Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

dhiresh kumar meher

Tragedy


4.1  

dhiresh kumar meher

Tragedy


ଝୁଲନ୍ତା ଶବ

ଝୁଲନ୍ତା ଶବ

4 mins 604 4 mins 604

ରାତି ପ୍ରାୟ ୧୧ ଟା ପାଖାପାଖି ! ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଝିପିଝିପି ବର୍ଷା ସହିତ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ରାତିର ଅନ୍ଧାର ଦ୍ୱାରା ସାରା ଗାଁ ହେଇଛି ଆଚ୍ଛାଦିତ । ଗାଁରେ ରାତି ଏଗାରଟା ମାନେ ପ୍ରାୟ ମଧ୍ୟରାତ୍ର । ଏହି ସମୟରେ ଚାଲିଥାଏ ଗାଁ ମଶାଣିରେ ଭୂତପ୍ରେତଙ୍କ ପଶାଖେଳା ଏବଂ ଘରେ ଘରେ ଶଯ୍ୟାଶାୟୀଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନଦେଖା । ପୁଣି କାହାର ବିଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ତ କାହାର ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ଚିନ୍ତା । ରାତିର ସେହି ଅନ୍ଧକାରରେ କେହି କାହାର ମୁହଁକୁ ଦେଖିବା ସମ୍ଭବପର ନୁହେଁ କାରଣ ତାହା ଥିଲା ଅମାବାସ୍ୟାର ରାତି । ହଠାତ ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ କୁକୁର ଭୁକିବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ପ୍ରାୟ ଅଧା ପରିବାର ଉଠିପଡିଲେ କିନ୍ତୁ ଏହି ଅନ୍ଧାର ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ କିଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିମୁଢ ହୋଇ ରହିଗଲେ । ସମୟ ବଢିବା ସଂଗେ ସଂଗେ ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମର ଖରା ଟାଣ ହୋଇଥାଏ ଠିକ ସେମିତି କୁକୁର ମାନଙ୍କ ଭୁକିବା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା । ଶେଷରେ ଗାଁ ମୁଣ୍ଡିଆ ପରିବାରଗଣ ଅନ୍ଧାରର ସେହି କରାଳ ଗ୍ରସକୁ ଭେଦକରି ବାହାରକୁ ଆସିଲେ । କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କ କ୍ଷୀଣ ସ୍ୱର ଏବଂ କବାଟ ଖୋଲିବାର ଶବ୍ଦ ହିଁ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ଆଖି ଥିଲା ଅନ୍ଧର ପ୍ରତୀକ ।


ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ଭଗବାନଙ୍କ ନାମକୁ ଜପ କରି କବିତା ମାଉସୀ ଡିବିଟିଏ ଧରି ବାହାରକୁ ଆସି ଦେଖେତ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଘରର ବାହାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି । କେହି କହିବା ଆଗରୁ କବିତା ମାଉସୀ କହିଲା -" ଆରେ ପୁଅ ରମେଶ ଏତେ ରାତିରେ ସମସ୍ତେ ବାହାରେ କ’ଣ କରୁଚ ଆଉ ଏ କୁକୁର ଗୁଡାକ ଏତେ ଭୁକୁଛନ୍ତି କାହିଁକି ? ମତେ ଲାଗୁଛି ଆଜିର ଏହି ଅମାବାସ୍ୟା ରାତିରେ ଏ କୁକୁର କିଛି ଭୂତ ପ୍ରେତ ଦେଖି ଭୁକୁଛନ୍ତି ବୋଧେ । ତମେମାନେ ଯାଇ ସେଗୁଡାକୁ ଘଉଡ଼ାଇ ଦିଅ ଆଉ ଶୋଇପଡ ।" ମଉସୀର କଥାଶୁଣି ରମେଶ ଆଉ ତା ସାଙ୍ଗମାନେ ନିଜକୁ ବଲୀୟାନ ମନେକରି ବାହାରି ପଡିଲେ କୁକୁର ମାନଙ୍କ ପାଖକୁ । ସମସ୍ତେ ନିଜର ଗାମୁଛାକୁ ନିଜ ଅଣ୍ଟାରେ ଭିଡି ଏବଂ ଆଉ ଏକ ଗାମୁଛାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ମାରି, ଠେଙ୍ଗା ଗୋଟେ ଗୋଟେ ଧରି ବାହାରି ପଡିଲେ । ସତେ ଯେପରି ଇଂରେଜ ମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବାହାରି ପଡିଛି ପାଇକ ପୁଅ । ସେମାନେ ଯାଇ ପହଁଚିଲେ ସେହି ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସେହି ଲଣ୍ଠନର ଆଲୋକରେ ଯାହା ଆଚ୍ଛଦିତ ହେଲା ତାହା ଦେଖି ପାଇକ ପୁଅ ହେଇଗଲେ ସ୍ତବ୍ଧ । କୁକୁର ଗୁଡାକ ଏମାନଙ୍କୁ ଡରିଗଲେ କିନ୍ତୁ ଏମାନେ ଡରିଗଲେ ସେହି ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ଚିତ୍ରକୁ ଦେଖି ।

