Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Sanjay kumar Panda

Tragedy


5.0  

Sanjay kumar Panda

Tragedy


ନଦୀପଠା

ନଦୀପଠା

4 mins 430 4 mins 430


ଚପର୍ ଚପର୍ କାଦୁଅରେ ବି ଲୁଗାକୁ ଆଣ୍ଠୁ ଯାଏ ଟେକିଦେଇ ତିରିଲା ଗୁଡା଼ ଦୌଡ଼ିଥାନ୍ତି ନଦୀ ମୁହାଣ ଆଡ଼କୁ । ମାଝୀ ସାହିର ମାଆ ବୋଇଲେ ନଦୀକୁ ବୁଝାଏ । ନଦୀ ପଠାରେ ତାଙ୍କ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ତ ଦିନ ଶେଷ ବି ହୁଏ । ଏଇ ନଦୀ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଆଉ ଜୀବିକା । ମରଦମାନେ ମାଛ ମାରିବାକୁ ଏହି ନଦୀ ମୁହାଣ ଦେଇ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟକୁ ଯାଆନ୍ତି ଆଉ ମାଛ ମାରି ଦିନେ ହେଉ ବା ଦୁଇଦିନ ପରେ ପାହାନ୍ତିଆ ବେଳକୁ ଘାଟ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି । ତିରିଲା ଛୁଆ ବଡ଼ମାଛ ସାନବାଛି ଅଲଗା କରନ୍ତି, ବେପାରୀଙ୍କୁ ମପାଣି କରନ୍ତି, ଆଉ ବଳକା ଚୂନା ଚୁପୁରି ଯାହା ରହେ ମୁଣ୍ଡରେ ଟୋକେଇ ଧରି ଗାଁ ଗାଁ ବୁଲି ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଏମିତି ଚାଲେ ତାଙ୍କ ସଂସାର । ତେଣୁ ଏ ଦଉଡା-ଦଉଡି଼ ଡକା-ହକା ଆଜିର ନୁହେଁ ବରଂ ନିତିଦିନର ।


     ଫାଗୁ ମାଆ ନୂଆଁଣିଆ ଚାଳ ଛପର ତଳୁ ନଇଁପଡ଼ି ବାହାରକୁ ଚାହିଁଲା । କାହିଁ କାହାରି ହାତରେ ତ ଜାଲଟା, ଦୁଣ୍ଡୁରି କି ଟୋକେଇ ନାହିଁ ମାଛ ଆଣିବା ପାଇଁ ! ତେବେ...


     ବୁଢ଼ୀ ମନକୁ ପାପ ଛୁଇଁଲା । ବ୍ୟସ୍ତ ବିବ୍ରତ କଣ୍ଠରେ ବୁଢ଼ୀ ପଚାରିଲା :


   - ହଇଲ ହେଏଇ..., କାଆଡେ଼ ଇମିତି ଧାଇଁଚ ବା !


   - ଲ ଫାଗୁମାଆ, ଆଇବୁ କି; ନଇକୂଳ ଘାଟରେ କିଏ ପା ମରିକି ପଡି଼ଛି । ପାଣିରେ ଭାସି ଆଇଚି କୁଆଡୁ । 

 ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ କିଏ ଧାଉଁ ଧାଉଁ କହିଦେଇଗଲା ।


   ବୁଢ଼ୀ ଟିକେ ଉଚ୍ଚା ଶୁଣେ । ତେଣୁ ତାକୁ କିଛି ଶୁଭିଲା ନାହିଁ । ବରଂ ସେ ଉପରକୁ ଅନେଇ ହାତଯୋଡି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଇଙ୍ଗିତ କରି କହିଲା:


