ചോരക്കളം

മഴ തകർത്ത് പെയ്തിരുന്ന ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അത്. കണ്ണൂർ ഗ്രാമം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുങ്ങിക്കിടന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പഴയ തറവാട്ടിൽ മാത്രം ഒരു മങ്ങിയ വിളക്ക് തെളിഞ്ഞുനിന്നു. ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്നത് രാമവർമ്മയായിരുന്നു.

നാട്ടുകാർ അദ്ദേഹത്തെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്ന ദുരൂഹ രഹസ്യങ്ങൾ. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആ വീട്ടിൽ നടന്ന കൊലപാതകം ഇന്നും ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ മായാതെ നിന്നു. കേസ് ഒരിക്കലും തെളിയിക്കപ്പെട്ടില്ല. എന്നാൽ ചുവരുകളിലും നിലത്തും പറ്റിയ രക്തത്തിന്റെ പാടുകൾ കാലം മായ്ച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ആ തറവാട് “ചോരക്കളം” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടത്.

ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് അജയ് എന്ന യുവാവ് എത്തി. അവൻ ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തകനായിരുന്നു. പഴയതും മറഞ്ഞതുമായ കേസുകൾ അന്വേഷിക്കുക അവന്റെ പതിവായിരുന്നു. “ചോരക്കളം” എന്ന കഥ അവനെ അസാധാരണമായി ആകർഷിച്ചു. ഒടുവിൽ രാമവർമ്മയെ നേരിൽ കാണാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു.

വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ശക്തമായ കാറ്റ് വീശുകയായിരുന്നു. പഴയ വാതിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പതുക്കെ തുറന്നു. അകത്ത് കനത്ത ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“ആരാണ്?” കനത്ത ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

“ഞാൻ അജയ്… ഒരു പത്രപ്രവർത്തകൻ.”

രാമവർമ്മ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.

മതിലുകളിൽ പഴകിയ ചിത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിയിരുന്നു. അവയിൽ ഒന്നിൽ രക്തക്കറപോലുള്ള ചുവന്ന പാടുകൾ കാണാമായിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ അജയിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അന്യമായ ഭയം പടർന്നു.

“ഇവിടെ കൊലപാതകം നടന്നുവെന്നത് സത്യമാണോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

രാമവർമ്മ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വേദനയും ക്ഷീണവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“സത്യം അറിയാൻ ധൈര്യം വേണം,” അദ്ദേഹം മന്ദമായി പറഞ്ഞു.

പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ ആകാശം പിളർത്തി. മഴയുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ ഭീകരമായി.

രാമവർമ്മ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.

മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ആ വീട്ടിൽ വലിയൊരു കുടുംബം താമസിച്ചിരുന്നു. സ്വത്തിനെ ചൊല്ലിയ തർക്കങ്ങൾ സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിൽ വെറുപ്പായി വളർന്നു. ലോഭം അവരുടെ മനസ്സുകളെ അന്ധമാക്കി.

ഒരു രാത്രി വാക്കേറ്റം അതിരുവിട്ടു. കോപത്തിൽ ഒരാൾ കത്തി പുറത്തെടുത്തു. അടുത്ത നിമിഷം രക്തം ചിതറി. നിലം മുഴുവൻ ചുവന്നുപോയി.

ആ രാത്രിയിൽ മൂന്നു പേർ മരിച്ചു.

ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടത് രാമവർമ്മ മാത്രം. പക്ഷേ ഗ്രാമം മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റക്കാരനായി വിധിച്ചു. തെളിവുകൾ ഒന്നും കിട്ടാതിരുന്നതിനാൽ കേസ് പിന്നീട് അടച്ചുപൂട്ടി. എങ്കിലും ഗ്രാമക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ ഒരിക്കലും ക്ഷമിച്ചില്ല.

അജയ് മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കഥ കേട്ടിരുന്നു.

“അപ്പോൾ യഥാർത്ഥ കൊലയാളി ആർ?” അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

രാമവർമ്മ ജനാലയിലേക്ക് നോക്കി. കണ്ണുകളിൽ നനവ് തെളിഞ്ഞു.

“അത് ഇന്നും ജീവനോടെ ഉണ്ട്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

അജയ് ഞെട്ടിപ്പോയി.

