மௌனத்தின் மொழி

என் தந்தை.
---------------------


அந்தப் பழைய மரப்பெட்டியில் அப்பா சேமித்து வைத்திருந்த பொருட்கள் எப்போதுமே எனக்குப் புதிராகவே இருந்தன. அவர் ஒரு சாதாரண அரசு அலுவலக ஊழியர். அதிகாலையிலேயே கிளம்பி, மாலை மங்கிய பின் களைப்புடன் வீடு திரும்புவார். அவருக்கும் எனக்கும் இடையே பெரிய உரையாடல்கள் நிகழ்ந்ததில்லை. "சாப்பிட்டாயா?", "படிப்பு எப்படிப் போகிறது?" - இவ்வளவுதான் எங்கள் உலகம்.
அவர் மறைந்த பிறகு அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தபோது, உள்ளே அடுக்கப்பட்டிருந்த டைரிகள் என்னைத் திணறடித்தன. அதில் ஒரு டைரியில், "என் மகளின் முதல் நடை" என்று தொடங்கி, நான் வளர்ந்த ஒவ்வொரு முக்கிய கட்டத்தையும் அவர் விரிவாக எழுதியிருந்தார். ஆனால், அதில் ஒரு பக்கம் என்னை அப்படியே உறைய வைத்தது.
அதில் அவர் எழுதியிருந்தார்: "இன்று அவளுக்குப் பிடித்த அந்த விலையுயர்ந்த சைக்கிளை வாங்கிக் கொடுத்தேன். அவள் முகத்தில் இருந்த அந்தப் பேரானந்தச் சிரிப்புக்காக, என் மதிய உணவை அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்குத் தியாகம் செய்யத் துணிந்தேன். அலுவலகத்தில் சக ஊழியர்கள் கேலி செய்தார்கள், 'ஏன் பழைய டிபன் பாக்ஸைக்கூடக் கொண்டு வரவில்லை?' என்று. அவர்களுக்குத் தெரியாது, என் பசி அவள் சிரிப்பில் ஆறிப்போனது என்று."
நான் எப்போதும் அப்பாவை ஒரு 'கடுமையான மனிதர்' என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அந்த டைரி சொல்லியது முற்றிலும் வேறு ஒரு கதை. நான் கேட்ட ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் பின்னால் அவர் செய்த ஒரு 'சிறு தியாகம்' மறைந்திருந்தது. எனக்குப் புத்தாடை எடுக்கும்போது அவர் தனது பழைய சட்டையையே மீண்டும் மீண்டும் தையல் போட்டு அணிந்துகொண்டது தற்செயல் அல்ல, அது ஒரு தந்தையின் பேரன்பு.
தந்தைகள் எப்போதும் தங்கள் அன்பைக் கண்ணீராகக் காட்டுவதில்லை; அவர்கள் அதை உழைப்பாகவும், வியர்வையாகவும், மௌனமாகவும் மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். இன்று அவர் என்னுடன் இல்லை, ஆனால் அவர் எனக்கு வாங்கிக் கொடுத்த ஒவ்வொரு பொருளும் அவர் செய்த தியாகத்தின் மௌன சாட்சிகளாக என் முன் நிற்கின்றன.

தந்தை என்பவர் வெறும் பெயரல்ல; அவர் ஒரு குடும்பத்தின் வேர். பூக்கள் வெளியே சிரிக்கும்போது, மண்ணுக்குள் அழுத்தம் தாங்கி நிற்கும் அந்த வேரின் வலி யாருக்கும் தெரிவதில்லை.