കാപാലങ്ങളുടെ രാത്രി

​2006–2007 കാലഘട്ടം. പത്താം ക്ലാസിന്റെ പടിയിറങ്ങി നിൽക്കുന്ന പ്രായം. അടുപ്പിൽ തീ പുകയാത്ത വീടിന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും കുടുംബത്തിലെ തീരാദാരിദ്ര്യവും മനസ്സിനെ വല്ലാതെ വീർപ്പുമുട്ടിച്ചപ്പോഴാണ്, ഒരു പാതിരാത്രിയിൽ ആരും കാണാതെ ഞാൻ പടിയിറങ്ങിയത്. കയ്യിൽ ചില്ലിക്കാശില്ല, പോകേണ്ട ഒരിടവുമില്ല. കൽക്കരി തീവണ്ടികളിലും ജനറൽ കംപാർട്ട്‌മെന്റുകളിലുമായി ദിവസങ്ങളോളം അലഞ്ഞു. വിശപ്പും തളർച്ചയും എന്നെ ഒടുവിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് ഗുജറാത്തിലെ വിജനമായ ഒരു നദീതീരത്തായിരുന്നു.
​അവിടെവെച്ചാണ് ചന്ദനക്കുറിയണിഞ്ഞ, വന്യമായ കണ്ണുകളുള്ള ആ സന്യാസിയെ ഞാൻ കാണുന്നത്. അന്യദേശത്തെ ഏകാന്തതയിൽ, സ്കൂളിൽ പഠിച്ച ഹിന്ദി ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ഭാരതത്തിലെ നിഗൂഢമായ ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും താന്ത്രിക മാർഗ്ഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ച ആ സന്ധ്യ ഇരുട്ടിലേക്ക് വഴിമാറിയപ്പോൾ, അദ്ദേഹം എന്റെ നേരെ നോക്കി വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയോടെ ചോദിച്ചു:
​"മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് താങ്ങാനാവാത്ത ചില സത്യങ്ങളുണ്ട്... അത് കാണാൻ എന്റെ കൂടെ പോരുന്നോ?"
​ഒരു കൗമാരക്കാരന്റെ അടങ്ങാത്ത കൗതുകത്തോടെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നാലെ നടന്നു. വിജനമായ വഴികൾ താണ്ടി ഞങ്ങൾ എത്തിയത് ഭീമാകാരമായ ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പ് ഗേറ്റിന് മുന്നിലാണ്. ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ ചുറ്റുപാടിൽ വളർന്ന എനിക്ക് ആ ഇടം തികച്ചും അപരിചിതവും ഭീതിജനകവുമായിരുന്നു.
​ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ച നിമിഷം തന്നെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ശവച്ചാരത്തിന്റെയും പച്ചമാംസം കരിയുന്നതിന്റെയും കൊടുംനാറ്റം എന്റെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. വായുവിൽ മരണത്തിന്റെ തണുപ്പും ഭാരവും തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുന്ന പുകച്ചുരുളുകൾക്കിടയിലൂടെ ചുറ്റും നോക്കിയ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. കത്തുന്ന ചിതകളിൽ നിന്ന് തെറിച്ചുവീഴുന്ന മാംസക്കഷണങ്ങൾക്കും എല്ലുകൾക്കുമായി, കണ്ണുകളിൽ തീക്കനൽ ജ്വലിക്കുന്ന തെരുവുനായ്ക്കൾ പരസ്പരം കടിച്ചുചീന്തി അലറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെ കുറ്റിക്കാടുകളിൽ നിന്ന് ചെന്നായ്ക്കളുടെ ദീനമായ ഓരിയിടൽ കാറ്റിനൊപ്പം അലയടിച്ചു.
​ഭയം കൊണ്ട് തളർന്ന എന്നെ ആ സന്യാസി ബലമായി ചിതകളുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് പിടിച്ചുവലിച്ചു. അവിടെയാണ് ഞാൻ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്—അഘോരികൾ!
