தனிமை

ஆயிரம் முகங்களுக்கு நடுவே - நான்
அணிந்து கொள்ளும் முகமூடிகள் ஓய்வெடுக்கின்றன...
இந்தத் தனிமையின் மடியில்!
பேசத் துடிக்கும் வார்த்தைகளை விட
யாரும் கேட்காத மௌனத்திற்கு
வலிமை அதிகம் என்பதை
சுவரோடு பேசும் போதுதான் - நான்
உணர்ந்து கொள்கிறேன்.
நிழல் கூட வெளிச்சம் இருந்தால் தான் வரும்...
ஆனால், இருளிலும் பிரியாமல்
என்னுடனேயே தங்கியிருப்பது - என்
தனிமை மட்டும் தான்!
கூட்ட நெரிசலில் தொலைந்த என்னை
மீண்டும் என்னிடமே ஒப்படைக்கும் - ஓர்
அற்புதமான பொக்கிஷம் இது.
யாரும் இல்லாத வெறுமை அல்ல...
யாரையும் எதிர்பார்க்காத - ஒரு
முழுமை!