நள்ளிரவுப் பயணம்

காற்றின் வேகம் அதிகமாக இருந்தது. கார் மலைப்பாதையின் வளைவுகளில் (Ghat Road) சீறிப்பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. மணி நள்ளிரவு 1:30. சுற்றிலும் அடர்ந்த காடு, கண்ணை மறைக்கும் பனிமூட்டம்.

வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த மணிக்கு இந்த மாதிரி பாதைகள் பழகிப்போன ஒன்றுதான். ஆனால், அன்று ஏனோ அவனுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத பயம் கலந்த நடுக்கம் இருந்தது. எப்போதுமே வண்டியின் இன்ஜின் சத்தமும், டயர்கள் ரோட்டில் உராய்ந்து போகும் சத்தமும் அவனுக்கு ஒரு தைரியத்தைக் கொடுக்கும். ஆனால், அன்று காட்டின் அமைதி அந்த சத்தங்களையும் மீறி அவனை அச்சுறுத்தியது.

திடீரென, காரின் முகப்பு விளக்கு (Headlight) வெளிச்சத்தில், அடுத்த கொண்டைஊசி வளைவின் (Hairpin bend) ஓரத்தில் ஒரு உருவம் தெரிந்தது.

மணி பிரேக்கை பலமாக மிதித்தான். கார் டயர் சத்தமிட்டு நின்றது.

வெளிச்சத்தில் பார்த்தபோது, அங்கே ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். வெள்ளை நிறப் புடவை இல்லை; சாதாரண சுடிதார்தான் அணிந்திருந்தாள். ஆனால், இந்த நள்ளிரவில், இந்த அடர்ந்த காட்டுப் பாதையில் தனியாக ஒரு பெண் எப்படி இருக்க முடியும்?

மணி காரின் கண்ணாடியை லேசாக இறக்கினான். அந்தப் பெண் காரை நோக்கி நடந்து வந்தாள். அவளுடைய முகம் பனிமூட்டத்திலும், காரின் வெளிச்சத்திலும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

"அண்ணா... கொஞ்சம் முன்னாடி இருக்கிற கிராமத்துல விட்றீங்களா? என் வண்டி பிரேக் டவுன் ஆகிடுச்சு..." என்று தீனமான குரலில் கேட்டாள்.

மணிக்கு தயக்கமாக இருந்தது. இருந்தாலும் ஒரு பெண்ணை இந்த நள்ளிரவில் காட்டில் விட்டுச் செல்ல அவனுக்கு மனசில்லை. "சரி, ஏறுங்க" என்றான்.

அவள் பின் சீட்டில் ஏறி அமர்ந்தாள். கார் மீண்டும் புறப்பட்டது.

கார் ஓட ஓட, காருக்குள் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான வாசனை வரத் தொடங்கியது. அது மல்லிகைப் பூ வாசனையும் இல்லை, அதே சமயம் ஒரு மர்மமான வாசனை. மணி பின்view கண்ணாடியில் (Rearview mirror) அவளைப் பார்த்தான். அவள் அமைதியாக ஜன்னல் வழியே வெளியையே பார்த்துக் கொண்டு வந்தாள்.

"உங்க வண்டி எங்கே நிக்குது?" என்று மணி பேச்சைத் தொடங்கினான்.

பதில் இல்லை.

"அக்கா... உங்க வண்டி எங்கே நிக்குதுன்னு கேட்டேன்?" கொஞ்சம் சத்தமாகவே கேட்டான்.

அப்போதும் அவளிடம் இருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை. மணி மீண்டும் கண்ணாடியில் அவளைப் பார்த்தான். இந்த முறை அவனுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்ணின் முகம் கண்ணாடியில் தெரியவில்லை! ஆம், அவள் அமர்ந்திருக்கும் சீட் காலியாக இருப்பது போலத்தான் கண்ணாடியில் தெரிந்தது. ஆனால், நேரடியாகத் திரும்பிப் பார்த்தால் அவள் அங்கே அமர்ந்திருந்தாள்!

மணியின் நெஞ்சு படபடவென அடிக்கத் தொடங்கியது. கைகள் நடுங்கின. வண்டியின் வேகத்தைக் கூட்டினான். எப்படியாவது அந்த இடத்தை விட்டுத் தப்பித்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்தான்.

திடீரென்று பின் சீட்டில் இருந்து ஒரு குளிர்ந்த காற்று அவனது கழுத்தில் பட்டது. யாரோ அவனது காதருகே வந்து மூச்சு விடுவது போல இருந்தது.

"ஏன் இவ்ளோ வேகமா போறீங்க...?" அந்தப் பெண்ணின் குரல் இப்போது காரின் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கேட்பது போல எதிரொலித்தது. அது மனிதக் குரல் போல இல்லை; மிகக் கொடூரமான, ஆழமான குரலாக இருந்தது.

மணி பயத்தில் கத்தினான். "நீ... நீ யாரு?!"

"என்னை இறக்கிவிட வேண்டிய இடம் வந்துடுச்சு..." என்றாள் அவள்.

மணி காரை சட்டென நிறுத்த முயன்றான். ஆனால், பிரேக் வேலை செய்யவில்லை! காரின் ஸ்டீயரிங் அவனது கட்டுப்பாட்டை இழந்தது. கார் நேராக பாதையின் ஓரத்தில் இருந்த பெரிய பள்ளத்தை நோக்கிச் சென்றது.

கடைசி நொடியில், மணி தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி ஹேண்ட் பிரேக்கை (Handbrake) இழுத்தான். கார் ஒரு பெரும் சத்தத்துடன், பள்ளத்தின் விளிம்பில் நூலிழையில் நின்றது.

அப்படியே பயத்தில் சீட்டோடு ஒட்டிப் போய் அமர்ந்திருந்த மணி, மெதுவாகத் திரும்பிப் பின் சீட்டைப் பார்த்தான்.

அங்கே யாரும் இல்லை! கார் கதவு திறக்கப்படவே இல்லை, ஆனால் அவள் மறைந்திருந்தாள்.

மணி நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவதற்குள், காரின் முன் பக்கக் கண்ணாடியில் (Windshield) ஏதோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

டக்... டக்... டக்...

மணி நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது ரத்தம் உறைந்து போனது.

அந்தப் பெண் காரின் முன்பக்கப் போனட்டின் (Bonnet) மேல் தலைகீழாக அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய கண்கள் முற்றிலும் ரத்த நிறத்தில் சிவந்திருக்க, வாய் காது வரை கிழிந்து ஒரு கொடூரமான புன்னகையோடு மணியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்!

அவள் தன் கையை உயர்த்தி, காரின் கண்ணாடியில் தன் நகங்களால் கீறினாள். அந்தச் சத்தம் காட்டின் அமைதியைக் கிழித்தது...