…..

ଆଠ ବର୍ଷ ତଳର କଥା । ଭକ୍ତପୁର ଗ୍ରାମରେ ହରି ଦାଶ ଏବଂ ରାଧେ ପ୍ରଧାନ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ସୁଦାମର ପ୍ରତୀକ । ଗାଁ ଲୋକେ ଏମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁତାର ରାଣ ମଧ୍ୟ ଖାଇଥାନ୍ତି । ଏମାନେ ଏକ ଆତ୍ମାରେ ଦୁଇପ୍ରାଣୀ । ଏମାନଙ୍କ ଶରୀର ଅଲଗା କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମା ଏକ ଓ ଅଭିନ୍ନ । ଭକ୍ତପୁର ଗ୍ରାମରେ ହରି ଦାଶ ତାର ପତ୍ନୀ , ଦୁଇ ପୁଅ ଆଉ ଗୋଟେ ଝିଅ ସହିତ ବାସକାରେ ଏବଂ ରାଧେ ପ୍ରଧାନ ତାର ପତ୍ନୀ ଓ ତିନି ଝିଅ ସହିତ ବାସକରେ । ଉଭୟେ ନିଜର ନଡ଼ା ଛପର ଘରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାସାଦର ସୁଖକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବାସି ପଖାଲରେ ମଧ୍ୟ ପୁରୀର ନିର୍ମାଲ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ହରି ନିଜର ତିନି ଏକର ଜମିରେ ଧାନ, ଡାଲି ଆଉ ବାଦାମ ଚାଷ କରି ବର୍ଷକ ପାଇଁ ଭରଣ ପଷୋଣ କରୁଥିଲା ଏବଂ ରାଧେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସାଢ଼େ ଦୁଇ ଏକର ଜମିରେ ଚାଷ କରି ପରିବାର ପୋଷୁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ବିଡମ୍ବନାକୁ ଦେଖ ବାରମ୍ବାର ମରୁଡି ଓ ବନ୍ୟା ସେହି ଗାଁକୁ ଗ୍ରାସକଲା । ଆଠବର୍ଷ ରେ ଚାରି ପାଞ୍ଚଥର ବନ୍ୟା ଓ ମରୁଡି ହେଇଛି । କିନ୍ତୁ ସରକାରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ବିଲରେ ବଞ୍ଚିଥିବା ସେହି ଶସ୍ୟରେ ସେମାନେ ବଂଚିଛନ୍ତି । ଏପରି ହେବାରୁ ଗତବର୍ଷ ହରି ଦାଶ ନିଜର ପରିବାର ସହ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲାଣି । ସତେ ଯେମିତି ଏହି କଳିଯୁଗର କୃଷ୍ଣ ଓ ସୁଦାମକୁ ଅଲଗା କରିବା ପାଇଁ ଏହି କାଳଚକ୍ରର ବନ୍ୟା ଓ ମରୁଡି ଥିଲା ଏକ ମାଧ୍ୟମ । କିନ୍ତୁ ରାଧେ ପ୍ରଧାନ ନିଜର ପରିବାର ସହିତ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତପୁରରେ ବାସ କରୁଛି । ବାରମ୍ବାର ବନ୍ୟା ଓ ମରୁଡ଼ିର ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟରେ ମ୍ରିୟମାଣ ହୋଇ ନିଜର ସମସ୍ତ ଜମିବାଡିକୁ ବିକ୍ରିକରି ହରି କିନ୍ତୁ ରାଧେ ନିଜର ପୂର୍ବ ପୁରୁଷଙ୍କ ଭିଟାମାଟିକୁ ଛାଡିଯିବକୁ ମନ କଲାନାହିଁ ଏବଂ ସେହି ବିଲ ମାଟିକୁ ହିଁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ଗାଁରେ ରହିଲା ।


