என் நிழல்

நீ என் நிழல் போல் என்னுடன் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறாய்.

சந்திரனுடன் இரவு வானத்தில் முதல் நட்சத்திரம் போல.

முதல் நட்சத்திரம் எப்படி அழகாக இருக்க முடியாது? 

ஆனால் நான் எவ்வளவு முட்டாள்!

 நிழல்கள் இருளில் செல்கின்றன.

நீ இல்லாமல் நான் ஏன் எதையும் அடையாளம் காணவில்லை என்பதை இப்போது உணர்ந்தேன்.

மனிதர்கள் எவ்வளவு முட்டாள்!

 முதல் நட்சத்திரமும் சந்திரனும் ஒன்றுக்கொன்று தொலைவில் இருப்பதை அவர்கள் உணரவில்லையா?

இன்னும் நீ மைல் தொலைவில் இருக்கிறாய், உன்னை எல்லா இடங்களிலும் என்னால் உணர முடிந்தது

நீ இல்லாத இந்த தெளிவற்ற பாலைவனத்தில் என் அன்பே உன்னைக் குறிக்கும் அல்லிகளை வளர்க்க முயற்சிக்கிறேன்.

நீ இல்லாமல் நான் பைத்தியம் பிடித்தேன்! உன்னுடைய அந்த தேன் பழுப்பு நிற கண்களை நான் பார்த்து 28 நாட்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது

அதைப் பார்க்காமல் நான் உயிர்வாழ முடியும் என்று நீ நினைத்தாயோ?

ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் அந்த கண்களை தேடுகிறேன்...

ஒவ்வொரு கூட்டமான அந்நியர்களுக்கு நடுவிலும் நான் அந்த கண்களை தேடுகிறேன்.

நீ எப்போதும் என் மனதில் இருக்கிறீர்கள்

நீ வெறும் தற்காலிக ஆனந்தமா?

இந்த நச்சு செடியை பார்க்க வந்த வண்ணத்துப்பூச்சியா நீ?

உன்னுடைய அந்த கன்னமான புன்னகையை நினைவுபடுத்தும் போது என் இதயம் அமைதியற்றது

காலடிச் சத்தங்கள் மறைவதை என்னால் கேட்க முடிந்தது

ஆனால் காத்திருங்கள்.... ஒலிகள்? இரண்டு வெவ்வேறு அடிச்சுவடுகள்?

ஆம் இரண்டு வெவ்வேறு அடிச்சுவடுகள்

என் நம்பிக்கையை உன்னுடன் எடுத்துச் சென்றாய்

தொலைந்து போன குழந்தை தன் அம்மாவைத் தேடுவது போல் உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

நான் இந்த இருண்ட மேகங்களுக்கு இடையே தன் அம்மாவைத் தேடும் தொலைந்த குழந்தை போல நிற்கிறேன்.

உன்னை விட நான் என்ன விரும்புகிறேன் என் அன்பே?

இந்தப் பாவியின் பேராசைக்கு ஆளாகிவிட்டாய்.