നിനക്കായി

നരസിംഹപുരത്തിൽ നിന്നു മംഗലാപുരത്തേക്കുള്ള

ഒരു പൊൻതിരിച്ച ബസ് യാത്രയിൽ

ഞാൻ അവളെ ആദ്യം കണ്ടു…

അവൾ ഒരാൾ പോലെ തോന്നിയില്ല...

ഒരു കാറ്റ്‌തുടുപ്പായി,

ഒരു മിഴിവായ നിമിഷം പോലെ തോന്നി.

പാതിവഴിയിലാണ് അവൾ കയറിയത്

പേരില്ലാതെ, പരിചയമില്ലാതെ…

എന്നിടത്തു വന്ന് ഇരുന്നു,

എന്തോ നിശബ്ദമായി നമ്മെ ബന്ധിപ്പിച്ചുപോയി.

ഉറക്കം പിടിച്ചവൾ തലവെച്ചത് എന്റെ തോളിൽ.

ഒരു ദൈവിക നിമിഷം —

ഞാൻ അതിനുള്ളതായിരിക്കും എന്ന് തോന്നിച്ചപോലെ...

ബസ് പെട്ടെന്ന് തട്ടി നിശ്ചലമായപ്പോൾ

അവളുടെ തല നീങ്ങി…

ഞാൻ കൈകയറി വീണ്ടും തോളിലേയ്ക്ക് ചേർത്തു —

അവൾ അതിൽ വിശ്രമിച്ചു…

പുഞ്ചിരിച്ചു…

കണ്ണുകൾ തുറക്കാതെ…

പക്ഷേ എന്റെ ഹൃദയവാതിൽ തുറന്നുപോയിരുന്നു.

ഇറങ്ങാനായപ്പോൾ

ചെറുചിരിയും ഒറ്റ വാക്കും:

“Sorry…”

അവൾ ഇറങ്ങി,

മുമ്പേ അകത്ത് കയറിപ്പോയവളെ

ഇപ്പോഴാണ് ഞാൻ മനസ്സിൽ നിന്നും വിട്ടു വിടേണ്ടി വന്നത്.

ഞാനിന്ന്‌ ഉണരുമ്പോൾ വരെ

ആ തലയുടെ തൂക്കം എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്.

ചില ഉറക്കങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ നിന്നും നീങ്ങിയേക്കാം,

പക്ഷേ ചില സ്നേഹങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ തങ്ങിവരും…