शल्य

गर्द हिरव्या वाटेवरती

तू वाट कुणाची पाहते?

हरवलेले प्रेम पुन्हा

परतुनी कधी का येते?

खदखद राहते मनात तरीही

दाद कुणी का घेते?

घुसमट झाली मनात कितीही

मनात साठून राहते

विसरून जावे म्हणता तरीही

आठवण मागून येते

पाठलाग ती सोडत नाही

मनात राहून जाते

व्यर्थ गाळते आश्रू कशाला

पाहण्यास कुणी का येते?

एक होते खरे,

परंतु दुःख हे वाहून जाते

काळ लोटला किती तरीही

शल्य हे सलतच राहते