శపించబడిన రోడ్డు -పార్ష్ 4

నేను పారిపోలేదు. నా కాళ్ళు నా మాట వినడం లేదు.

మొదటి వరుసలో ఉన్న ఖాళీ ప్రదేశం ఖాళీ కాదు. అక్కడ ఒక మనిషి ఆకారంలో దుమ్ము ఉంది. దగ్గరగా చూసినప్పుడు ఆ దుమ్ము శ్వాస తీసుకుంటోంది.

మా మామయ్య నా చేయి పట్టుకున్నాడు. అతని చేయి చలికాలంలో గుడి రాయి లాగా చల్లగా ఉంది.

"నువ్వు వద్దనలేవు. నువ్వు పారిపోతే, ఈ రోడ్డు నిన్ను తిరిగి తీసుకొస్తుంది. ఈ రోడ్డు ఇక్కడే ముగుస్తుంది" అన్నాడు.

నేను గుడి గోడల వైపు చూశాను. అవి గోడలు కావు. అవి ముఖాలు. వందల ముఖాలు. మా కుటుంబం అంతా. మా తాతయ్య, మా ముత్తాతయ్య... అందరూ కళ్ళు మూసుకుని చూస్తున్నారు.

నా దగ్గర ఉన్న గోడ మెత్తగా మారడం మొదలైంది. తడి బురదలా. నా కోసం ఎదురు చూస్తున్నట్లు.

అప్పుడు నాకు అమ్మ బయలుదేరే ముందు చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది, "ఆ గుడికి చేరితే కూర్చోవద్దు. పడుకుని పో."

నేను నేలపై పడుకున్నాను.

నేను పడుకోగానే అందరూ ఆగిపోయారు. మామయ్య నవ్వు మాయమైంది. నల్లటి పళ్ళు మాయమయ్యాయి. ఒక క్షణం అతని ముఖం మామూలుగా అయింది.

"గుర్తు తెచ్చుకున్నావు" అని గుసగుసలాడాడు, నాతో కాదు, గోడతో.

గుడి వణకడం మొదలైంది. పైనుండి దుమ్ము పడింది. కానీ అది దుమ్ము కాదు. తెల్లటి, పొడవాటి జుట్టు.

గోడపై ఉన్న ముఖాలు ఒకేసారి కళ్ళు తెరిచాయి. అందరూ ఏడుస్తున్నారు. నీళ్ళు కాదు, రక్తం.

నేల నుండే, నా వీపు కింద నుండే ఒక ముసలావిడ గొంతు వినిపించింది.

"లేవమ్మా. నేలగా మారకు. తలుపుగా మారు. తలుపు మాత్రమే బయటకు వెళ్ళగలదు."

అప్పుడు నాకు అర్థమైంది. మా కుటుంబం గుడికి ఒకరిని ఇవ్వడం లేదు. గుడి మమ్మల్ని తింటోంది. కూర్చుంటే గోడవుతావు, పడుకుంటే నేలవుతావు.

కానీ తలుపు తెరుచుకోగలదు.

నేను మోకాళ్ళపై గుడి తలుపు దగ్గరకు పాకి తోశాను.

బయట, అది రోడ్డు కాదు. అది మా ఊరు. మా అమ్మ అక్కడ దీపం పట్టుకుని నిలబడి ఉంది. నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపోలేదు.

"నేను కూడా 20 ఏళ్ళ క్రితం పడుకున్నాను. నేను తలుపుగా మారాను" అంది.

----- END -----