நூலகம்
சுயவிவரம்
நிலத்தின் கண்ணீர்
நிலத்தின் கண்ணீர்
வனிதா .விழுப்புரம் மாவட்டம்.வடுகப்பூண்டி
நிலத்தின் கண்ணீர்
நான் தான் நிலம். இந்த பூமியின் தாய்.
என்னை பற்றி உங்களுக்கு தெரியுமா? நான் எப்போதும் பொறுமையானவள். எல்லாவற்றையும் தாங்குபவள். என் மேல் நீங்கள் நடக்கிறீர்கள், உழுகிறீர்கள், கட்டிடம் கட்டுகிறீர்கள், குழி தோண்டுகிறீர்கள். நான் எதுவும் சொல்வதில்லை. ஏனென்றால் நான் தாய்.
ஒரு காலத்தில் நான் எவ்வளவு அழகாக இருந்தேன் தெரியுமா? என் மடி முழுவதும் பசுமை. நெல் வயல்கள் காற்றில் ஆடும் போது, நான் சிரிப்பது போல இருக்கும். என் மார்பில் பெரிய பெரிய ஆலமரங்கள், அரசமரங்கள், மாமரங்கள், தென்னை மரங்கள். அவை எல்லாம் என் குழந்தைகள். என் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும் குழந்தைகள்.
என் சொந்தங்கள் எவ்வளவு பெரிய கூட்டம் தெரியுமா? சிறு செடிகள், கொடிகள், பூக்கள், புற்கள். அவை எல்லாம் என் ஆடைகள். என்னை அழகுபடுத்தும் ஆடைகள். பூக்கள் பூக்கும் போது, நான் புது புடவை கட்டியது போல சந்தோஷப்படுவேன்.
விலங்குகள்... ஆஹா! என் மேல் ஓடும் முயல் குட்டிகள், துள்ளும் மான்கள், மேயும் பசுக்கள், ஆடுகள். காட்டில் வாழும் யானைகள், சிங்கங்கள் கூட என் குழந்தைகள் தான். பறவைகள்... குயில்கள் என் மடியில் உட்கார்ந்து பாடும். கிளிகள், புறாக்கள், மயில்கள் எல்லாம் என்னை சுற்றி சுற்றி வரும்.
மனிதர்கள்... அவர்கள் என் அன்பு குழந்தைகள். என் மேல் வீடு கட்டி வாழ்ந்தார்கள். என்னை உழுது உணவு உண்டார்கள். என் மேல் குழந்தைகள் ஓடி விளையாடும் போது, எனக்கு கிச்சு கிச்சு மூட்டுவது போல இருக்கும். அவர்கள் என்னை "பூமாதேவி" என்று, "நிலத்தாய்" என்று வணங்கும் போது, என் மனம் பெருமையால் நிறையும்.
நான் செழிப்பாக இருந்தேன். மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். என் சொந்தங்கள் எல்லாம் என்னோடு இருந்தார்கள்.
ஆனால் ஒரு நாள் எல்லாம் மாறியது.
வானம் என்னை பார்ப்பதை நிறுத்தியது. மழைக் கடவுள் என்னை மறந்துவிட்டார் போல.
முதல் மாதம் நான் காத்திருந்தேன். "வரும், மழை வரும்" என்று.
இரண்டாம் மாதம் என் தொண்டை வறண்டது. என் மேல் இருந்த புற்கள் மெல்ல வாட ஆரம்பித்தன.
மூன்றாம் மாதம்... என் உடல் வெடிக்க ஆரம்பித்தது. பெரிய பெரிய வெடிப்புகள். எனக்கு வலித்தது. மிகவும் வலித்தது.
என் சொந்தங்கள் ஒவ்வொன்றாக என்னை விட்டு போக ஆரம்பித்தார்கள்.
முதலில் பூக்கள் போயின. "அம்மா, தண்ணீர் இல்லை, நாங்கள் வாடுகிறோம்" என்று அழுது கொண்டே கருகி போயின. பின் செடிகள், கொடிகள். பச்சை புற்கள் எல்லாம் மஞ்சளாகி, கருகி, பொடியாகி போயின.
பெரிய மரங்கள் கூட இலைகளை உதிர்த்தன. "தாயே, எங்களை மன்னித்துவிடு, எங்களால் உன்னோடு இருக்க முடியவில்லை" என்று தலை குனிந்தன.
விலங்குகள்... என் மேல் துள்ளி ஓடிய முயல்கள், தண்ணீர் தேடி காட்டுக்குள் ஓடின. பறவைகள் வேறு நாடு தேடி பறந்தன. வானத்தில் பறவை சத்தமே இல்லை. பசுக்கள், ஆடுகள் எலும்பும் தோலுமாகி, வேறு இடம் தேடி போயின.
