சிறகில்லாமல் வானில் பறக்கும் காதல்

பெயர்: வனிதா, விழுப்புரம் (வடுகப்பூண்டி)

*சிறகில்லாமல் வானில் பறக்கும் காதல் *

மதுரை மாநகரம்... அந்த அதிகாலை பனி இன்னும் விலகாத நேரம். மீனாட்சி அம்மன் கோவிலில் இருந்து வரும் மணி ஓசை வைகை ஆற்றின் கரையெங்கும் எதிரொலித்தது. கண்ணன் தன் பழைய ஆட்டோவை துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். வயது முப்பது இருக்கும். கருத்த முகம், அதில் எப்போதும் ஒரு சோகப் புன்னகை.

கண்ணனுக்கு சொந்த ஊர் திருமங்கலம் பக்கத்தில் ஒரு சிறிய கிராமம். அப்பா விவசாயி. வறுமை காரணமாக பத்தாம் வகுப்போடு படிப்பை நிறுத்திவிட்டு மதுரைக்கு வந்தான். ஆட்டோ ஓட்ட கற்றுக்கொண்டான். ஆனால் சிறு வயதிலிருந்தே அவனுக்கு தமிழ் மீது தீராக் காதல். பாரதியார், கண்ணதாசன் புத்தகங்களை பழைய புத்தகக் கடையில் வாங்கி படிப்பான். இரவில் ஆட்டோவை நிறுத்திவிட்டு, தெருவிளக்கு வெளிச்சத்தில் டைரியில் எழுதுவான்.

அவன் டைரி முழுவதும் கவிதைகள். யாருக்கும் காட்டியதில்லை. "ஆட்டோக்காரன் கவிதை எழுதுறானாம்" என்று கேலி செய்வார்கள் என்ற பயம்.

ஒரு மாலை... வைகை ஆற்றங்கரை. கண்ணன் வழக்கம் போல டைரியுடன் அமர்ந்திருந்தான். அப்போது தான் மீராவை பார்த்தான்.

மீரா... இருபத்தைந்து வயது. மதுரை தியாகராசர் கல்லூரியில் தமிழ் இலக்கியத்தில் M.Phil செய்து கொண்டிருந்தாள். அப்பா பேராசிரியர். அம்மா ஆசிரியை. புத்தகங்கள் சூழ வளர்ந்தவள். கண்களில் எப்போதும் தேடல்.

"அண்ணே, தல்லாகுளம் போகணும்" என்றாள்.

ஆட்டோவில் ஏறியவள், அவன் டைரியை கவனித்தாள். "என்ன எழுதுறீங்க?"

"சும்மா..." என்று மழுப்பினான்.

"ப்ளீஸ், ஒன்னு வாசிங்க" என்று வற்புறுத்தினாள்.

கண்ணன் தயங்கி வாசித்தான்...

அதன் பிறகு தினமும் மீரா வரத் தொடங்கினாள். கண்ணனின் கவிதைகளை திருத்தினாள். இலக்கணம் சொல்லிக் கொடுத்தாள். கண்ணன் அவளுக்கு வாழ்க்கை பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தான்.

ஒரு மழை நாள்... இருவரும் ஒரு தேநீர் கடையில் ஒதுங்கினர். மீரா சொன்னாள்: "கண்ணன், உங்க எழுத்தில் உயிர் இருக்கு. வலி இருக்கு. இது தான் உண்மையான இலக்கியம்."

கண்ணன் அவள் கண்களை பார்த்தான். அந்த நொடி... காதல் பிறந்தது. சொல்லப்படாத காதல்.

மாதங்கள் உருண்டன. மீராவின் ஆராய்ச்சி முடியும் தருவாய். ஒரு நாள் கண்களில் கண்ணீருடன் வந்தாள்.

"கண்ணன், சென்னையில் ஒரு பெரிய பதிப்பகத்தில் எடிட்டரா வேலை கிடைச்சிருக்கு. நாளைக்கு கிளம்பணும்."

கண்ணன் சிரிக்க முயன்றான். "ரொம்ப சந்தோஷம் மீரா."

"நான் போயிட்டா என்னை மறந்திடுவீங்களா?" என்றாள் திடீரென்று.

"என் கவிதை மறக்குமா தன் வார்த்தைகளை?" என்றான்.

மீரா அவன் டைரியை வாங்கிக் கொண்டாள். "இதை நான் எடுத்துட்டு போறேன். புத்தகமா போட்டு தான் திரும்ப வருவேன்."

பிரிவு... கண்ணன் மீண்டும் தனிமை. ஆட்டோ, வைகை கரை, கவிதை. ஆனால் இப்போது டைரி இல்லை. மீராவின் நினைவுகள் மட்டும்.

சென்னையில் மீரா போராடினாள். பதிப்பக மேலாளரிடம் கெஞ்சினாள். "சார், இது ஒரு ஆட்டோ டிரைவரின் கவிதைகள். ஆனா வைரம் சார்."

முதலில் மறுத்தவர், கவிதைகளை படித்து அசந்து போனார். புத்தகம் அச்சானது.

ஆறு மாதம் கழித்து... கண்ணனுக்கு பார்சல். பிரித்தான். *"சிறகில்லாமல் வானில் பறக்கும் காதல்"* - கவிஞர் கண்ணன்.

கண்ணீர் வழிந்தது. முதல் பக்கம்: _"என் வானமே, என் சிறகே - மீரா"_

அன்று மாலை வைகை கரையில்... தூரத்தில் மீரா நடந்து வந்தாள்.

"வந்துட்டேன் கண்ணன்" என்றாள்.

"புத்தகம் பார்த்தேன். நன்றி" என்றான் தழுதழுப்பாக.

"நன்றி இல்லை. இது உன் உழைப்பு. நான் உன் காதலை புத்தகமாக்கினேன், நீ என் வாழ்க்கையை கவிதையாக்கினாய்" என்றாள்.

அந்த சூரிய அஸ்தமனத்தில், வைகை சாட்சியாக, சிறகில்லாத இரு பறவைகள் காதல் எனும் வானில் பறக்கத் தொடங்கின.

*முற்றும்*.