അതേസമയം മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. ആരോ പതുക്കെ നടക്കുന്നതുപോലെ.

അജയ് സൂക്ഷ്മമായി പടികൾ കയറി. മുകളിലെ ഒരു മുറി പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു. വാതിലിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് നേരിയ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വീണു.

അവൻ വാതിൽ തുറന്നു.

അകത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു പഴയ ഡയറി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അതിന്റെ താളുകളിൽ വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞുകിടന്ന രഹസ്യങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

കൊലയാളി രാമവർമ്മയല്ലായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനിയൻ വിജയനായിരുന്നു യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളി. സ്വത്തിനായി സ്വന്തം സഹോദരങ്ങളെ കൊലപ്പെടുത്തിയ ശേഷം കുറ്റം രാമവർമ്മയുടെ മേൽ ചുമത്തുകയായിരുന്നു അവൻ.

സത്യം വായിച്ച അജയ് വിറച്ചുപോയി.

അപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അത് വിജയൻ തന്നെയായിരുന്നു.

വയസ്സായിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ പഴയ ക്രൂരത ഇപ്പോഴും ജ്വലിച്ചു നിന്നു.

“ആ ഡയറി എനിക്ക് തരൂ!” വിജയൻ കരഞ്ഞു.

അജയ് ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ടടി വച്ചു. വിജയൻ അരയിൽ നിന്ന് കത്തി പുറത്തെടുത്തു. അതേ നിമിഷം മിന്നൽ മുറിയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു.

അജയ് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. പടികൾക്കരികിൽ ഇരുവരും ഏറ്റുമുട്ടി.

താഴെ നിന്ന് രാമവർമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.

“ഇനി സത്യം മറയില്ല!”

കോപാകുലനായ വിജയൻ അജയിയിലേക്ക് ചാടി. എന്നാൽ കാലിടറി താഴേക്ക് വീണു. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കത്തി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കുത്തിക്കയറി.

രക്തം വീണ്ടും നിലത്തേക്ക് പടർന്നു.

ചോരക്കളം വീണ്ടും ചുവന്നു.

വിജയൻ അവസാന ശ്വാസം വിട്ടു.

രാമവർമ്മ നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ വേദന ആ നിമിഷം അവസാനിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

അജയ് പോലീസിനെ വിളിച്ചു. ഡയറി തെളിവായി കൈമാറി. ഗ്രാമക്കാർ ഒടുവിൽ സത്യം മനസ്സിലാക്കി. അവർ രാമവർമ്മയോട് മാപ്പ് പറഞ്ഞു.

എന്നാൽ വർഷങ്ങളായ അപമാനത്തിന്റെ മുറിവുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും മായിച്ചുകളയാനായില്ല.

കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം രാമവർമ്മ ഗ്രാമം വിട്ടുപോയി.

ചോരക്കളം വീണ്ടും ശൂന്യമായി.

ആ പഴയ വീട്ടിൽ പിന്നെ ആരും താമസിച്ചില്ല. പക്ഷേ രാത്രികളിൽ അവിടെ നിന്ന് കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാമെന്ന് ചിലർ വിശ്വസിച്ചു.

കാലം കടന്നുപോയെങ്കിലും രക്തത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാഞ്ഞില്ല.

അജയ് തന്റെ അന്വേഷണ ലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ആ കഥ കേരളമൊട്ടാകെ ശ്രദ്ധ നേടി.

“ചോരക്കളം” പിന്നീട് ഒരു പാഠമായി മാറി — ലോഭവും ദ്രോഹവും ഒടുവിൽ നാശം മാത്രമേ വിതയ്ക്കൂ എന്ന സത্যের പാഠം.

എന്നാൽ ഇന്നും മഴപെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽ, ആ പഴയ തറവാട്ടിലെ ഇരുട്ടിൽ എന്തോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നാണ് ഗ്രാമക്കാർ പറയുന്നത്.

രാമവർമ്മ ഗ്രാമം വിട്ടുപോയതിനു ശേഷം “ചോരക്കളം” വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുങ്ങി. എന്നാൽ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒരു ഭയം ജീവിച്ചിരുന്നു. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ പോലും ആളുകൾ ഭയപ്പെട്ടു.

