వెలుగు రేఖ

శీర్షిక: వెలుగు రేఖ
మధ్యాహ్నం ఎండ చురుక్కుమంటోంది. ఆ పల్లెటూరి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ వీధి చివర ఎవరో గొంతెత్తి పాడుతున్న పాట వినిపించింది. "నేను ఏడ్చాను.. ఈ లోకం నవ్వింది... నేను నవ్వాను.. ఈ లోకం ఏడ్చింది..."
వెంకటేశ్వరరావు ఊగుతూ వస్తూ, ఇంటి గుమ్మం మెట్ల మీద చతికిలబడ్డాడు. కళ్ళలో ఎర్రటి చారలు, చేతిలో సగం ఖాళీ అయిన బీరు సీసా. అచ్చం పాత సినిమాల్లో దేవదాసులా ఆవేదనను నటిస్తూ లోపలికి తలపెట్టి, "అమ్మా! కాస్త బొబ్బట్లు చేయవే.. తినాలనిపిస్తోంది" అని అరిచాడు. ఆ పిలుపులో ఆకలి కంటే మత్తు ఇచ్చిన వెటకారమే ఎక్కువగా ఉంది.
వంటగదిలో స్టవ్ దగ్గర నుంచున్న పార్వతమ్మ నిట్టూర్చింది. డయాబెటిస్ వల్ల నీరసించిన ఆమె కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి. బయటకు వచ్చి, వాకిలి గుమ్మం దగ్గర నుంచున్న కొడుకుని చూసి ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. "ఎంతసేపూ తిండి, తాగుడేనా వెంకటేశ్వరా? కాస్త బయటకు పోయి ఏ ఉద్యోగమో చూసుకోవచ్చు కదా! పెళ్ళాం, పసిపిల్ల ఉంది.. వాళ్ళను పోషించుకోవాలన్న బాధ్యత లేదా నీకు?" అంది ఆవేదనగా.
వెంకటేశ్వరరావు గాల్లోకి ఒక శూన్యమైన చూపు విసిరి, "జీవితమే ఒక నాటక రంగం అమ్మా.. ఇక్కడ అందరం పాత్రధారులమే" అంటూ నవ్వుతూ మరో గుక్కెడు తాగాడు. "నువ్వు వెటకారాలు మాను నాయనా.. నాకేమో ఈ మధుమేహం ముదిరిపోతోంది. రేపు నేనే లేకపోతే, నా పెన్షన్ రాకపోతే.. మీ గతి ఏంటి? వీధి పాలు కావాల్సిందేనా?" అని తల బాదుకుంది పార్వతమ్మ. కానీ ఆ మాటలు కొడుకు చెవికి ఎక్కలేదు. వాడు మళ్ళీ తన పాటలో మునిగిపోయాడు.
బయట పెరట్లో బట్టలు ఉతుకుతున్న కోడలు సుమతి అంతా వింటోంది. ప్రతి రోజూ ఇదే తంతు. ఆమె ఎం.ఏ (తెలుగు) గోల్డ్ మెడలిస్ట్. ఎన్నో ఆశలతో ఈ ఇంట్లో అడుగుపెట్టింది. కానీ భర్త వ్యసనం ఆమె ఆశలన్నింటినీ కడిగేసిన బట్టల్లా మార్చేసింది. ఆమె బట్టల మీదున్న కోపాన్ని పీట మీద చూపిస్తూ ఒక్కో బట్టను బండకేసి బాదుతోంది. చివరికి మనసు నిబ్బరం చేసుకుని, లోపలికి వచ్చింది.
"అత్తయ్యా.. నా మనసులో ఒక ఆలోచన ఉంది. మీకు ఇష్టమైతే చెబుతాను," అంది సుమతి నిశ్చయంగా. పార్వతమ్మ కొడుకు మీద ఉన్న కోపాన్ని అదుపు చేసుకుని, "చెప్పు సుమతీ.. మొహమాటమెందుకు?" అంది.
