ચુપ કરાવી દીધો.

બંને એકબીજાંને ચૂમતાં રહ્યાં. જાણે કેટલાંયે વર્ષોના બીછડેલ પ્રેમી જોડી હોય...! વળી એકબીજાને ભર પેટ જોતાં અને ભેટી પડતાં.

રવિના ચેહરા પર એક અજાણ્યો ઉત્સાહ અવી ગયો. જાણે હવે કદી દારૂ ન પીવાનો પ્રણ લઈ લીધો.