చివరి గంట

పాఠశాల గోడ గడియారం నెమ్మదిగా కదులుతోంది.

ప్రతి సెకను నా గుండె మీద పడుతున్నట్టు అనిపించింది.

ఇంకా పది నిమిషాలు.

ఆ తర్వాత ఈ స్కూల్‌కు నేను మాస్టారు కాను.

నేను రామయ్య మాస్టారు.

ముప్పై ఏళ్ల క్రితం ఇదే పాఠశాలలో తొలిసారి అడుగు పెట్టాను. అప్పట్లో చేతిలో సర్టిఫికెట్లు, గుండెలో కలలు.

ఇప్పుడు చేతిలో జీతపు పుస్తకం, గుండెలో జ్ఞాపకాలు.

మట్టిగదిలోకి చూసాను.

చివరి బెంచీలో కూర్చునే పిల్లలు ఇంకా అలాగే ఉన్నారు.

ఒకప్పుడు నేనూ అలాగే కూర్చున్నాను…

కాబట్టే వాళ్లను ఎప్పుడూ ముందుకు పిలిచాను.

బ్లాక్‌బోర్డు మీద తెల్ల చాక్ రాయడంతో ధూళి ఎగిరింది.

అదే ధూళి నా జీవితంలో ఎన్నో కథలను దాచుకుంది.

రఘు గుర్తొచ్చాడు.

పేదరికం వల్ల చదువు మానేయబోతే, ఇంటికెళ్లి తల్లిదండ్రులతో మాట్లాడి మళ్లీ స్కూల్‌కు తీసుకొచ్చాను.

ఈరోజు అతను పట్టణంలో టీచర్.

లక్ష్మి గుర్తొచ్చింది.

పుస్తకాలు లేకపోయినా, కళ్లలో కలలతో చదివిన అమ్మాయి.

ఈరోజు నర్స్ అయి అదే ఊరిలో సేవ చేస్తోంది.

“మాస్టారు…”

చిన్న సురేష్ దగ్గరికి వచ్చాడు.

“ఇక మీరు రారు కదా?”

అని అడిగాడు, కళ్లలో భయం.

నేను తల ఊపాను.

“నేను రాకపోయినా, చదువు మాత్రం మిమ్మల్ని వదలదు.”

గంట మోగింది.

చివరి సారి.

పిల్లలంతా లేచి నిలబడ్డారు.

ఈసారి “గుడ్ మార్నింగ్” కాదు.

అందరూ ఒకే మాట అన్నారు—

“ధన్యవాదాలు మాస్టారు.”

ఆ మాటల ముందు

నా ముప్పై ఏళ్ల జీతం, పదవులు, గౌరవాలు

అన్నీ చిన్నవిగా అనిపించాయి.

బయటకు వెళ్లేటప్పుడు తలుపు దగ్గర ఆగాను.

వెనక్కి తిరిగి చివరిసారి బ్లాక్‌బోర్డు చూశాను.

నా చేతిరాత ఇంకా అలాగే ఉంది—

“చదువు మనల్ని పెద్దవాళ్లను చేస్తుంది కాదు,

మంచి మనుషుల్ని చేస్తుంది.”

ఆ రోజు నేను స్కూల్ వదిలాను.

కానీ ఆ స్కూల్

నా శ్వాసలో, నా నడకలో,

నా ప్రతి మౌనంలో

ఎప్పటికీ ఉండిపోయింది.

మూల్యం:

చదువు అనేది కేవలం ఉద్యోగానికి మార్గం కాదు.

అది మనిషిని మనిషిగా నిలబెట్టే వెలుగు.

ఆ వెలుగును వెలిగించిన గురువు

కాలం మారినా, తరాలు మారినా

ఎప్పటికీ మసకబారడు.

        రచయిత: యండ్రపాటి కార్తీక్