ସେ ବୁଢା

                                

ଏମିତି ମୁଁ ବି ଭାବୁଥିଲି । ଜେଜେଙ୍କ କୋଳରେ ଖେଳି ମୁଁ ବି ବଡ ହୋଇଛି ।ତାଙ୍କରି କୋଳରେ ମୋର ପିଲାଦିନ କଟିଛି ।ଭାବୁଥିଲି ବାପା ଘରକୁ ଆସିବା ପରେ ମୋ ପୁଅ ସହ ତାଙ୍କର ସମୟ କଟି ଯିବ । ହେଲେ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ବି ଯାଉନି ।ବାପା କେବେ ଗାଁ କୁ ଆସନ୍ତିନି ,ପୁଅ ତ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନି ,ଅବସର ପରେ ବି ସେ ଗାଁ କୁ ଆସୁନଥିଲେ କେବେ କେବେ ବଡ ଭାଇଙ୍କ ପାଖକୁ ଆମେରିକାରେ ଯାଇ ରୁହନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଗାଁ କୁ କେବେ ବି ଆସନ୍ତିନି । କିଛିଦିନ ଗଲେ ସବୁ ବଦଳି ଯିବ । ହେଲେ ସେମିତି କିଛି ବଦଳିଲାନି । ମୋ ପୁଅ ଏବେ ବି ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି ବାଟ କାଟି ଚାଲି ଯାଏ । କାଲି ଘରକୁ ଆସ କଥା ହେବା ।

ଏମିତି କହି ବିନୋଦ ଚାଲିଗଲା । ସକାଳୁ ସଞ୍ଜ କେହି ଜଣେ ବି ଦେଖା ଦେଲେନି ।ସେ ବଉଳ ମୂଳ ପିଣ୍ଡିରେ ତର୍କ ବିତର୍କ ତ କିଛି ନହେଲେ ରାଜନୀତି ଚର୍ଚ୍ଚା ତ ନିଶ୍ଚୟ ହବ। କଥା । ଶେଷରେ ମନ୍ଦିରରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଳତିରେ ଅପେକ୍ଷା କଲି ।ସେଠାରୁ ବି ନିରାଶ ହୋଇ ଫେରିଲି । ଆଉ ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗି ,ସେ ବି ଖାଲି ପଡିଛି । ସେ ବୁଢା ଯାକ ଯେ ଆରପାରିକୁ ଚାଲି ଗଲେଣି ଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝାପଡୁଥିଲା । ଯଦି ବା କେହି ବଂଚିଥିବେ ସେ ବି ଆର ପାରିକୁ ଯିବା ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିବେ ।ଶୁଣିଚି କେତେଜଣ ଏବେ  ଗାଁ କୁ ଫେରିଛନ୍ତି । ଏମାନେ କିନ୍ତୁ ବୁଢା ନୁହନ୍ତି ଅବଶ୍ୟ ଅବସର ନେଇ ସାରିଲେଣି ,କିନ୍ତୁ ଏମାନଙ୍କର ଏବି ବି କଳା ମଚ ମଚ କେଶ । ବୟସ ତ ହେଲାଣି ହେଲେ କାହାର ସାହସ ଅଛି ଏମାନଙ୍କୁ ବୁଢା କହିବ ?ଏମାନେ କେବେ ଗାଁ କୁ ଆସନ୍ତିନି ।ଜୀବନଯାକ ଅନେକ ଧନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି । ଚାଲି ଚଳନ ବେଶ ପୋଷାକ କଥା ବାର୍ତାରୁ ଅହଂକାରର ବାସ୍ନା ଆସେ ।ଏମାନେ କେବେ ଏକାଠି ବଉଳ ପିଣ୍ଡିରେ ବସନ୍ତିନି କି ମନ୍ଦିରକୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆରତୀରେ ଯାଆନ୍ତିନି ।ଅବସର ପରେ ଏମାନଙ୍କୁ ଗାଁ କଥା ମାନେ ପଡିଛି । ଗାଁ ର ଛୋଟ ବଡ ସମସ୍ତେ ଏମାନଙ୍କୁ ବଡ ବଡ ଆଖିରେ ଚାହାନ୍ତି । ଆଉ ଏମାନଙ୍କୁ ଅଳ୍ପ ବହୁତ ଚିହ୍ନି ଥିବା ନିଜ ନାତି ନାତୁଣୀ ମାନେ ଏମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ବି ଯିବାକୁ ଡରନ୍ତି ।

ପରଦିନ ବିନୋଦ ଘରେ ପହଂଚିଲି ।ଘର ସାମ୍ନାରେ ଏତେ ବଡ ପାଚେରୀ ,ଫାଟକ ବାହାରୁ ଇଂରାଜୀ କୁକୁର ତା ଲାଞ୍ଜ ହଲାଇ ଏପଟ ସେପଟ ହଉଥାଏ ।

:କିଏ ?

