நில மகளின் அழுகையும் புன்னகையும்

*நில மகளின் அழுகையும் புன்னகையும்*

ஒரு காலத்தில் பசுமையான கிராமம் ஒன்று இருந்தது. அந்த கிராமத்தில் நில மகள் என்று எல்லோரும் பூமியை அழைப்பார்கள். அவள் எப்போதும் சிரித்த முகத்துடன் இருப்பாள். மழை பொழியும் போது அவள் குளித்து மகிழ்வாள். விவசாயிகள் விதை விதைக்கும் போது தன் மடியில் தாங்கிக் கொள்வாள்.

அந்த கிராமத்தில் மாதவன் என்ற விவசாயி இருந்தான். அவன் நில மகளை தன் தாயாக நினைத்தான். தினமும் காலையில் வயலுக்குச் சென்று, "அம்மா, இன்று உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்பான். நில மகளும் அவனுக்கு நல்ல விளைச்சலைக் கொடுத்தாள்.

ஆனால் காலம் மாறியது. நகரத்திலிருந்து சிலர் வந்தார்கள். அவர்கள், "இந்த நிலத்தில் தொழிற்சாலை கட்டினால் நிறைய பணம் கிடைக்கும்" என்று ஆசை காட்டினார்கள். கிராமத்தில் பலர் தங்கள் நிலத்தை விற்று விட்டார்கள். மரங்கள் வெட்டப்பட்டன. கிணறுகள் மூடப்பட்டன. தொழிற்சாலையின் கழிவுகள் நிலத்தில் கொட்டப்பட்டன.

முதல் முறையாக நில மகள் அழுதாள். அவள் அழுகை யாருக்கும் கேட்கவில்லை. அவள் அழுகை வறட்சியாக மாறியது. மழை பொய்த்தது. பயிர்கள் கருகின. காற்றில் நச்சுப் புகை கலந்தது. மாதவன் மட்டும் தன் நிலத்தை விற்கவில்லை.

ஒரு நாள் இரவு, மாதவன் வயலில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்தான். அப்போது ஒரு மெல்லிய குரல் கேட்டது. "மகனே, ஏன் அழுகிறாய்?" என்று நில மகள் கேட்டாள். "அம்மா, உன்னை எல்லோரும் காயப்படுத்தி விட்டார்களே, என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லையே" என்றான் மாதவன்.

நில மகள் சொன்னாள், "மகனே, நீ அழாதே. என்னை நேசிக்க ஒருவன் இருக்கும் வரை நான் சாக மாட்டேன். நீ ஒரு செயல் செய். இந்த கிராமத்து குழந்தைகளுக்கு என் கதையைச் சொல்."

மறுநாள் மாதவன் பள்ளிக்குச் சென்று குழந்தைகளிடம் பேசினான். "நாம் நிலத்தில் குப்பையைப் போட்டால், நம் அம்மாவின் முகத்தில் குப்பையைப் போடுவது போல" என்றான். குழந்தைகள் புரிந்து கொண்டார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று மரக்கன்றுகளை நட்டார்கள். தொழிற்சாலை கழிவை தடுக்க ஊரே சேர்ந்து போராடியது.

ஒரு வருடம் கழித்து, மீண்டும் மழை பெய்தது. நில மகள் குளித்தாள். அவள் முகத்தில் மீண்டும் புன்னகை மலர்ந்தது. வயல்கள் பச்சை பசேலென்று மாறின. கிராம மக்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்தார்கள்.

அன்று இரவு நில மகள் மாதவனிடம் சொன்னாள், "மகனே, என் அழுகையும் புன்னகையும் உங்கள் கையில்தான் இருக்கிறது."

*நீதி:* பூமியை நாம் காத்தால், பூமி நம்மை காக்கும். இயற்கையை அழிப்பது நம்மையே அழித்துக் கொள்வதற்கு சமம்.