ലൈബ്രറി
പ്രൊഫൈൽ
അനാമിക ❤️
അനാമിക ❤️
Part 1 –
ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
രാത്രി **11:45**.
നഗരത്തിലെ പഴയ പാലത്തിന് സമീപം പോലീസ് വാഹനങ്ങളുടെ സൈറൺ മുഴങ്ങി.
"സാർ... ബോഡി ഇവിടെ തന്നെയാണ്..."
SI അരുൺ ടോർച്ച് തെളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
IPS ഓഫീസർ ആദിത്യ വർമ്മ മഴയെ വകവയ്ക്കാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
വെള്ളത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന മൃതദേഹത്തിന്റെ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.
എന്നാൽ മൃതദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ വെള്ളി വള ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
"ഇത് സാധാരണ കൊലപാതകമല്ല..."
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഫോറൻസിക് ടീം തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുമ്പോൾ ആദിത്യയുടെ കണ്ണ് പാലത്തിന്റെ കൈവരിയിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ ആരോ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
കറുത്ത സാരി...
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടി...
മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
"അവിടെ ആരാണ്?"
ആദിത്യ വിളിച്ചു.
ആ പെൺകുട്ടി ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമോ... വേദനയോ... അല്ലെങ്കിൽ ഒളിപ്പിച്ച ഒരു രഹസ്യമോ...
പിന്നെ അവൾ ഓടി.
"അരുൺ... അവളെ പിടിക്കൂ!"
അരുൺ പിന്നാലെ ഓടിയെങ്കിലും, മഴയും ഇരുട്ടും കാരണം അവൾ കണ്ണിൽ നിന്നു മറഞ്ഞു.
---
അതേ സമയം...
നഗരത്തിലെ പ്രശസ്ത ബിസിനസുകാരൻ വിക്രം രാജൻതന്റെ ഓഫിസിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഫോൺ ബെൽ മുഴങ്ങി.
"സാർ... കാര്യം പാളി..."
അപ്പുറത്തുനിന്ന് വിറയലുള്ള ശബ്ദം.
വിക്രം രാജന്റെ മുഖം കടുപ്പമായി.
"ആ പെൺകുട്ടി ജീവനോടെയുണ്ടോ?"
"അതെ സാർ... അവൾ രക്ഷപ്പെട്ടു."
വിക്രം മേശയിൽ കൈ ഇടിച്ചു.
"അവളെ കണ്ടെത്തൂ...
പോലീസിന് മുമ്പ്."
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
അവന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഭയം തെളിഞ്ഞു.
---
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ...
പോലീസ് ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സ്.
ആദിത്യ കേസ് ഫയൽ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
"സാർ..."
അരുൺ അകത്തുവന്നു.
"മഴയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഒരു ബാഗ് ഉണ്ട്."
ആദിത്യ ബാഗ് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ...
ഒരു പഴയ ഡയറി...
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഫോട്ടോ...
അതോടൊപ്പം ഒരു സ്ത്രീയുടെ പേര് മാത്രം എഴുതിയ ഒരു പേപ്പർ.
"അനാമിക."
ആദിത്യ ആ പേര് വീണ്ടും വായിച്ചു.
"അനാമിക..."
എന്തുകൊണ്ടോ ആ പേര് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
---
അതേസമയം...
നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത്...
ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ.
അമ്മയായ മീനാക്ഷി ഉത്കണ്ഠയോടെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് കയറിയത് അതേ പെൺകുട്ടി.
"മോളേ... എവിടെയായിരുന്നു നീ?"
മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു.
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
നനഞ്ഞ ബാഗിൽ നിന്ന് ഡയറി എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ...
അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
"അമ്മേ..."
"ഡയറി... ഇല്ല..."
ആ ഡയറി ഇതിനകം ആദിത്യയുടെ കൈയിലെത്തിയ കാര്യം അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
---
അതേ സമയം...
ആദിത്യ ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു.
അതിൽ ഒരു വരി മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
"ഈ ഡയറി വായിക്കുന്ന ആൾ ജീവനോടെ തുടരണമെന്നില്ല..."
ആദിത്യയുടെ മുഖം ഗൗരവമായി.
അപ്പോൾ തന്നെ...
ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒറ്റയടിക്ക് ഓഫ് ആയി.
ഇരുട്ടിൽ...
ആരുടെയോ കാൽച്ചുവടുകൾ അദ്ദേഹത്തോട് അടുത്തുവരാൻ തുടങ്ങി...
തുടരും...❤️