"మీ అబ్బాయి తాగుడు మానేలా లేరు. మీ పెన్షన్ మీద మనం ఎన్ని రోజులు ఆధారపడతాం? నాకు ఎలాగో చదువు ఉంది కాబట్టి నేను ఏదైనా ఉద్యోగం చేస్తాను. మన బిడ్డ భవిష్యత్తు నా చేతుల్లోనే ఉంది," అంది.
పార్వతమ్మ ముఖంలో భయం నీడలు కమ్మాయి. "నీ ఆలోచన మంచిదే సుమతీ.. కానీ ఇది పల్లెటూరు. ఇక్కడ ఆడపిల్ల బయటకు వెళ్లి సంపాదిస్తుందంటే వెయ్యి కళ్లు మనమీదే ఉంటాయి. పైగా మీ పుట్టింటి వాళ్లకి తెలిస్తే.. 'మా అమ్మాయిని కష్టపెట్టి, దాని సంపాదనతో బతుకుతున్నారు' అని మా మీద నింద వేస్తారు. ఈ వయసులో ఆ నిందలు పడటం నా వల్ల కాదు తల్లి" అంది.
సుమతికి అత్తగారి ఆవేదన అర్థమైంది. పల్లెటూరి పట్టింపులు ఎంత బలంగా ఉంటాయో ఆమెకు తెలుసు. "అయితే మరో దారి ఉంది అత్తయ్యా.. మనం అందరం పట్టణానికి వెళ్ళిపోదాం. అక్కడ మా మేనమామ గారు ఉంటారు కదా, ఆయన సాయంతో మీ అబ్బాయికి మంచి కౌన్సెలింగ్ ఇప్పిద్దాం. అక్కడ ఎవరికీ మనం ఎవరో తెలియదు. నేను లెక్చరర్‌గా ఏదైనా కాలేజీలో చేరతాను. ఆయన మారడమే మనకు ముఖ్యం," అంది సుమతి.
పార్వతమ్మ కళ్లలో కొత్త మెరుపు మెరిసింది. "అవును సుమతీ.. వాడు మారతాడంటే ఎంత దూరమైనా వెళ్దాం," అంది.
వెంకటేశ్వరరావును ఒప్పించడం అంత సులభం కాలేదు. కానీ అత్తగారు తెలివిగా "మీ మేనమామకు ఒంట్లో బాగోలేదు, నిన్ను చూడాలంటున్నాడు" అని అబద్ధం చెప్పి పట్టణానికి బయలుదేరదీశారు. పట్టణంలోని రొద, కొత్త వాతావరణం అతనికి మొదట్లో నచ్చలేదు. కానీ సుమతి వెనకడుగు వేయలేదు. మేనమామ సాయంతో అతన్ని ఒక ప్రముఖ సైకియాట్రిస్ట్ దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది.
మొదట్లో వెంకటేశ్వరరావు భీభత్సం చేశాడు. "నాకేం పిచ్చి లేదు, నేను రాను" అని మొండికేశాడు. కానీ, సుమతి అతన్ని వదిలిపెట్టలేదు. "మీరు తాగితే తాగండి, కానీ ఒక్కసారి డాక్టర్ గారితో మాట్లాడండి" అని బతిమాలింది. ఆ గదిలో డాక్టర్ గారు అతనికి ఉన్న వ్యసనం గురించి, అది అతని నాడీ వ్యవస్థను ఎలా దెబ్బతీస్తుందో చాలా సున్నితంగా వివరించారు. సినిమాల్లో దేవదాసు పాత్ర విషాదాన్ని పండిస్తుందేమో కానీ, నిజ జీవితంలో అది ఒక కుటుంబాన్ని శ్మశానంగా మారుస్తుందని హితబోధ చేశారు.
