వాలెంటైన్

రోమా సామ్రాజ్యం…

అక్కడి వీధుల్లో శక్తి, అధికారము, యుద్ధ ఘోషలే వినిపించేవి.

కానీ ఆ కోలాహల మధ్య… కొంతమంది యువ హృదయాల్లో మాత్రం ప్రేమ నిశ్శబ్దంగా మొలకెత్తేది.

ఆ కాలంలో రాజు ఒక కఠినమైన ఆజ్ఞ జారీ చేశాడు —

“యువకులు పెళ్లి చేసుకోకూడదు.”

అతని నమ్మకం సులభం —

ప్రేమలో పడిన వారు యుద్ధంలో బలహీనులు అవుతారు.

అది వినగానే చాలామంది భయపడ్డారు.

ప్రేమికులు కన్నీళ్లు కార్చారు.

వారి కలలు ఒక్కసారిగా చీకటిలో కలిసిపోయాయి.

కానీ ఆ నగరంలో ఒక మనిషి మాత్రం నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు.

అతని పేరు — వాలెంటైన్.

అతనికి ప్రేమ అంటే పాపం కాదు.

అది దేవుని వరం.

రెండు హృదయాలు ఒకటవడం అనేది పవిత్రమైన బంధం అని అతను నమ్మేవాడు.

రాత్రి చీకటి పడిన తర్వాత…

చిన్న చర్చిలో కొవ్వొత్తుల వెలుగులో…

వాలెంటైన్ ప్రేమికులకు రహస్యంగా వివాహాలు జరిపేవాడు.

ఆ యువ జంటల కళ్లలో కనిపించిన ఆనందం

అతని జీవితం మొత్తం విలువైనదిగా అనిపించేది.

“భయపడకండి,”

అతను మృదువుగా చెప్పేవాడు,

“ప్రేమ ఎప్పుడూ ఓడిపోదు.”

కానీ ఒక రోజు…

ద్రోహం జరిగింది.

రాజు సైనికులు చర్చిని చుట్టుముట్టారు.

వాలెంటైన్‌ను బంధించారు.

ఆ చీకటి జైలు గదిలో అతన్ని ఒంటరిగా వదిలేశారు.

జైలు గది చల్లగా ఉంది.

గోడల మధ్య నిశ్శబ్దం అతని శ్వాసను వినిపించేది.

కానీ అతని హృదయంలో మాత్రం భయం లేదు.

అక్కడ జైలర్ కుమార్తె ఒక రోజు అతన్ని చూడటానికి వచ్చింది.

ఆమె కళ్లలో దయ కనిపించింది.

అతని మాటల్లో ధైర్యం ఆమెకు ఆశగా మారింది.

రోజులు గడిచాయి.

శిక్ష తేదీ నిర్ణయించబడింది — ఫిబ్రవరి 14.

ఆ చివరి రాత్రి…

వాలెంటైన్ చేతిలో ఒక చిన్న కాగితం, ఒక కలం.

అతను నెమ్మదిగా వ్రాయడం ప్రారంభించాడు.

“ప్రేమను ఆపాలని ప్రయత్నించిన వారు

ప్రేమ శక్తిని అర్థం చేసుకోలేదు.

నా శరీరాన్ని వారు శిక్షించగలరు…

కానీ నా హృదయంలోని ప్రేమను కాదు.

ఈ ప్రపంచంలో ఎక్కడైనా

రెండు హృదయాలు ఒకరినొకరు ప్రేమిస్తే,

అక్కడ నేను జీవిస్తాను.”

లేఖ చివర అతను ఇలా వ్రాశాడు —

“నీ వాలెంటైన్ నుండి…”

మరుసటి ఉదయం…

సూర్యుడు ఉదయించాడు.

కానీ ఆ నగరంలో ఒక పవిత్రమైన హృదయం ఆగిపోయింది.

వాలెంటైన్ శరీరం మట్టిలో కలిసిపోయింది.

కానీ అతని కథ గాలిలో విరిసింది.

ప్రతి ప్రేమలేఖలో… ప్రతి ఎర్ర గులాబీలో…

ప్రతి ధైర్యమైన “నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను” అన్న మాటలో…

అతను ఇంకా బ్రతికే ఉన్నాడు.

ఆ రోజు నుండి…

ప్రతి ఫిబ్రవరి 14

ప్రపంచం ప్రేమను జరుపుకుంటోంది.

ఎందుకంటే ఒక మనిషి

ప్రేమ కోసం తన ప్రాణాన్ని ఇచ్చాడు...

ఆ ఉదయం వాలెంటైన్ శరీరం నిశ్శబ్దంగా నేలపై పడిపోయింది…

కానీ ఆకాశం మాత్రం ఏడ్చింది.

ఆయన చేతులు కట్టేసినా…

ఆయన హృదయాన్ని ఎవరూ కట్టలేకపోయారు.

ప్రేమ కోసం నిలబడ్డ ఒక మనిషి

చరిత్రలో శిక్షించబడ్డాడు…

కానీ ప్రపంచం హృదయంలో అమరుడయ్యాడు.

ఈరోజు మనం ఎర్ర గులాబీ ఇస్తున్నప్పుడు…

“నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను” అని చెప్పినప్పుడు…

మన మాటల్లో తెలియకుండానే

ఒక శహీదు హృదయం కొట్టుకుంటోంది.

ఆయన చివరి శ్వాస ఆగిపోయినా…

ఆయన ప్రేమ ఇంకా గాలిలో తిరుగుతోంది.

ప్రతి ఫిబ్రవరి 14న

ప్రపంచం నవ్వుతుంది…

కానీ ఆ నవ్వు వెనుక

ఒక త్యాగం ఉంది…

ఒక కన్నీటి చరిత్ర ఉంది…

ప్రేమను శిక్షించవచ్చు…

ప్రేమను బంధించవచ్చు…

కానీ ప్రేమను చంపలేరు.

ఎందుకంటే…

ప్రేమ చనిపోదు.

ప్రేమ ఎప్పటికీ ఓడిపోదు.

ప్రేమే మనిషిని అమరుడిగా మారుస్తుంది.

అందుకే…

ఈ రోజు ప్రతి ప్రేమికుడి గుండెలో

వాలెంటైన్ ఇంకా బ్రతికే ఉన్నాడు...💌❤️‍🩹

                   రచయిత:  యండ్రపాటి కార్తీక్