ବାରମ୍ବାର ଏହି ବନ୍ୟା ଓ ମରୁଡ଼ିରେ ସେ ଯେତେକ ଚେଷ୍ଟାକଲେ ମଧ୍ୟ ଭରଣ ପୋଷଣ କରିନପାରି ଶେଷରେ କିଛି କିଛି ୠଣ ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲା । ଏମିତି ଶେଷରେ ଋଣର ଭାର ଏତେ ହେଇଗଲା ଯେ ସେ ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ । ବାରମ୍ବାର ଋଣ ଆଉ ଫସଲ ନଷ୍ଟର ଦୁଃଖକୁ ରାଧେ ନିଜର ଅପାରକତା ମନେକଲା ଓ ନିଜକୁ ସେହି ଦୋଷର ଦୋଷୀ ଭାବିନେଲା । ଯଦି କୌଣସି ବର୍ଷ ଭଲ ବର୍ଷା ହେବ ତ ତାହା ବନ୍ୟାର ରୂପ ଧାରଣ କରିବା ଏବଂ ଯଦି ବର୍ଷା ହେବନି ତ ତାହା ମରୁଡ଼ିର ରୂପ ଧାରଣ କରିବା । ସତେ ଯେପରି ରାଧେ ପ୍ରଧାନ ଜଣେ ଚାଷୀ ହୋଇ ତାର ଜୀବନର ଏକ ମସ୍ତ ବଡ ଭୁଲ କରିଦେଇଛି ଯାହାର କି କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ନାହିଁ ।

ଆଗରୁ କୁହାଯାଉଥିଲା - ଚାଷ କାମ ଯାହାର, କେଡେ ସୁଖ ତାହାର । କିନ୍ତୁ କ’ଣ ରାଧେ ସୁଖୀ ହୋଇପାରିଲା ? ନାହିଁ ! ବର୍ତ୍ତମାନର ଚାଷୀର ଭାଗ୍ୟ ଠିକ ଏହିପରି ।

…..

ସେ ଦିନର ସେହି ଝିପି ଝିପି ବର୍ଷା ସାଙ୍ଗକୁ ସେହି ନିସ୍ତବ୍ଧ ରାତିର ଫୋଟ ଚିତ୍ରକୁ ଦେଖି ସ୍ତବ୍ଧ ହେଇଗଲା ରମେଶ । ସେ ଜାଣିପାରିଲା ନାହିଁ ଯେ ଏହା ସ୍ବପ୍ନ ନା ସତ । ଏହି ସମୟରେ ରମେଶର ସାଙ୍ଗ ଗୌର ବଡପାଟିରେ "ଚାଲିଆସ"- କହି ଅଚେତ ହେଇ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା କିନ୍ତୁ ରମେଶ ମୂର୍ତ୍ତିଟିଏ ପରି ଏକ ଲୟରେ ଦେଖିଚାଲିଥାଏ । ଏତିକି ବେଳେ ଗାଁର ପ୍ରାୟ ଲୋକ ସେଠାରେ ରୁଣ୍ଡ ହେଇଗଲେଣି ଏବଂ କବିତା ମାଉସୀ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ପହଂଚିଗଲା । ସେ ସେହି ଫୋଟ ଚିତ୍ରକୁ ଦେଖି- "ହେ ଭଗବାନ ! ଏ କ’ଣ କଲ ? " କହି ତଳେ ସେଠାରେ ବସି ପଡ଼ିଲା । ତାର ଆଖିରେ ଥିଲା ଲୁହ, ପାଟି ଅଧା ଖୋଲା ଏବଂ ଦେହର କନା ଅଧଭିଜା । କିଛି କହିବା ଆଗରୁ ତାର ପାଟି ବନ୍ଦ ହେଇଗଲା କାରଣ ସେହି ଫୋଟ ଚିତ୍ର ଥିଲା ଏକ ଝୁଲନ୍ତା ଶବ । ସେହି ଝୁଲନ୍ତା ଶବ ତାର ଅତି ଆଦରର ଓ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ ।


Rate this content
Log in

More oriya story from dhiresh kumar meher

Similar oriya story from Tragedy