సుమతి ఆ సమయంలోనే ఒక ప్రైవేట్ డిగ్రీ కాలేజీలో లెక్చరర్‌గా ఉద్యోగం సంపాదించింది. పగలు క్లాసులు చెబుతూ, సాయంత్రం భర్తను డి-అడిక్షన్ సెంటర్‌కు తీసుకెళ్తూ ఆమె పడరాని పాట్లు పడింది. అత్తగారు పార్వతమ్మ మనవరాలిని చూసుకుంటూ కోడలికి అండగా నిలిచింది. భార్య పడుతున్న శ్రమ, ఆఫీసులో అందరూ గౌరవంగా చూస్తుంటే తను మాత్రం మత్తులో తూలడం చూసి వెంకటేశ్వరరావులో మెల్లగా మార్పు మొదలైంది. తను నటిస్తున్న 'దేవదాసు' పాత్ర తన కూతురు భవిష్యత్తును ఎంతలా బుగ్గి చేస్తోందో అతనికి అర్థమైంది.
అతను మందుల కంటే సుమతి పట్టుదలకు ఎక్కువగా ప్రభావితమయ్యాడు. క్రమంగా మత్తు వదిలింది. మనిషిలో స్పష్టత వచ్చింది. తను కూడా ఏదో ఒక పని చేయాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. పాత రోజుల్లో తను నేర్చుకున్న అకౌంటింగ్ మెళకువలను మళ్ళీ గుర్తు తెచ్చుకుని ఒక చిన్న కంపెనీలో క్లర్క్‌గా చేరాడు.
రెండేళ్ల తర్వాత...
పట్టణంలోని ఆ డిగ్రీ కాలేజీ ప్రాంగణం సందడిగా ఉంది. సెమిస్టర్ పరీక్షలు ముగించుకుని విద్యార్థులు బయటకు వస్తున్నారు. అందరిలోనూ ఎంతో గౌరవంగా, హుందాగా నడుస్తూ వస్తోంది లెక్చరర్ సుమతి. ఆమె ముఖంలో విజ్ఞతతో కూడిన వెలుగు, సాధించిన విజయం తాలూకు తృప్తి కనిపిస్తున్నాయి.
కాలేజీ గేటు దగ్గర కొత్త స్కూటర్ మీద ఒక వ్యక్తి ఆగి ఉన్నాడు. నీట్‌గా ఇన్ చేసిన షర్టు, చెదిరిపోని జుట్టు, కళ్ళలో ఆత్మవిశ్వాసం. అతను వెంకటేశ్వరరావు. తన కూతురిని స్కూల్ నుంచి తీసుకువచ్చి, భార్య కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. ఇప్పుడు అతని చేతిలో బాటిల్ లేదు, తన కుటుంబం పట్ల బాధ్యత ఉంది.
"సుమతీ! పద.. అత్తయ్య వేడివేడిగా బొబ్బట్లు చేసింది. ఇవాళ మన పెళ్లి రోజు కదా, అందరం కలిసి తిందాం" అన్నాడు నవ్వుతూ. ఆ పిలుపులో వెటకారం లేదు, అనురాగం ఉంది.
దూరం నుంచి ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్న పార్వతమ్మ మనసు నిండిపోయింది. తన కోడలు కేవలం ఒక లెక్చరర్‌గా పాఠాలు చెప్పడమే కాదు, ఒక మనిషి జీవితాన్ని ఎలా సరిదిద్దాలో కూడా నేర్పించిందని ఆమె మురిసిపోయింది. ఒక స్త్రీ సంకల్పిస్తే సంసారాన్ని స్వర్గం చేయగలదని ఆ వెలుగు రేఖ నిరూపించింది.
ముగింపు: వ్యసనం అనేది ఒక బలహీనత మాత్రమే, కానీ సరైన అవగాహన, కుటుంబ సభ్యుల అండ ఉంటే ఆ చీకటి నుంచి ఎవరైనా బయటపడవచ్చు