लाइब्रेरी
प्रोफाइल
नशिबाने जुळवलेलं नातं
नशिबाने जुळवलेलं नातं
पुण्यातील दोन मोठ्या उद्योगसमूहांची शहरात वेगळीच ओळख होती.
देशमुख इंडस्ट्रीजचे मालक आबासाहेब देशमुख आणि पाटील इंडस्ट्रीजचे मालक भाऊसाहेब पाटील यांचे अनेक वर्षांपासून कौटुंबिक संबंध होते. व्यवसाय वेगळे असले तरी दोन्ही कुटुंबांमध्ये जिव्हाळ्याचे नाते होते.
आबासाहेबांची नात नताशा देशमुख—हुशार, आत्मविश्वासी आणि आपल्या आयुष्याचे निर्णय स्वतः घेण्याची इच्छा असलेली मुलगी.
तर भाऊसाहेबांचा मुलगा विवेक पाटील—शिक्षित, कर्तबगार आणि मनाने साधा तरुण.
दोघांनी एकमेकांना कधी पाहिलंही नव्हतं.
पण दोन्ही कुटुंबांच्या जुन्या संबंधांना पुढे नेत एक दिवस घरात निर्णय झाला—
नताशा आणि विवेकचं लग्न करायचं!
नताशाला हे समजताच ती नाराज झाली.
"ज्याला मी कधी पाहिलंही नाही, त्याच्याशी लग्न कसं करू?"
तिकडे विवेकचीही तीच अवस्था होती.
"माझं आयुष्य आहे. मग माझ्या आयुष्याचा निर्णय माझ्याशिवाय का?"
दोघांनी घरच्यांना समजावण्याचा खूप प्रयत्न केला.
पण आबासाहेब आणि भाऊसाहेबांचा निर्णय ठाम होता.
"हे नातं आमच्यासाठी खूप महत्त्वाचं आहे. दोन्ही कुटुंबांची इच्छा आहे. लग्न झाल्यावर तुम्ही एकमेकांना समजून घ्याल."
लग्नाची तारीख ठरली.
घरात लग्नाची तयारी सुरू झाली.
पण नताशा आणि विवेक मात्र मनाने या लग्नापासून दूर होते.
आणि लग्नाच्या दिवशीच दोघांनी वेगवेगळ्या मार्गाने घरातून निघून जाण्याचा निर्णय घेतला.
नताशा पुण्यातील एका ठिकाणी पोहोचली.
विवेकही योगायोगाने त्याच परिसरात आला.
दोघांनाही कल्पना नव्हती की ज्याच्यापासून किंवा जिच्यापासून ते पळत आहेत, तोच व्यक्ती काही अंतरावर आपल्याला भेटणार आहे.
त्या रात्री एका बारमध्ये दोघांची अचानक भेट झाली.
नताशा एका कोपऱ्यात बसली होती.
विवेक बारमध्ये आला आणि योगायोगाने तिच्या शेजारच्या टेबलावर बसला.
काही वेळाने दोघांमध्ये सहज संवाद सुरू झाला.
"आज तुमचा चेहरा खूप नाराज दिसतोय," विवेकने विचारलं.
नताशा हसली.
"आज माझं लग्न होतं."
विवेक जवळजवळ दचकला.
"काय?"
"हो. पण मला ते लग्न करायचंच नव्हतं. म्हणून पळून आले."
विवेक मनात म्हणाला—
अगदी माझ्यासारखीच परिस्थिती!
तो हसत म्हणाला,
"माझंही आज लग्न होतं."
आता नताशाच आश्चर्यचकित झाली.
दोघेही हसू लागले.
"म्हणजे आपण दोघेही लग्नापासून पळून आलेले!"
त्या एका योगायोगाने त्यांच्यात मैत्री निर्माण झाली.
दोघांनीही आपली खरी नावं सांगितली नाहीत.
नताशाने आपलं नाव निशा असल्याचं सांगितलं.
विवेकने आपलं नाव अमित असल्याचं सांगितलं.
पुढच्या काही तासांत दोघांनी एकमेकांशी मनमोकळ्या गप्पा मारल्या.
नताशाला विवेकचा साधेपणा आवडला.
विवेकला नताशाचा स्पष्टवक्तेपणा आवडला.
दोघांनाही जाणवलं—
"ज्याला आपण कधी पाहिलं नाही, त्याच्याशी लग्न करण्यापेक्षा या अनोळखी व्यक्तीसोबत बोलताना आपल्याला इतकं आपलंसं का वाटतंय?"
रात्र संपता-संपता दोघांनी एकमेकांसमोर मनातील भावना व्यक्त केल्या.
"निशा, मला तू आवडतेस."
"अमित... मलाही."
क्षणभर दोघे शांत राहिले.
मग नताशा म्हणाली,
"आपण एकमेकांना निवडलंय. मग इतर कुणाच्या निर्णयाची वाट का पाहायची?"
आणि दुसऱ्याच दिवशी दोघांनी कोर्ट मॅरेज करण्याचा निर्णय घेतला.
नवीन आयुष्याची सुरुवात झाली.
नताशाने विवेकला सांगितलं,
"माझ्याकडे सध्या नोकरी नाही. मला नोकरी करायची आहे."
विवेकने विचारलं,
"कुठे?"
"पाटील इंडस्ट्रीजमध्ये मुलाखत देणार आहे."
विवेकच्या मनात हसू आलं.
पण त्याने आपली ओळख उघड केली नाही.
त्याने कार्यालयातील वरिष्ठ कर्मचाऱ्याला फोन केला.
"नताशा नावाची एक मुलगी मुलाखतीसाठी येईल. तिची मुलाखत घ्या आणि तिची पात्रता योग्य असेल तर तिला नोकरी द्या."
"सर, विशेष सूचना?"