​ജടപിടിച്ച മുടിയും, ചോരനിറമുള്ള കണ്ണുകളുമുള്ള നഗ്നരായ മനുഷ്യർ. ശരീരമാസകലം ചിതയിലെ പച്ചച്ചാരം വാരിപ്പൂശിയിരിക്കുന്നു. കൂടെ വന്നയാൾ എന്നെ അവരിലൊരാളുടെ മുന്നിൽ നിർത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ പച്ചയെല്ലുകളും ചെറിയ തലയോട്ടികളും കോർത്ത ഒരു മാല കിടന്നിരുന്നു. അഘോരി നിലത്തുനിന്ന് ഒരു മനുഷ്യന്റെ തലയോട്ടി (കപാലം) കയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ നിറച്ചിരുന്ന കറുത്ത ദ്രാവകം യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ അദ്ദേഹം ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചുതീർത്തു. ആ കാഴ്ച കണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലച്ചുപോയി. പെട്ടെന്നാണ് തൊട്ടടുത്ത ചിതയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു തലയോട്ടി വെന്ത് 'ഠോ' എന്ന ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചത്. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ പ്രകമ്പനത്തിലും കരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെ ഗന്ധത്തിലും താങ്ങാനാവാതെ ഞാൻ അവിടെയിരുന്നു ചോരതുപ്പുന്നതുപോലെ ഛർദ്ദിച്ചുപോയി.
​എന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് ആ അഘോരി ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
​"ഭയപ്പെടേണ്ട കുഞ്ഞേ... മനുഷ്യന്റെ ഒടുക്കത്തെ രൂപമാണിത്. ജനിച്ചവനെല്ലാം ഈ തീയിൽ ഇങ്ങനെ വെന്തുതീരും. സകല അഹങ്കാരങ്ങളും ഒടുങ്ങുന്ന ഇടം! നീ എന്റെ കൂടെ കൂടിയാൽ മരണത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ഞാൻ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാം."
​അയാളുടെ വാക്കുകൾ എന്നിൽ ഭയം ഇരട്ടിപ്പിച്ചു. എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവനും കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടണമെന്ന ചിന്ത മാത്രം ഉള്ളിലുണർന്നു.
​പെട്ടെന്നാണ് ആ രാത്രിയുടെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ നിമിഷം അരങ്ങേറിയത്. അഘോരി എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് ആളിക്കത്തുന്ന ചിതയുടെ തൊട്ടടുത്തേക്ക് നിർത്തി. തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ മന്ത്രങ്ങൾ അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു വലിയ മരക്കമ്പ് ആ കത്തുന്ന ചിതയിലേക്ക് ആഴ്ത്തിയിറക്കി അദ്ദേഹം ശക്തിയായി ഇളക്കി. ചിതയ്ക്കുള്ളിൽ വെന്തുരുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ശവത്തിൽ നിന്ന് പാതി കരിഞ്ഞ ഒരു ശരീരഭാഗം കമ്പുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് തോണ്ടിയെടുത്തു.
​തുടർന്ന് അരയിൽ തിരുകിയിരുന്ന, മൂർച്ചയേറിയ എല്ലിൻകഷണം കൊണ്ട് ആ ശരീരത്തിലെ കരിഞ്ഞ തൊലിയും മാംസവും അടർത്തിമാറ്റി, ഉള്ളിൽ നിന്നും രക്തം കിനിയുന്ന പച്ചമാംസം എന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം കടിച്ചു ചവച്ചരച്ച് തിന്നാൻ തുടങ്ങി! ആ മാംസം ചവച്ചരയ്ക്കുന്ന വന്യമായ ശബ്ദവും ചുണ്ടിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ദ്രാവകവും കണ്ടതോടെ എന്റെ സമനില തെറ്റി. അവിടെ നിന്നാൽ എന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് തോന്നി.
​സന്യാസിയുടെ പിടിയിൽ നിന്ന് സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് കുതറിമാറി ഞാൻ ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. കത്തുന്ന ചിതകളും ചാരവും നായ്ക്കളുടെ കടിപിടിയും വകഞ്ഞുമാറ്റി, തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ആ ശ്മശാനത്തിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടി.
​ദാരിദ്ര്യത്തെയും പട്ടിണിയെയും ഭയന്ന് നാടുവിട്ട എനിക്ക്, മനുഷ്യന്റെ സകല അഹങ്കാരങ്ങളും വെന്തുതീരുന്ന ആ ചിതയിലെ ഭീകരത ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ യാഥാർത്ഥ്യം വെളിപ്പെടുത്തിത്തന്നു. മരണത്തിന്റെ ആ ഭയാനക മുഖം ഇന്നും ഒരു ഞെട്ടലോടെയല്ലാതെ എനിക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയില്ല...