പഴയ തറവാട്ടിന്റെ ജനലുകളിൽ രാത്രികളിൽ വെളിച്ചം കാണാമെന്നായിരുന്നു നാട്ടുകാരുടെ വിശ്വാസം. ചിലർ അവിടെ നിന്ന് കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതായി പറഞ്ഞു. ചിലർ മനുഷ്യന്റെ നിഴൽപോലുള്ള രൂപം കണ്ടുവെന്നും സത്യം ചെയ്തു.

അജയ് ഈ വാർത്തകൾ വീണ്ടും കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ സംശയം ഉയർന്നു.

“വിജയൻ മരിച്ച ശേഷം എല്ലാം അവസാനിച്ചിരിക്കേണ്ടതല്ലേ?” അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.

സത്യം കണ്ടെത്താനുള്ള ആകാംക്ഷ വീണ്ടും അവനെ കണ്ണൂരിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

ഗ്രാമം പഴയപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചോരക്കളത്തിന്റെ കഥ കേരളമൊട്ടാകെ പരന്നതോടെ ആളുകൾ ആ വീട്ടിനെ ഒരു ശാപിത സ്ഥലമായി കാണാൻ തുടങ്ങി.

അജയ് ആദ്യം കണ്ടത് പഴയ സുഹൃത്തായ സുരേഷിനെയാണ്. ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂൾ അധ്യാപകനായിരുന്നു സുരേഷ്.

“നീ വീണ്ടും ഇവിടെ വന്നോ?” സുരേഷ് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ഈ കഥ ഇതുവരെ അവസാനിച്ചിട്ടില്ല,” അജയ് മന്ദമായി പറഞ്ഞു.

സുരേഷ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

“കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഒരു കുട്ടി ആ വീട്ടിൽ കയറി. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അവൻ സംസാരിക്കുന്നില്ല,” സുരേഷ് പറഞ്ഞു.

അജയിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു.

അവർ രണ്ടുപേരും ആ കുട്ടിയെ കാണാൻ പോയി. പത്ത് വയസ്സുള്ള നന്ദു ഒരു മൂലയിലിരുന്നു ഭയത്തോടെ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

“എന്താണ് കണ്ടത്?” അജയ് ചോദിച്ചു.

കുട്ടി വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“രക്തം… മുഴുവൻ രക്തം… ഒരു മനുഷ്യൻ എന്നെ നോക്കി നിന്നു…”

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പേടി നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി തന്നെ അജയ് വീണ്ടും ചോരക്കളത്തിലേക്ക് പോയി.

കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി. പഴയ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അകത്ത് പഴയപോലെ ഇരുട്ടും പൊടിയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ എന്തോ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം പതിയുകയായിരുന്നു.

അജയ് ടോർച്ച് പിടിച്ച് പതുക്കെ പടികൾ കയറി.

ഓരോ ചുവടും അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർധിപ്പിച്ചു.

മുകളിലെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.

അവൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി.

മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു പഴയ കസേര. അതിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അവിടെ വീണ നിമിഷം ആ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായി.

അജയ് ഞെട്ടി പിന്നോട്ടടി വച്ചു.

അതേസമയം ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.

“സത്യം ഇനിയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു…”

അത് രാമവർമ്മയുടെ ശബ്ദംപോലെയായിരുന്നു.

അജയ് വിറച്ചു.

മുറിയുടെ കോണിൽ പഴയ ഒരു ഇരുമ്പ് പെട്ടി കിടക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. പൂട്ടുതുറന്ന് അകത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ പഴകിയ കുറെ കത്തുകളും ചിത്രങ്ങളും കണ്ടു.

ഒരു ചിത്രത്തിൽ രാമവർമ്മയും മറ്റൊരു യുവതിയും ഒരുമിച്ചുനിന്നിരുന്നു.

ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു പേര് എഴുതിയിരുന്നു.

“ദേവിക.”

അജയ് കത്തുകൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു രഹസ്യം പുറത്തുവന്നു.

രാമവർമ്മയ്ക്ക് ദേവിക എന്ന യുവതിയുമായി പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ കുടുംബം ആ ബന്ധത്തെ എതിർത്തു. സ്വത്ത് നഷ്ടമാകുമെന്ന ഭയത്തിൽ വിജയൻ ദേവികയെ കൊലപ്പെടുത്തി. ആ കൊലപാതകമാണ് പിന്നീട് കുടുംബ തർക്കത്തിനും രക്തച്ചൊരിച്ചിലിനും കാരണമായത്.