"हो. तिला माझी पत्नी समजा... पण माझं नाव तिच्यासमोर सांगू नका."
विवेकने स्वतःची ओळखही लपवून ठेवली.
काही दिवसांनी नताशा पाटील इंडस्ट्रीजमध्ये मुलाखतीसाठी पोहोचली.
तिची निवड झाली.
नोकरीचा पहिला दिवस आला.
नताशाला कंपनीतील प्रत्येक गोष्ट नवीन होती.
ती मन लावून काम करू लागली.
पण एक गंमतीदार योगायोग असा होता की कंपनीत प्रत्येक जण तिच्याशी अत्यंत आदराने वागत होता.
तिला कळत नव्हतं की का.
एकदा तिने एका कर्मचाऱ्याला विचारलं,
"तुम्ही सगळे माझ्याशी एवढ्या आदराने का वागता?"
तो गोंधळला.
"काही नाही मॅडम..."
"काहीतरी आहे."
"तुम्ही... म्हणजे... साहेबांच्या—"
तो अचानक थांबला.
नताशाला संशय आला.
दरम्यान विवेकही तिच्यावर लक्ष ठेवून होता.
त्याला तिचं काम पाहून आनंद होत होता.
पण त्याला माहीत नव्हतं की नियती आता त्यांच्यासाठी एक मोठा खेळ खेळणार आहे.
एका दिवशी कंपनीत एक मोठी व्यावसायिक बैठक आयोजित करण्यात आली.
सर्व वरिष्ठ अधिकारी सभागृहात जमले.
नताशाही एका प्रकल्पाच्या कामासाठी तिथे उपस्थित होती.
बैठक सुरू झाली.
काही वेळाने दरवाजा उघडला.
सर्वजण उठून उभे राहिले.
नताशाने मागे वळून पाहिलं.
आणि तिच्या डोळ्यांसमोर उभा होता—
विवेक पाटील!
ती स्तब्ध झाली.
"विवेक...?"
विवेकही तिला पाहून काही क्षण नि:शब्द झाला.
"नताशा...?"
दोघांच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य होतं.
नताशाच्या मनात पहिला विचार आला—
"हा इथे कसा?"
विवेकच्या मनातही तोच प्रश्न होता.
बैठक संपल्यानंतर दोघे एकमेकांसमोर आले.
नताशाने विचारलं,
"तू इथे काय करतोस?"
विवेक म्हणाला,
"ही माझी कंपनी आहे."
नताशा अवाक् झाली.
"म्हणजे तू... विवेक पाटील?"
"हो."
विवेकने उलट विचारलं,
"आणि तू नताशा देशमुख?"
दोघेही काही क्षण एकमेकांकडे पाहत राहिले.
मग नताशाने डोक्यावर हात ठेवला.
"अरे देवा!"
विवेकही हसू लागला.
नताशा म्हणाली,
"आपण दोघेही ज्या लग्नापासून पळून गेलो होतो..."
विवेकने तिचं वाक्य पूर्ण केलं—
"ते लग्न आपलंच होतं!"
दोघेही एकमेकांकडे पाहून जोरात हसू लागले.
नताशा म्हणाली,
"म्हणजे ज्याच्याशी लग्न करायचं नव्हतं, त्याच्यापासून पळाले... आणि पळून जाऊन त्याच्याशीच लग्न केलं!"
विवेक म्हणाला,
"नियतीने आपल्याला दोन्ही घरांपेक्षा चांगलं समजून घेतलं होतं."
दोघांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले.
काही दिवसांनी त्यांनी दोन्ही कुटुंबांना सगळं सत्य सांगितलं.
आबासाहेब आणि भाऊसाहेब सुरुवातीला अवाक् झाले.
मग दोघांनी एकमेकांकडे पाहिलं.
भाऊसाहेब हसत म्हणाले,
"आपण लग्न ठरवलं... मुलांनी नाकारलं... त्यांनी पळ काढला... आणि शेवटी स्वतःच लग्न करून आले!"
आबासाहेब जोरात हसले.
"आपल्या नात्याला मुलांनी नकार दिला नाही; फक्त पद्धत बदलली!"
घरात हास्याचा फवारा उडाला.
नताशा आपल्या आजोबांच्या गळ्यात पडली.
"आबा, तुमच्या पसंतीचं लग्न मला नको होतं. पण नियतीने मला त्याच व्यक्तीपर्यंत पोहोचवलं."
विवेकने वडिलांचा हात धरला.
"बाबा, तुम्ही ज्या मुलीला माझ्यासाठी निवडलं होतं, तीच माझ्या आयुष्याची साथीदार निघाली."
दोन्ही कुटुंबांनी आनंदाने त्यांचा विवाह पुन्हा पारंपरिक पद्धतीने साजरा करण्याचा निर्णय घेतला.
भव्य सोहळा झाला.
या वेळी नताशा आणि विवेक दोघेही आनंदाने विवाहमंडपात बसले होते.
मंडपात आबासाहेब आणि भाऊसाहेब एकमेकांकडे पाहून हसत होते.
आणि नताशा हळूच विवेकला म्हणाली,
"आपण पहिल्यांदा लग्नातून पळालो..."
विवेक म्हणाला,
"पण आयुष्यापासून पळता आलं नाही."
नताशा हसली.
"कारण आपलं नातं आधीच नियतीने ठरवलं होतं."
विवेकने तिचा हात हातात घेतला.
दोन कुटुंबांनी ठरवलेलं लग्न दोघांना नको होतं; पण दोन अनोळखी व्यक्तींनी स्वतःच्या मनाने एकमेकांना निवडलं आणि शेवटी कळलं—ते अनोळखी नव्हतेच, ते तर एकमेकांचे ठरलेले जीवनसाथी होते.
