ബലൂൺ

ബക്കർ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് മുറിയുടെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി. അവൻ എന്തോ ആലോചിക്കുകയാണ്. കുറെ നാളായി അവൻ ഇങ്ങനെയാണ്, ശ്വാസം മുട്ടി, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ദുർബലനായ്... ആരും അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല, അവൻ തനിച്ചാണ്. അവനെപ്പോലെയുള്ള ആളുകൾക്ക് ജീവിതം ഒരു ഭാരമെല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. എപ്പോഴും തൻ്റെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു, കാരണം അവൻ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം... അവർ അവനെ കൊല്ലുന്നു, ഡസൻ തവണ വധിച്ചു കളയുന്നു, പക്ഷേ അവൻ...

അപ്പോഴും അവൻ ശ്വാസം മുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു, എന്തുകൊണ്ട് ഈ ദുരന്തത്തിന് അറുതി വരുത്തിക്കൂടാ... അവൻ ആവർത്തിച്ച് സ്വന്തത്തെ തൂക്കു കയറിന് വിട്ടു കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ എന്തോ ഒന്ന് അവനെ തടഞ്ഞു. ആ കാര്യം;   അവനെ വീട് വിടാൻ കല്പിക്കുന്നു. അവൻ അതിനെ ഒരുപാട് അമർത്തി നിർത്തി പോകണ്ടായെന്ന് പറഞ്ഞു, പക്ഷേ തന്നെ വിളിക്കുന്ന പ്രേരണയെ നിശബ്ദനാക്കുന്നതിൽ വിജയിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ; അവൻ്റെ കൗശലം അവനോട് പ്രതികരിച്ചു. “പോകുക...” അവൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടു.

 ലക്ഷ്യമില്ലാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു, വെറുതെ നടന്നു. ആളുകൾ അവരുടെ ജീവിതം സാധാരണമായും സ്വാഭാവികമായും ജീവിക്കുന്നു, പക്ഷേ അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല... പലരും അവനെ ഭയത്തോടെയാണ് നോക്കുന്നത്. ആ നോട്ടം ശീലമാക്കുന്നതുവരെ; അവൻ നിരസിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് അത് ഉറപ്പുനൽകുന്നു: "നിങ്ങൾ ഞങ്ങളിൽ ഒരാളല്ല..., നിങ്ങൾ വ്യത്യസ്തനാണ്..., ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ നിങ്ങളെ ആവശ്യമില്ല...!"

 നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുടെ മേൽ വീണു, ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റെന്തിനെയും പോലെയല്ല, കളിക്കുകയും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, തന്റെ വിരലുകൾ ഒരു നൂലുമായി മുറുക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, അതിന്റെ അവസാനം ഒരു ചുവന്ന ഹൈഡ്രജൻ ബലൂണിൽ കിടപ്പുണ്ട്. അവൾ അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷത്തിൽ തിമർന്നാടി.

“താൻ വളർന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, ചെറുപ്പമായിരുന്നെങ്കിൽ, താൻ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് തന്നെ അത് രക്ഷിക്കുമായിരുന്നു” അവൻ ഊഹിച്ചു.

അവൻ ആ കുട്ടിയെ നോക്കി നിന്നു... അവളുടെ സന്തോഷം അയാളിൽ പ്രതീക്ഷകളുടെ മൊട്ട് വിരിയിച്ചു.  അവൻ്റെ മുഖം - പ്രയാസത്തോടെ - അവൾക്കൊരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി നീട്ടി. വളരെനേരം അവളെയും നോക്കിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്! കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുടെ വിരൽത്തുമ്പിൽ നിന്നും നൂൽ തെന്നി; ചുവന്ന ഹൈഡ്രജൻ  ബലൂൺ പറന്നു പോയി. അവളുടെ മുഖത്തെ അലംകൃതമായ സന്തോഷം അപ്രത്യക്ഷമായി, ബക്കറിൻ്റെ പുഞ്ചിരിയും ദിക്കുകളിലേക്ക് പാറിപ്പോയി. ബലൂൺ പറന്നു ചുറ്റി. ചെറിയ കുട്ടിയിൽ നിറയെ സങ്കടം പെരുത്തു. അവൾ നേത്രങ്ങളെ ബലൂണിന് പിറകെ പായിച്ചു.

