శపించబడిన రోడ్డు -పార్ట్ 3

నేను ఆ గుడిలో నుండి పరిగెత్తి వచ్చేశాను, కానీ నేను ఇంటికి చేరలేదు. ఆ శపించబడిన రోడ్డు ఎంత పరిగెత్తినా అయిపోవట్లేదు. నేను 20 నిమిషాలు పరిగెత్తాను, కానీ వెనక్కి తిరిగి చూస్తే ఆ గుడి దీపం ఇంకా నా వెనకాలే ఉంది. అది నన్ను వదలట్లేదు.

నా ఫోన్ లో టైం 3:33 చూపిస్తోంది. గాలి పూర్తిగా ఆగిపోయింది. చెట్ల ఆకులు కూడా కదలట్లేదు. అంత నిశ్శబ్దంలో నా గుండె చప్పుడు నాకే భయంకరంగా వినిపిస్తోంది.

అప్పుడు నాకు అర్థమైంది, నేను రోడ్డు మీద ఒక్కడినే లేను. రోడ్డుకి రెండు వైపులా, చీకట్లో వందల మంది నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్ళు మనుషులు కాదు, నీడలు. వాళ్ళ కళ్ళు మాత్రం ఎర్రగా మెరుస్తున్నాయి. వాళ్ళు నన్నే చూస్తున్నారు, కానీ కదలట్లేదు.

"నువ్వు వెళ్లలేవు," అని ఒక గొంతు నా వెనకాల నుండి వినిపించింది. అది మా మావయ్య గొంతు. ఆయన నా భుజం మీద చేయి వేశాడు. ఆయన చేయి పట్టుకుంటే నా శరీరం మొత్తం చల్లబడిపోయింది. 

"ఈ రోడ్డుని మన తాతయ్య 1920 లో వేశాడు. ఈ అడవిలో ఒక పెద్ద మర్రి చెట్టు ఉండేది, దాని కింద ఒక ముని తపస్సు చేసుకునేవాడు. మన తాతయ్య ఆ చెట్టుని నరికి, దాని మీదనే ఈ రోడ్డు వేశాడు. ఆ ముని శపించాడు - ఈ రోడ్డు మీద నుండి వెళ్ళే ప్రతి వాహనం, ప్రతి మనిషి ఆగిపోవాలి. అందుకే ఇక్కడ రోజూ యాక్సిడెంట్లు జరుగుతాయి. పోలీసులు రోడ్డు బాలేదు అనుకుంటారు, కానీ అసలు విషయం ఇదే."

నేను వణుకుతూ అడిగాను, "మరి ఆ గుడి?"

"ఆ గుడి మన తాతయ్య కట్టింది కాదు. అది ఆ ముని సమాధి. ప్రతి సంవత్సరం ఆషాడ మాసంలో, ఆ ముని ఆత్మకు ఒక మనిషి కావాలి. అది మన కుటుంబం నుండి తీసుకుంటుంది. ఎందుకంటే మనమే ఆయన తపస్సుని చెడగొట్టాము. గత సంవత్సరం నేను వెళ్ళాను. ఇప్పుడు నీ వంతు. నువ్వు కూర్చోకపోతే, నీ తమ్ముడిని తీసుకెళ్తుంది."

అప్పుడే నా ఫోన్ మళ్ళీ వెలిగింది. మా అమ్మ నుండి 10 మిస్డ్ కాల్స్. నేను లిఫ్ట్ చేస్తే, అమ్మ ఏడుస్తూ చెప్పింది, "రేయ్ ఎక్కడున్నావురా? మీ తమ్ముడు ఇంట్లో నుండి నడుచుకుంటూ ఆ రోడ్డు వైపు వెళ్తున్నాడు. ఆపినా ఆగట్లేదు, వాడి కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాయి, కానీ నడుస్తున్నాడు!"

నా రక్తం గడ్డకట్టినట్టు అయ్యింది. నేను పరిగెత్తాను. ఊరి వైపు కాదు, మళ్ళీ ఆ గుడి వైపు. ఎందుకంటే నా తమ్ముడు అక్కడికే వెళ్తున్నాడు.

గుడి దగ్గరకు వెళ్ళేసరికి, నా తమ్ముడు ఆ ఖాళీ స్థలంలో కూర్చోబోతున్నాడు. వాడి మొహంలో నవ్వు ఉంది, కానీ ఆ నవ్వు వాడిది కాదు.

నేను వాడిని లాగి, నేనే ఆ స్థలంలో కూర్చున్నాను.

కూర్చోగానే అంతా నిశ్శబ్దం అయిపోయింది. ఆ వందల నీడలు మాయమయ్యాయి. నా తమ్ముడు స్పృహలోకి వచ్చాడు. వాడు నన్ను చూసి "అన్నయ్యా" అని అరిచాడు.

కానీ నేను లేవలేకపోయాను. నా కాళ్ళు రాయిలా మారిపోతున్నాయి. నా కళ్ళు మూసుకుపోతున్నాయి. చివరిగా నేను చూసింది - గుడి బయట నా తమ్ముడు ఏడుస్తూ పరిగెత్తుతున్నాడు. వాడు బతికిపోయాడు.

ఇప్పుడు నేను ఆ గుడిలో ఉన్నాను. కళ్ళు మూసుకుని. నా పళ్ళు నల్లగా మారిపోయాయి. నేను నవ్వుతున్నాను.

వచ్చే సంవత్సరం నా తమ్ముడు 25 ఏళ్ళు పూర్తి చేసుకుంటాడు. అప్పుడు వాడు మళ్ళీ వస్తాడు. ఈ రోడ్డు ఎప్పటికీ ఖాళీగా ఉండదు.

ఈ కథ ఇక్కడితో ఆగదు...