Anmol Villa

కొద్ది సేపటి తరువాత, ఆవరణలో ఒక కారు ఆగింది. మనవడు కారు నుంచి దిగి, వెనుక తలుపు తెరిచాడు. నలుపు వస్త్రాలు ధరించిన ఒక తాంత్రికుడు బయటికి దిగాడు. మనవడు అతని పాదాలకు నమస్కారం చేసి, చేతులు జోడించి ఏదో చెబుతున్నాడు.

ఇది చూసి, మహిళ ముక్కుకు చెదరని చింతతో తన నుదిటిపై చెమట పుట్టింది. ఆ తాంత్రికుడు అక్కడ రావడం ఆమెకు అసౌకర్యం, బాధ కలిగించింది.

"ఇతను ఎవరు? మన ఇంటికి ఎందుకు వచ్చాడు?"

పురుషుడు ఆమె వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో ఒక ప్రత్యేకమైన బాధ కన్పించింది.

"ఇతను ఇక్కడికి ఎందుకంటే... మనం ఇప్పుడు ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాల్సిన సమయం వచ్చింది."

మాటలు చెబుతూనే, అతను ఆస్తమయం అవుతున్నట్లు కనిపించాడు.

మహిళ షాక్‌కు గురైంది.

"ఎక్కడికి వెళ్లాలి? ఎందుకు? ఇది మన ఇల్లు కదా! నీకు ఇది ఏమవుతోంది?"

పురుషుడు నెమ్మదిగా ఓ లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు.

"నీకు గుర్తుందా? మన ఆ వార్షికోత్సవం రోజున ఏం జరిగింది? ఆ రోజు ఆ కొండపైన, నువ్వు సెల్ఫీ తీసుకుందామని పట్టుబట్టినప్పుడు. ఆ ప్రదేశం ప్రమాదకరమని చెప్పాను. కానీ నువ్వు వినలేదు. నువ్వు నన్ను లాక్కున్నావు... మేమిద్దరం పడిపోయాం."

ఆమె కళ్లలో విస్తరించిన భయం.

"లేదు... ఇది నిజం కాదు. నేను ఇక్కడ ఉన్నాను, నువ్వు ఇక్కడ ఉన్నావు. మన మనవడు కూడా కదా..."

ఆమె స్వరం కంపించింది.

పురుషుడు మృదువుగా అన్నాడు,

"అది 50 సంవత్సరాల క్రితం జరిగింది. ఆ పతనంలో మనం ముగింపు పొందాము. కానీ నీకు ఆ షాక్ వల్ల గుర్తులు చెదిరిపోయాయి. నువ్వు ఇప్పటికీ తల నొప్పితో బాధపడతావు. అది ఆ దెబ్బ కారణం. నువ్వు ఈ స్థలంలో ఇరుక్కుపోయావు, ఎందుకంటే నీ ప్రేమ నన్ను విడిచిపెట్టడానికి నిన్ను అనుమతించలేదు."

ఆమె కళ్ల నుంచి నీరు ప్రవహించింది.

"అయితే ఈ ఇల్లు... ఈ జ్ఞాపకాలు... ఇవన్నీ..."

పురుషుడు ఆమె నలువైపులా చుట్టి, తనతో తాను మౌనంగా చల్లగా చెబుతూ అంచనా పెట్టాడు.

"ఇవి నిజం. మన ప్రేమ నిజం. కానీ మనం ఈ లోకానికి చెందివారు కాదు. మనం ఇప్పుడు స్వేచ్ఛ పొందాలి."

తాంత్రికుడు తన పూజా సిద్ధత పూర్తి చేసి మంత్రాలు చదవటం మొదలుపెట్టాడు. గాలి బరువుగా మారింది. సముద్రపు అలల శబ్దం గట్టిగా వినిపించింది.

మహిళ తన భర్త చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని,

"చిన్న జీవితమే! దాని ఎక్కువ భాగం నీతో అలకలు, చిన్న గొడవలతో గడిపేసా! నీ మీద నా ప్రేమను పూర్తిగా ప్రదర్శించడానికి కూడా నాకు సమయం లభించలేదు. నీతో విడిపోవడం అంటే ఏ స్వేచ్ఛ కావొచ్చు నాకు అవసరం లేదు. నిన్ను వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్లను. నాకు నువ్వు మాత్రమే కావాలి, జన్మలు జన్మల పాటు."

పురుషుడు ఆమె వైపు చూస్తూ, చిన్న నవ్వుతో అన్నాడు,

"నీ లాంటి ప్రియమైన వ్యక్తితో మరెక్కడికైనా వెళ్ళడం అసాధ్యమని అనిపిస్తుంది. కానీ మనం మరో జన్మ పొందితే, మళ్ళీ ఒకరిని ఒకరు వెతికి పెళ్లి చేసుకుందాం, సరేనా?"

మహిళ కోపంతో అన్నది,

"అదేమిటి 'శాయద్' అని? మన మధ్య ఎలాంటి అనుమానం లేకుండా ఉండాలి. ఏదైనా మోక్షం ఉంటే అది నీదే. నువ్వు నన్ను ఎప్పుడూ అహ్లాదంగా ప్రేమించావు. కానీ మళ్ళీ జన్మలో, నువ్వు మరొకరిని ఇష్టపడతావేమో. నాకు అటువంటి మోక్షం వద్దు. మనం ఇక్కడే ఉండాలి, ఈ రూపంలోనే, ఎప్పటికీ."

పురుషుడు చిన్నగా నవ్వాడు. ఇదే తన ప్రాణ ప్రియమైన ఆడపిల్ల. అతను కూడా తన మాటలతో ఆమెను చిన్నగా సతాయించాలనుకున్నాడు.

"మన మనవడి కోరిక తీరనివ్వకూడదా?"

ఆమె తడుముకున్న ముఖభావం అతనికి సరదాగా అనిపించింది. అతను గట్టిగా ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.

"ఇది ఆఘోర పంథానికి చెందిన తాంత్రికుడు. ఇది సులభం కాదు."

మహిళ చింతతో అంది,

"మరి ఏం చేయాలి?"

పురుషుడు తన కళ్లను మూసుకున్నాడు.

"మన జీవన కాలంలోనూ, మరణం తరువాత కూడా, మనం ఎవరికీ అన్యాయం చేయలేదు. మన ప్రేమే మన బలంగా ఉందని ఆలోచించు. మన చివరి క్షణాల్లో, ఆ దేవి మాత మాకు ఆశ్రయం ఇచ్చినట్లు గుర్తు చేసుకో. మన ప్రేమను దేవతకు తెలియజెప్పి, ముక్తి కోరుకుందాం!"

తాంత్రికుడి వేధనకు ఎదురొడ్డి, వారికి స్వేచ్ఛ లభించడానికి ఆ ఇద్దరూ మనసారా ప్రార్థన చేశారు.

తదుపరి క్షణంలో, ఓ శక్తివంతమైన ప్రకంపన ఆవరణమంతా దాటి వెళ్లింది. తాంత్రికుడి మంత్రాలు నిలిచిపోయాయి. సముద్రం ప్రశాంతమైంది.

ఆ విల్లా... ఆ ప్రేమకథ... ప్రతి గోడలో, ప్రతి పునాది లో ప్రేమ గర్జిస్తూ ఉంది.