സത്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അജയിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

രാമവർമ്മ ജീവിതം മുഴുവൻ സഹിച്ച വേദന അതിലും ഭീകരമായിരുന്നു.

അതേസമയം പുറത്തു വീണ്ടും ഇടിമിന്നൽ പൊട്ടിച്ചു.

മുറിയുടെ വാതിൽ ശക്തിയായി അടഞ്ഞു.

അജയ് ഭയന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

കതകിന്റെ സമീപത്ത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിഴൽ നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

വെള്ള വസ്ത്രം. നീണ്ട മുടി. കണ്ണുകളിൽ ദുഃഖം.

“ദേവിക…” അജയ് മന്ദമായി പറഞ്ഞു.

അടുത്ത നിമിഷം ആ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായി.

കാറ്റ് മാത്രം ബാക്കി നിന്നു.

അജയ് പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.

വീടിന്റെ പുറത്തേക്കെത്തിയപ്പോൾ മഴ നിർത്തിയിരുന്നു.

കിഴക്കൻ ആകാശത്ത് പുലരി തെളിഞ്ഞു.

ചോരക്കളം ഇപ്പോഴും അവിടെ നിന്നിരുന്നു — രക്തത്തിന്റെയും ദ്രോഹത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഓർമ്മകളുമായി.

എന്നാൽ ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം ഗ്രാമത്തിൽ വീണ്ടും ഒരു ശബ്ദവും കേട്ടില്ല.

ജനങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി — ചോരക്കളത്തിലെ ആത്മാക്കൾക്ക് ഒടുവിൽ ശാന്തി ലഭിച്ചു എന്ന്.

അജയ് ഗ്രാമം വിടാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു പുതിയൊരു സംഭവം ഉണ്ടായത്.

പുലർച്ചെ ഗ്രാമത്തിന്റെ നടുവിലെ പുഴക്കരയിൽ ഒരു മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി.

ഗ്രാമം വീണ്ടും ഭീതിയിലായി.

മരിച്ചത് കൃഷ്ണദാസായിരുന്നു — വർഷങ്ങളായി ചോരക്കളത്തിന്റെ പരിസരം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വയോധികൻ.

അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ താക്കോൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നതായി പോലീസ് കണ്ടെത്തി.

അജയ് ഉടൻ സ്ഥലത്തെത്തി.

മൃതശരീരത്തിന്റെ സമീപത്ത് ചുവന്ന മണ്ണിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരേയൊരു വാക്ക് മാത്രം.

“തിരികെ…”

ആ വാക്ക് കണ്ട നിമിഷം അജയിയുടെ ഹൃദയം തണുത്തുപോയി.

“ഇത് ആത്മാവിന്റെ കാര്യമല്ല,” അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. “ആരോ ഇപ്പോഴും സത്യം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.”

പോലീസ് ഇത് സാധാരണ കൊലപാതകമെന്ന നിലയിൽ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ അജയ്‌ക്ക് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കൃഷ്ണദാസിന്റെ വീട്ടിൽ പരിശോധന നടത്തുമ്പോൾ പഴയ മരപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു ഭൂപടം കണ്ടെത്തി.

അതിൽ ചോരക്കളത്തിന്റെ അടിയിൽ മറ്റൊരു രഹസ്യ അറയുണ്ടെന്ന് അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

ആ രാത്രി അജയ് ഒറ്റയ്ക്കായി തറവാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.

ഇരുട്ട് വീണ്ടും വീടിനെ വിഴുങ്ങിയിരുന്നു.

കാറ്റ് ജനലുകൾ ശക്തമായി അടിച്ചു.

അവൻ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പഴയ നിലം പരിശോധിച്ചു. ഒടുവിൽ നിലത്തിലെ മരപ്പാളികളിൽ ഒന്ന് മറ്റുള്ളവയെക്കാൾ വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

പാളി മാറ്റിയപ്പോൾ താഴേക്ക് പോകുന്ന കല്ലുപടികൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അജയ് പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.

താഴെ പഴകിയ ഒരു ഭൂഗർഭമുറിയായിരുന്നു.

