દયાળુ વૃદ્ધા મહિલા

એક વખત, એક ગામમાં એક દયાળુ વૃદ્ધા મહિલા રહેતી હતી. તે દરરોજ ગામના બજારમાં જતી અને ગરીબ લોકોને ભોજન આપતી હતી. એક દિવસ, એક ભિખારી ગામના બજારમાં આવ્યો. તે ખૂબ જ ભૂખ્યો હતો અને તેને કંઈ ખાવાનું નહોતું. દયાળુ વૃદ્ધાએ તેને ભોજન આપ્યું અને તેને પાણી પીવડાવ્યું. ભિખારી ખૂબ જ ખુશ હતો અને તેણે વૃદ્ધાને આભાર માન્યો.

ભિખારી ગામના બહાર જતો હતો, ત્યારે તેણે એક ઝાડ નીચે એક નાની બાળકીને રડતી જોઈ. ભિખારીએ બાળકીને પૂછ્યું કે તે શા માટે રડી રહી છે. બાળકીએ કહ્યું કે તે તેના ઘરે ગઈ હતી, પરંતુ તેનું ઘર ખાલી હતું. તેના માતા-પિતા ઘરે નહોતા. ભિખારીએ બાળકીને તેની સાથે લઈ જવાનું નક્કી કર્યું.

ભિખારીએ બાળકીને તેની ઝૂંપડીમાં લઈ ગયો અને તેને ભોજન આપ્યું. બાળકી ખૂબ જ ખુશ હતી અને તેણે ભિખારીને આભાર માન્યો. ભિખારીએ બાળકીને એક નામ આપ્યું, ગૌરી. ભિખારી અને ગૌરી ઘણા વર્ષો સુધી એકસાથે રહ્યા. ભિખારીએ ગૌરીને ભણાવી અને તેને એક સારું ભવિષ્ય આપ્યું.

ગૌરી મોટી થઈ શિક્ષક બની. તેણે ગામના બાળકોને ભણાવ્યા અને તેમને સારા ભવિષ્ય આપ્યું. ગૌરીએ ક્યારેય ભિખારીને ભૂલી નહોતી. તેણે તેની સાથે ઘણી યાદો બનાવી હતી. ગૌરીએ ભિખારીને તેનું બાળપણ પાછું આપ્યું હતું.

આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે દયાનું નાનું કાર્ય પણ કોઈના જીવનમાં મોટો ફેરફાર લાવી શકે છે. આ વાર્તામાં દયાળુ વૃદ્ધ મહિલાએ જરૂરિયાતમંદ બે લોકો પ્રત્યે દયા બતાવી, અને તેણીની દયાએ તેમના જીવનને વધુ સારા માટે બદલી નાખ્યું. આપણે બધાએ બીજાઓ પ્રત્યે દયાળુ બનવાનો પ્રયત્ન કરવો જોઈએ, પછી ભલેને કાર્ય કેટલું નાનું લાગે !