ബലൂൺ പറന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു, അത് അകന്നുപോകുകയായിരുന്നു; പെൺകുട്ടിയുടെ സങ്കടം കൂടിക്കൂടി വന്നു... ബക്കറിൻ്റെ പ്രതീക്ഷ അസ്തമിച്ചെങ്കിലും അവരുടെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞില്ല. ഉയരമുള്ള മരത്തിൻ്റെ അരികിലൂടെ ബലൂൺ വട്ടം കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

വായു ബലൂണിനെ മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് തള്ളിവിട്ടു; അതിൻ്റെ ഒരു ശാഖയിൽ അത് കുടുങ്ങി. കൊച്ചു പെൺകുട്ടി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. തൻ്റെ കളിപ്പാട്ടം തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

ബക്കർ അപ്പോഴും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു, പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുനീർ അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു, അവനറിയാതെ തന്നെ അവൻ്റെ കണ്ണുനീർ ഭൂമിയെ തൊട്ടു. ദീർഘനിശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ആവാഹിച്ചു, അനന്തരഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ, മരത്തിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അതിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങി, അവൻ്റെ ശരീരഘടന അതിന് അവനെ സഹായിച്ചു. അവൻ കയറ്റം തുടർന്നു, ഇടയ്ക്കിടെ താഴേക്ക് നോക്കി, കൊച്ചു പെൺകുട്ടി അവനെ നോക്കുന്നു, അവളുടെ മുഖത്ത് കുറച്ച് പ്രതീക്ഷകൾ കലർന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി... അവന് പേശികളിൽ തുടരാനുള്ള ശക്തി അവ നൽകി. ഒടുവിൽ...ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തി. കുട്ടിയുടെ സന്തോഷം തിരിച്ചെത്തി, താമസിയാതെ അവൾക്ക് വീണ്ടും സ്വന്തം കളിപ്പാട്ടം കിട്ടുമല്ലോ.

അവൻ തൻ്റെ പല്ലുകൾക്കിടയിൽ ബലൂണിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചരട് വെച്ചു, വളരെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം താഴേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി; കുട്ടിക്കെതിരെ കൈ നീട്ടി, അവളും കൈ നീട്ടി, പക്ഷേ കളിപ്പാട്ടം എടുക്കാൻ അവൾക്കായില്ല, തൊട്ടടുത്തുള്ള അമ്മ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ഇരു കരങ്ങളിലും അവളെ ബന്ധിയാക്കി. ആ സ്ത്രീ ബക്കറിനെ അവജ്ഞയോടെയും വെറുപ്പോടെയും നോക്കി, എന്നിട്ട് വേഗം കടന്നു കളഞ്ഞു.

അവൻ്റെ കണ്ണുനീർ വീണു. " സുമുഖനായ ഒരു പുരുഷനോട് അവൾ ഇതേ രീതിയിൽ പെരുമാറുമായിരുന്നോ? "അവൻ തന്നോട് മന്ത്രിച്ചു.

അവൻ തൻ്റെ പാദങ്ങൾ നിലത്തു വെച്ചുറപ്പിച്ച്, വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവൻ്റെ തല അവൻ്റെ നെഞ്ചിൽ വീണു, ഒരു കൈയിൽ ആ കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുടെ ബലൂൺ. മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ... അവൻ കട്ടിലിൽ കിടന്നു, വിരലുകൾ അയഞ്ഞു; ഹൈഡ്രജൻ ബലൂൺ മുറിയുടെ സീലിംഗിലേക്ക് പറന്നു, അവിടെ പൊങ്ങിക്കിടന്ന പത്തു പതിനഞ്ച് ബലൂണുകൾക്കിടയിൽ ചുവന്ന ഹൈഡ്രജൻ ബലൂൺ തന്റെ സ്ഥാനം പരതിക്കൊണ്ടിരുന്നു .