   “ ଆଜି କାଲି କାହା କଥା କିଏ ଶୁଣୁଛି ନା ବଡ଼ସାନ ବୋଲି ଆଉ ଖାତିର ଅଛି ! ଘୋର କଳି କାଳ । “


ରାତିର ଅନ୍ଧାର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସରିଆସିଲାଣି । ଆକାଶକୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗୁଛି ରେଡି଼ଓ ଠିକ୍ କହିଥିଲା । ଅଠଚାଳିଶ ଘଣ୍ଟା ରହିବ ବର୍ଷା ଆଉ ପବନର ପ୍ରଭାବ ।ରହିଲା ବି । ଦୁଇଦିନ ତଳେ ଏଇ ଆକାଶରେ ଘୋଟିଆସିଥିବା କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘ ଆଉ ଛପର ଉଡ଼ା ପବନ ସବୁ ଆଜିକୁ କିଛି ନଥିଲା । ଆକାଶ ପୁରା ସଫା । କିନ୍ତୁ ଦୁଇଦିନ ଭିତରେ ଖୁବ୍ ତାଣ୍ଡବ ରଚିଦେଇ ଯାଇଥିବା ଝଡ଼ ଛାଡି଼ଯାଇଥିଲା ନିଜ ପାଦଚିହ୍ନ; କାହା ଗୁହାଳ ଘର ଛପର, ଭଙ୍ଗା କାନ୍ଥ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଖୁଣ୍ଟ, କାନ୍ଦି ଛାଡିଥିବା କଦଳୀ ଗଛ ଇତ୍ୟାଦିରେ । ହେଲେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ କ୍ଷତି ହୋଇଛି ଫାଗୁମାଆର ।


   ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପୁଅ ଫାଗୁ ଓ ଗୋଟିଏ ବୋଲି ନାତି ବାଇଆକୁ ନେଇ ତାର ହସକାନ୍ଦର , ତେଲଲୁଣର ସଂସାର । ପତ୍ନୀ ଚାଲିଗଲା ଦିନରୁ ଫାଗୁ ବି ନିଜ ଆଠ ବର୍ଷର ପୁଅ ବାଇଆ ଓ ପଞ୍ଚାଅଶି ବର୍ଷ ବୟସର ବୁଢୀ ମାଆ ପାଇଁ ଖୁ ବଳ ଖଟେଇଛି ନଇରେ । ନିଜେ କୂଅପାଣି ରୁ ଢାଳେ ପେଟରେ ଦେଇ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଗାଡ଼ କରିଛି ପଖାଳ ଦି-କଂସା ଆଉ ମେଞ୍ଚେ ପିତା ଶୁଖୁଆ ।


   ଦୁଇଦିନ ତଳେ ରେଡି଼ଓ ଖବରରେ ଘନ ଘନ ପ୍ରଚାର, ସତର୍କବାଣୀ ସତ୍ତ୍ୱେ ଫାଗୁ ବାହାରି ଯାଇଥିଲା ମାଛ ମାରିବାକୁ । ନଗଲେ ପେଟ ଅପୋଷା । ପେଟକି ବୁଝେ ଝଡତୋଫାନ ! ବୁଢୀ ଅଟକେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେବି ତା ଆଖିରେ ନାଚି ଯାଉଥିବା ବାଇଆର ଭୋକ ଜନିତ ବିକଳିଆ ମୁହଁଟି ପାଇଁ ସେ ବି ନିରବ ସମର୍ଥନ କରି ଜାଲ ଆଉ ଦି-ତିନି ଓଳି ଖାଇବା ଖୋରାକ ବାନ୍ଧି ଦେଇଥିଲା ନାଲି ଗାମୁଛାରେ ପୁଟୁଳା କରି ।


   ହଟାତ୍ ବାଇଆଟା ଦଉଡି଼ ଆସି ଜେଜେମାକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ପକେଇ ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବୁଢୀ ଆବାକାବା ହୋଇ ତା ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ ଭିଡି଼ନେଇ ପଚାରିଲା :


   -କି’ରେ କଣ ହେଲା ! ତୁ ପା ଧନିଆଦି ଘରକୁ ଯାଇଥିଲୁ ବାଆ କଥା ପଚାରିବାକୁ ।


   -ଧାନିଆଦି କହିଲା....କହିଲା.....!


   ପୁଣି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା ବାଇଆ । ବୁଢୀ ନିଜ ପିନ୍ଧା କାନିରେ ଲୁହ ପୋଛି ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁଶି ଦେଉଦେଉ ଗେଲେଇ ହୋଇ ପଚାରିଲା :


   -ମୋ ଧନଟା ପରା....କାଆନ୍ଦିନି.... । କଅଣ ହେଲା କଅତ ।


   - ଧନିଆଦି କଇଲା, ବାଆକୁ ଛାଡି଼ ଆଉ ଝଡ଼ ବର୍ଷା ପାଇଁ କେଇ ବି ଯାଇନଥିଲେ ଡଙ୍ଗା ନେଇ ।


   - ସେଇଠୁ !