ചുവരുകളിൽ പഴയ ചിത്രങ്ങളും തകർന്ന ഫർണിച്ചറുകളും കിടന്നു.

മുറിയുടെ അറ്റത്ത് ഒരു വലിയ മരപ്പെട്ടി.

അവൻ അത് തുറന്നു.

അകത്ത് സ്വർണ്ണനാണയങ്ങളും പഴയ രേഖകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അതിനിടയിൽ ഒരു കത്ത്.

അത് വിജയന്റെ കൈയെഴുത്തായിരുന്നു.

“ഈ സ്വത്ത് എനിക്ക് മാത്രം വേണം. ആരെങ്കിലും എതിർത്താൽ അവർ ജീവിക്കില്ല.”

അജയ് കത്ത് വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.

“അത് ഇവിടെവെച്ച് വിടൂ.”

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

പോലീസ് ഓഫീസർ രാഘവൻ അവിടെ നിന്നു.

അവന്റെ കയ്യിൽ തോക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.

അജയ് ഞെട്ടി.

“നിങ്ങളോ?”

രാഘവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

“വിജയൻ എന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു,” അവൻ പറഞ്ഞു.

അജയ് നിശ്ചലനായി.

“അച്ഛന്റെ സ്വത്ത് ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല. ഇത്ര വർഷം ഈ രഹസ്യം ഞാൻ തന്നെയാണ് കാത്തുസൂക്ഷിച്ചത്.”

അജയ് എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി.

കൃഷ്ണദാസ് സത്യം അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് കൊല്ലപ്പെട്ടത്.

“നിങ്ങൾക്ക് രക്ഷപെടാൻ കഴിയില്ല,” അജയ് പറഞ്ഞു.

രാഘവൻ തോക്ക് ഉയർത്തി.

അതേ നിമിഷം മുകളിലிருந்து ശക്തമായ ഇടിമിന്നൽ മുഴങ്ങി.

പഴയ തറവാട് കുലുങ്ങി.

ചുവരുകളിൽ വിള്ളൽ പടർന്നു.

ഭൂഗർഭമുറിയുടെ മേൽക്കൂര തകർന്നുതുടങ്ങി.

അജയ് വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്കോടി.

രാഘവൻ സ്വർണ്ണപ്പെട്ടി പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ വലിയ കല്ലുകൾ അവന്റെ മുകളിൽ വീണു.

അവന്റെ നിലവിളി ഇരുട്ടിൽ അലിഞ്ഞു.

അജയ് അവസാന നിമിഷം പുറത്തേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു.

അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതുമാത്രം പഴയ തറവാട് മുഴുവൻ തകർന്നുവീണു.

ചോരക്കളം അവസാനമായി പൊടിയായി മാറി.

ഗ്രാമക്കാർ ഓടിയെത്തി.

അജയ് എല്ലാം പോലീസിനോട് പറഞ്ഞു.

ഭൂഗർഭമുറിയിൽ നിന്നു കിട്ടിയ രേഖകൾ വർഷങ്ങളായുള്ള എല്ലാ കുറ്റങ്ങളും തെളിയിച്ചു.

വിജയന്റെയും രാഘവന്റെയും രഹസ്യങ്ങൾ പുറത്തുവന്നു.

കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ സ്ഥലം സർക്കാർ ഏറ്റെടുത്തു.

അവിടെ ഒരു സ്മാരകം പണിതു.

നിരപരാധികളായി മരിച്ചവരുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി.

അജയ് അവസാനമായി ആ സ്ഥലത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

മഴ പതുക്കെ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

കാരണം ചോരക്കളത്തിന്റെ ഇരുട്ട് ഒടുവിൽ അവസാനിച്ചിരുന്നു.

എന്നാൽ ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്നവർ ഇന്നും ഒരു കാര്യം പറയാറുണ്ട്.

മഴ ശക്തമായി പെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽ, ആ പഴയ തറവാടിന്റെ സ്ഥലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ കാറ്റിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാമെന്ന്.

അത് ദേവികയുടെ ആത്മാവാണോ…

അല്ലെങ്കിൽ ചോരക്കളത്തിന്റെ മറക്കാനാവാത്ത ഓർമ്മകളോ…

ആർക്കും ഇന്നുവരെ ഉറപ്പില്ല.