శపించబడిన రోడ్డు ‌-పార్ట్ 3

నేను మా మావయ్యని మళ్ళీ చూశాను. ఆయన 3 సంవత్సరాల క్రితమే చనిపోయాడు. ఆయన నవ్వాడు, ఆయన పళ్ళు కాలిన కర్రలా నల్లగా ఉన్నాయి.

గుడి లోపల అందరూ ఒకేసారి లేచి నిలబడ్డారు. వాళ్ళ కళ్ళు మూసుకునే ఉన్నాయి, కానీ నా వైపు నడుస్తూ వస్తున్నారు. నా ఫోన్, టార్చ్ రెండూ ఆగిపోయాయి.

మా మావయ్య గుసగుసగా అన్నాడు, "మేము నీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాం. ఈ గుడి మా కుటుంబం కోసమే తెరుచుకుంటుంది. ప్రతి సంవత్సరం మా కుటుంబం నుండి ఒకరు లోపల కూర్చోవాలి. గత సంవత్సరం నేను కూర్చున్నాను. ఈ సంవత్సరం నీ వంతు."

మొదటి వరుసలో ఒక స్థలం ఖాళీగా ఉంది. అది నా కోసమే.

100 సంవత్సరాల నుండి మా కుటుంబం ఒక్కొక్కరిని ఈ గుడికి ఇస్తోంది. వాళ్ళు చనిపోరు, గుడి గోడగా మారిపోతారు.

నేను ఆయన్ని తోసి శపించబడిన రోడ్డు వైపు పరిగెత్తాను. వందల అడుగులు నా వెనకాల పరిగెడుతున్న శబ్దం.

చివరికి మెయిన్ రోడ్డుకు చేరుకున్నాను, మా ఊరి లైట్లు కనిపించాయి. నేను సురక్షితంగా ఉన్నానని అనుకున్నాను. కానీ ఇంటికి వెళ్లి అద్దంలో చూసుకుంటే, నా భుజం మీద ఒక నల్లటి చేయి ముద్ర ఉంది. అద్దంలో నా వెనకాల మా మావయ్య ఇంకా నవ్వుతూనే ఉన్న