   - ନଇକୂଳରେ ଗୋଟେ ପେଟ ଫୁଲିଯାଇଥିବା ମଲା ଲୁକଟେ ଭାସୁଛି । ସମିତେ ଧାଇଁଚନ୍ତି ଦେଖିବା ପାଇଁ । ମୁହଁ ଜମା ଚିହ୍ନି ହେଉନି । ଧନିଆଦି କଇଲା ବାଆ ଲୁଙ୍ଗି ଭଳି ସେ ଲୁକଟା ପିନ୍ଧିଛି ।


  ଏତକ ଶୁଣୁଶୁଣୁ ବୁଢ଼ୀ ଛାତିରେ ରଚ୍ କରି ଏକ ବଡ଼ କଣ୍ଟା ପଶିଗଲା ଭଳି ଅନୁଭବ କଲା । କେହି ଯେମିତି ତା କଲିଜା ଦିଟାକୁ ଗୋଟେ ବଡ଼ ପଥରରେ ଛେଚିପକେଇଲା । କଥା କଥାକେ ଲମ୍ବା ସ୍ଵର ମେଲେଇ ବାହୁନି ପାରୁଥିବା ବୁଢ଼ୀ ଏ କ୍ଷଣରେ କିନ୍ତୁ ନିଜ କୋହକୁ ଅଟକାଇଲା ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ କେବଳ ବାଇଆଟା ପାଇଁ । ଆଖିଭିତରେ ଏକ ବିରାଟ ଝଡ଼ର ସୃଷ୍ଟିକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଥିଲେ ବି ମିଛରେ ବାଇଆ ପିଠିରେ ଏକ ସାନ୍ତ୍ଵନାଭରା ଆଉଁଷା ଦେଇ କହିଲା –


   - ଓଃ ଏଇ କଥା ପାଇଁ ମୋ ଧନ କାନ୍ଦୁଛି । ଛିଃ ....ତୋ ବାପା ପରା ଚିତିପହଁରା, ବୁଡା଼ପହଁରା, ଓଲଟପହଁରା ସବୁ ଜାଣେ । ତୋତେ ପରା ପିଠିରେ ବସେଇ ମଝିନଇରେ ବୁଲେଇ ଆଣେ । ସେ କାଇଁ ତୋ ବାପା ହବ ।


   ସେ ନଦୀ ଆରପଟ ପହଁରା ଜାଣିନଥିବା ଗାଁ ର ଲୋକ । ତୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହଅନା ଦେଖିବୁ ତୋ ବାପା ଢେର୍ ମାଛ ଧରି ଆସିବ।


    - ତାଆଲେ ଚାଲୁନୁ ମାଛ ଆଣିବାକୁ ଘାଟକୁ ଯିବା !

ସକେଇ ହୋଇ କହିଲା ବାଇଆ । କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଇପ୍ସିତ ବସ୍ତୁ ପାଇସାରିବା ପରେ ଶିଶୁର

 ବନ୍ଦ ହୋଇଆସୁଥିବା କାନ୍ଦର ଏକ ନିଆରା ନିରିହପଣ ଥାଏ । ଏବେ ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରିହୋଇପଡୁଥିଲା ତା ନିରିହ ମୁହଁରୁ ।


    - ତୁ ଟୋକେଇ ନେଇ ପଛେ ପଛେ ଆ । ମୁଁ ଆଗରେ ଯାଉଛି ।


   ଏତିକି କହି ବୁଢ଼ୀ ଖୁ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ପାହୁଣ୍ଡ ପକେଇ ନଇପଠା ଆଡ଼କୁ ମାଡି଼ ଚାଲିଲା ।


    ଅଶୀ ବର୍ଷର ବୁଢ଼ୀ ଆଖିରେ ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା ଲୁହ ,କିଛି ଦିନ ତଳେ ବୋହୂ କୁ ହରେଇ ଥିଲା । ଆଉ ଆଜି....!


