Anmol Villa

విజాగ్ నగరం 22వ శతాబ్దంలోకి అడుగుపెట్టింది, కానీ ఆ రామ్యమైన, ఆRK బీచ్ మూలనే మాత్రం అది పాతకాలపు అందాలను చాటుతోంది!

ఆ మూల, ఆ సముద్రతీరంలోని ఓ ప్రత్యేక భాగం, అక్కడే 'అన్మోల్ విల్లా' నిలబడి ఉంది.

అరమనే వంటి ఆ విల్లా, ఎంతో విస్తృతమైనది, అందమైనది. ఈ రోజుల్లో అత్యంత సంపన్నులు కూడా అలాంటి నిర్మాణాన్ని కల్పించుకోవాలని కేవలం కలగంటారు. కాలం దాటిన దెబ్బలతో ఆ విల్లా బయట గోడలు కాస్త పాతదయినా, దాని వైభవం, గౌరవం ఇంకా సాక్షాత్కారమే. ఆ విల్లా చుట్టూ పెరిగిన అడవి అక్కడ ఒకప్పుడు అద్భుతమైన తోట ఉందనే సంకేతాన్ని ఇస్తోంది.

అదే రోజు సాయంత్రం కూడా, ప్రకృతి ఎంతో ప్రేమతో ఆ ప్రశాంతమైన సముద్రతీరాన్ని అలంకరించింది — జీవంతంగా, సుందరంగా, హృదయాన్ని తాకేలా.

సముద్రపు అలలు తీరాన్ని తాకుతున్నాయి. ఆకాశం ఊదా రంగు తో దోరగా ఉంది. దూరం వరకు విస్తరించిన నిర్మానుష్యమైన తీరానికి చివర్లో గర్వంగా నిలబడి ఉంది 'అన్మోల్ విల్లా.'

విల్లా పైకప్పు మీద ఉన్న గజీబోలో ఇద్దరు వ్యక్తులు కూర్చున్నారు. అందులో ఒక మహిళ, మెరుస్తున్న విలువైన పట్టుచీరలో, తన మోకాల్లను తన ఛాతీకి చేర్చుకుని, స్వల్పంగా నవ్వుతూ తన తోడును చూసింది. గాలిలో ఆమె పొడవాటి, దట్టమైన జుట్టు ఉరిమి, సాయంత్రపు సూర్యకాంతిలో ఆమె రూపం శుద్ధ చంద్రుడిలా మెరిసింది.

ఆమె పక్కన కూర్చున్న పురుషుడు, ఆమెను ఎంతో శ్రద్ధగా, అపారమైన ప్రేమతో చూస్తూ ఉండిపోయాడు. తన ప్రాణపాత్ర భార్యను చూస్తూ ఉండటం తనకు ఆపడం సాధ్యమని అతనికి అనిపించలేదు.

ఆమె స్వల్పంగా నవ్వి, కొంచెం ఆటపట్టించే స్వరంతో అడిగింది:

"ఏమండి, ఇలా చూస్తున్నారు? మొట్టమొదటిసారి చూస్తున్నట్లా? మీ ఉద్దేశం ఏమిటి?"

అతను నెమ్మదిగా ఆమె చేయి పట్టుకుని, మృదువుగా అన్నాడు:

"ఉద్దేశం ఒక్కటే — ప్రతి రోజూ, ప్రతి క్షణం నిన్ను ప్రేమిస్తూ, నిన్ను చూస్తూ ఉండటమే, చూడటం, చూస్తూ ఉండటం."

ఆమె స్వల్పంగా సిగ్గుపడి, నెమ్మదిగా అతని చేయిని వదిలేసి అనుకుంది:

"వెళ్ళండీ, మీ ప్రేమకి ఎప్పుడూ మితి ఉండదు."

అతను ఆమెను ఒడిలోకి లాక్కుని, ఆమె మోకాళ్లను మెల్లగా తాకి:

"నీకు నిజంగానే నా ప్రేమను ఆపాలని అనిపించదా?"

ఆమె అతని కళ్లలోకి చూసింది. అక్కడ తనకు సముద్రం వంటి అసీం లోతులు కనిపించాయి. ఆమె ఆ ప్రేమ జలధారలో తడిసి, అతని భుజంపై తల వంచి, మెల్లగా అన్నది:

"ఎప్పటికీ కాదు."

ఇద్దరూ, తమ ప్రేమను పూర్తిగా నింపుకున్న ఆ ఇద్దరూ, సముద్రాన్ని, ఆకాశాన్ని చూస్తూ కూర్చొన్నారు. చల్లని గాలులకు, సముద్రపు అలల గోలకూ వారు భయపడలేదు. ఒకరికొకరిపై ప్రేమలో మునిగి ఉండటం వారికీ సరిపోతే సరిపోయింది.

కొద్దిసేపు అలా ఉండాక, ఆమె తల పైకి తీసుకుని అతని కళ్లలోకి చూస్తూ చెప్పింది:

"నీకైతే తెలుసా? మొదటిసారి నన్ను ఇక్కడకు తీసుకువచ్చి, 'ఇది ఇప్పుడు నీ ఇల్లు' అని చెప్పినప్పుడు, నువ్వు ఏదో రాజ వంశానికి చెందినవాడివి అనుకున్నాను."

అతను నవ్వుతూ అన్నాడు:

"రాజు అయితే కాదు. కానీ నేను రాజు అయితే, నువ్వు నా రాణి కావాలి. కానీ నేను ఈ విల్లా ఎందుకు కొనుగోలు చేశానో నీకు ఎప్పుడూ చెప్పలేదు కదూ?"

ఆమె కళ్ళు మెరుస్తూ అడిగింది:

"ఏందుకు? నన్ను ఇంప్రెస్ చేయాలా? లేక నీ జేబులు బరువుగా ఉన్నాయా?"

అతను చిరునవ్వు:

"కాదు. ఈ విల్లా నన్ను నీలా అనిపించింది — సముద్రం లాంటి ప్రశాంతత, గాలిలా స్వేచ్ఛగా. నిన్ను మొదటిసారి ఇక్కడ చూసిన రోజు, నువ్వు ఈ చోటుకే చెందినదానివి అనిపించింది. నీ మాయ కౌగిలిలో ఈ విల్లా జీవం పొందుతుందని అనిపించింది."

ఆమె చేయి పట్టుకుంటూ అన్నాడు:

"నీ ప్రతీ మాట నా హృదయాన్ని తాకుతుంది. నువ్వు నిజంగా 'అన్మోల్' (అమూల్యమైనది)."

ఈ మధురమైన సాయంత్రం, వారి ప్రేమకథ సాగిపోయింది, ఆ విల్లా సాక్షిగా!