கடைசியில் மனிதர்கள்... என் மேல் வாழ்ந்த மனிதர்கள், "இந்த நிலம் வறண்டுவிட்டது, இங்கு வாழ முடியாது" என்று சொல்லி, தங்கள் குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு பட்டணம் நோக்கி போய்விட்டார்கள். என் மேல் விளையாடிய குழந்தைகளின் சிரிப்பு சத்தம் நின்றுவிட்டது.
நான் தனியாகிவிட்டேன். முற்றிலும் தனியாக.
வெடித்து, பிளந்து, வறண்டு, கண்ணீரோடு நான் மட்டும்.
அப்போது தான் நான் வானத்தை பார்த்து கதறி அழுதேன்.
"மழைக் கடவுளே! என் தந்தையே! என்னை பார்! நான் உன் மகள்! நான் நிலம்!"
"நான் செழிப்பாக இருக்கும் போது என் சொந்தங்கள் எல்லாம் என்னோடு இருந்தார்கள். இப்போது வறட்சி வந்ததும் என்னை விட்டு போய்விட்டார்கள். நான் தனியாகிவிட்டேன்!"
"எனக்காக இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, என் குழந்தைகளுக்காக மழையை கொடு! என் மரங்கள், என் செடிகள், என் பூக்கள், என் விலங்குகள், என் பறவைகள், என் மனிதர்கள்... அவர்கள் எல்லோரும் என்னோடு மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டும்! நான் மீண்டும் தாயாக வேண்டும்!"
என் கண்ணீர்... என் வெடிப்புகளில் இருந்து வந்த உப்பு கண்ணீர்... வானத்தையே நனைத்தது. என் அழுகை சத்தம் மேகங்களை அதிர வைத்தது.
மழைக் கடவுள் என் கண்ணீரை கண்டார். என் வலியை உணர்ந்தார்.
"மகளே, அழாதே! உன் அன்பு எவ்வளவு பெரியது என்று நான் கண்டேன்! நீ உனக்காக அழவில்லை, உன் சொந்தங்களுக்காக அழுகிறாய்! இது தான் தாய்மை! உன் கண்ணீர் வீண் போகாது!" என்று கர்ஜித்தார்.
வானம் கருத்தது. கரு மேகங்கள் ஓடி வந்தன. இடி முழங்கியது. மின்னல் வெட்டியது.
பின்...
சொட்டு... சொட்டு... சொட்டு...
மழை! முதல் மழைத்துளி என் வெடிப்பில் விழுந்த போது, நான் உயிர் பெற்றேன்! இரண்டாம் துளி என் நெஞ்சை குளிர்வித்தது! பின் ஆயிரம், லட்சம், கோடி துளிகள்! வானமே கொட்டியது!
நான் குடித்தேன்! குடித்துக் கொண்டே இருந்தேன்! என் வெடிப்புகள் மூடின! என் உடல் குளிர்ந்தது!
மறுநாள் காலை... அதிசயம் நடந்தது!
என் மேல் சிறு பச்சை புல் முளைத்திருந்தது! மரங்கள் துளிர் விட்டிருந்தன! பூக்கள் மொட்டு விட்டிருந்தன!
சில நாட்களில் என் சொந்தங்கள் ஒவ்வொன்றாக திரும்பி வந்தார்கள்! முயல் ஓடி வந்தது! குயில் பாடி வந்தது! பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்து வந்தன! மனிதர்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடு திரும்பி வந்து, "எங்கள் நிலத்தாய் மீண்டும் உயிர் பெற்றுவிட்டாள்!" என்று என்னை கட்டி அணைத்தார்கள்!
நான் மகிழ்ச்சியில் அழுதேன். இது ஆனந்தக் கண்ணீர்!
வானத்தை பார்த்து கை கூப்பினேன். "நன்றி மழைக் கடவுளே! நீ என் கண்ணீரை கண்டாய்! என் சொந்தங்களை எனக்கு திருப்பி கொடுத்தாய்! நான் இனி அவர்களை பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்வேன்!"
வானத்தில் அழகான வானவில் தோன்றியது. அது மழைக் கடவுளின் புன்னகை.
இன்றும் நான் செழிப்பாக இருக்கிறேன். ஏனென்றால் என் சொந்தங்கள் என்னோடு இருக்கிறார்கள்.
நிலத்தின் கண்ணீர் மழையானது, மழை புன்னகையானது, புன்னகை வாழ்க்கையானது.
முற்றும்.
நீதி: செழிப்பில் கூட இருப்பவர்கள் சொந்தம் இல்லை, வறட்சியிலும் விட்டு போகாத அன்பு தான் உண்மையான சொந்தம்.
