ଜୀବନ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇବା

ଜୀବନ ତା ନୁହେଁ ଖେଳଘର ବନ୍ଧୁ

  ଖେଳ ନାହିଁ ତାର ସଙ୍ଗେ

ଖେଳୁ ଖେଳୁ ଖେଳ ବୁଡ଼ିଯିବ ବେଳ

   ବୁଝିବ ପଛରେ ଯେବେ।

ମନଟା ନୁହଁଇ ଜଉ ଘର ବନ୍ଧୁ

  ନ ଜଳାଅ ପ୍ରତିକ୍ଷଣେ

ଅନ୍ୟକୁ ଜାଳିଲେ ଜଳି ଯିବ ନିଜେ

  ଯେ ଆନ ମନ ନ ଚିହ୍ନେ।

ଏ ଶରୀର ନୁହେଁ କେବେ ତୋ ନିଜର

  ବିଭୁ ଦାନେ ଏହା ଗଢା

କେ ନୁହେଁ କାହାର ଏ ମର ସଂସାରେ

  ଏ ଦୁନିଆଁ ଭଙ୍ଗା ଗଢା।

ବୁଦ୍ଧ ମହାତ୍ମା ଅହିଂସାର ବାଣୀ

  ପ୍ରଚାରିଲେ ଏ ମହୀରେ

ନିଜେ ସେ ବାଣୀକୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇ

  ଯଶ ରଖିଲେ ମହୀରେ।

କିନ୍ତୁ ଆଜି ଏହି ସମାଜରେ ପରା

  କେତେଛନ୍ତି ବାକ୍ୟ ବୀର

କେତେ ନୀତିବାଣୀ କେତେ ଉପଦେଶ

  କହିଥାନ୍ତି ବାର ବାର।

ମିଛୁଆ ଲାଞ୍ଚୁଆ ଟାଉଟରଙ୍କର

  ବଶ କେବେ ନ ହୋଇବା

ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ନ୍ୟାୟ ପଥକୁ ଆଚରି

  ସଦା ସୁ ପଥେ ଚଳିବା।

ଯେଉଁ ପଥେ ଚାଲି ଆମର ପୁର୍ବଜ

  ମରିବି ଆଜି ଅମର

ତାଙ୍କରି ପଥକୁ ଅନୁସରି ଯିବା

  ଚିତ୍ତ କରି ସଦା ସ୍ଥିର।

ଦୀପ ସମ ଜଳି ଆଲୋକ ବାଣ୍ଟିବା

  ନ ହୋଇ କେବେ ବିମୁଖ

ତେବେ ସିନା ପୁଣ୍ୟ ଅରଜି ଗମିବା

  ପୁଣ୍ୟ ଧାମ ସେ ବୈକୁଣ୍ଠ।