    ବୁଢ଼ୀ ମନେ ମନେ ପାଞ୍ଚ ଗାଁ ର ଠାକୁର ଠାକୁରାଣୀ ଙ୍କୁ ମାନସିକ କରିଚାଲିଥାଏ । କାହକୁ ଲୁଗା ଦେବ, କାହା ପାଖରେ ଖିରି ହାଣ୍ଡି କରିବ । ଆଉ ନଦୀ କୂଳର ସେ ମା' ଜାଗୁଳାଇ କୁ ବି । ଯମ କୁ ଢେର ଗାଳି କରୁଥାଏ ମନେମନେ ।


   ନଦୀ କୂଳରେ ମେଞ୍ଚାଏ ଲୋକ ମେଳି ବାନ୍ଧି ଠିଆ ହୋଇ କୁବୁର କାବର ଚଳେଇଥାନ୍ତି ସେହି ମଲା ଲୋକ ଟିକୁ ଘେରି ହୋଇ । ବୁଢ଼ୀକୁ କିଛି ଦୂରରୁ ଦିଶିଗଲା ସେ ଲୋକର ନେଳିଆ ଗାରଗାରିକା ଲୁଙ୍ଗି ଖଣ୍ଡକ । ଓଃ ଆଉ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ରହି ପାରିଲାନି ।


   ପାଦ ଆଗକୁ ଚଳିଲାନି ।ଆଉ ପାଖକୁ ନ ଯାଇ ସେଇଠୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ନଦୀ ପଠାରେ ଥିବା ଜାଗୁଳାଇ ମନ୍ଦିର ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ କରି ତଳେ ବସି ପଡି଼ଲା ବୁଢ଼ୀ । ଖୁ ଜୋରରେ ଚିତ୍କାର କରି ବାହୁନିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା ।


   " ଏକା କରି ମୋତେ କୁଆଡ଼େ ଗଲା ମୋ ଧନ.....

 ଏ ଦିନ ଦେଖିବା ଆଗରୁ ମୋତେ ଯା ନେଲାନି ହେ ଯମ....

 ବାଳୁତ ଛୁଆ କୁ କିସ ମୁଁ କହିବି ହେ ବାବୁ..."


   ବୁଢ଼ୀର ଏ ବୁକୁ ଫଟା ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ଆହା ପଦେ କହିବା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଚାରା ନ ଥାଏ ଲୋକ ମାନଙ୍କର । ସମସ୍ତେ ଏକ ପ୍ରକାର ନୀରବ ସମବେଦନା ଜଣାଉଥାନ୍ତି କେଇଟୋପା ଲୁହ ମାଧ୍ୟମରେ ।


   ହଟାତ୍ ପଛରୁ ଲୁଗା କାନିକୁ ଭିଡ଼ିଧରି ବାଇଆ ନଦୀକୂଳ ଆଡ଼େ ଆସୁଥିବା ଏକ ଡଙ୍ଗା ଆଡ଼କୁ ହାତ ଠାରି ଚିତ୍କାର କରି ନାଚି ଉଠିଲା :


   -ହେଇ ଦେଖ୍ ଜେଜେମା...ଆମ ଡଙ୍ଗା ଆସିଗଲା । ବାଆ ଆସିଗଲା । ମାଛ ଆସିଗଲା ।


   ଧପ୍ କରି ବାହୁନାର ପରଧାଡ଼ିକୁ ତଣ୍ଟିପାଖେ ଅଟକାଇ ବୁଢ଼ୀ ଆତୁର ହୋଇ ଚାହିଁଲା ଡଙ୍ଗା ଆଡ଼କୁ । 

  ଫାଗୁ ସବୁଦିନ ଭଳି ଡଙ୍ଗା ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଠିଆହୋଇ ନିଜ ନାଲି ଗାମୁଛାଟିକୁ ଖୁସିରେ ଷ୍ଟେସନ ମାଷ୍ଟର ଭଳି ହଲାଉଥାଏ । କୁଳକୁ କୁଳକୁ ଡଙ୍ଗା ମାଡ଼ି ଆସୁଥାଏ ।


Rate this content
Log in

More oriya story from Sanjay kumar Panda

Similar oriya story from Tragedy