କଲିଙ୍ଗ ବେଲ ଶୁଣି ଗୁରୁ ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ ପଚାରିଲେ । ପରିଚୟ ଦେଲା ପରେ ଫାଟକ ଖୋଲି ଭିତରକୁ ଯାଇ ପ୍ରଣାମ ଜଣାଇଲି ।

ଅବିକଳ ଜେଜେଙ୍କ ପରି ଦେଖା ଯାଉଥିଲେ ବିନୟ ମଉସା ।

:ବିନୋଦର ସାଙ୍ଗ ? କରୁଛ କଣ?କେତେ ପଇସା ପାଉଚ ?

:ବେସରକାରୀ ସଂସ୍ଥାରେ କାମ କରୁଛି ପନ୍ଦର ଷୋଳ ମିଳୁଛି ।

ବିନୟ ମଉସାଙ୍କ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳରେ ହଟାତ କେମିତି ଗୋଟେ ବ୍ରିତୃଷ୍ଣାର ଭାବ ଚାଲିଆସିଲା ।

:ବେସରକାରୀ ସଂସ୍ଥା ବା କେତେ ଦରମା ଦେବେ ? ସରକାରୀ ଚାକିରୀ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥାନ୍ତ ? ଏତେ କାମ ଦରମାରେ କେମିତି ଚଳିବ ବଡ ପୁଅ ଆମେରିକାରେ ରୁହେ ।ଦୁଇ ଦୁଇ ଟା ସରକାରୀ ଚାକିରୀ ଛାଡି ସେଠି ଚାକିରୀ କଲା ।ସରକାରୀ ଅପେକ୍ଷା ସେଠାକାର ବେସରକାରୀଦରମା ଦଶ ଗୁଣ ।ସାନ ପୁଅ ଗାଁ ରେ ରହି ଗଲା । ମୋ କଥା ଶୁଣିଲାନି ତାକୁ ଇଂରାଜୀ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଡ଼ାକିଥିଲି ।ସେ ମାନିଲାନି ଏବେ ଚାକିରୀ ନପାଇ ବ୍ୟବସାୟ କରୁଛି ।ମୋ ନା ପକେଇଦେଲା । ଛୋଟ ବଡ ,କମ ବେଶୀ ଏମିତି ଅନେକ କିଛି କହି ଚାଲିଲେ ।

ଜେଜେ ଥିଲା ବେଳେ ଏ ଘରକୁ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲି ।ନା ଥିଲା ପାଚେରୀ ନା ଇଂରାଜୀ କୁକୁର । ପାନ ଖଣ୍ଡେ ଦେଇଦେଲେ ଜେଜେ କୁଣ୍ଢେଇ ପକାଉ ଥିଲେ ।ଶାସ୍ତ୍ର ପୁରାଣରେ ପ୍ରବୀଣ,କେବେ ନୀତି ଶାସ୍ତ୍ର ତା କେବେ ଗୀତ ଜ୍ଞାନ  ତାଙ୍କ ଠାରୁ ମୁଁ ଅନେକ କିଛି ଶିଖିଚି ।ସେମିତି ଆଉ କେତେଜଣ ଥିଲେ । ଗାଁ ର ସବୁ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜା ଯାଏ ।ସେମାନଙ୍କ ଅଭିଜ୍ଞାତାରେ ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢ଼ିକୁ ଯେଉଁ ଦିଗଦର୍ଶନ ମିଳୁଥିଲା ତାହା ଏ ମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଶା କରିବା ବୃଥା । ହୁଏ ତା ଶିକ୍ଷା ଦୀକ୍ଷା,ଧନ,ପ୍ରତିଷ୍ଠାରେ ଏ ମାନେ ବହୁ ଆଗରେ କିନ୍ତୁ ସବୁ ଥାଇ ବି ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଏମାନଙ୍କ ହାତ ଖାଲି ।ବିନୟ ମଉସାଙ୍କ ପ୍ରତିଟି ପ୍ରଶ୍ନ ମୋ ସ୍ୱାଭିମାନକୁ କ୍ଷତ ବିଖ୍ୟତ କରି ଚାଲିଥିଲା ।

:ଏଇତ ତ ବିନୋଦ..

ମଉସା ମୁଁ ଆସୁଛି କହି ଚାଲି ଆସିଲି । ଆମେ ମନ୍ଦିର ଆଡେ ଚାଲିଗଲୁ ।

:ଜେଜେ ଚାଲିଗଲା ପରେ ଜଣଙ୍କ ପରେ ଜଣେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗର ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲେଣି ।ଆମ ଘରକୁ ଆଉ ସେମିତି କେହି ଆସୁନାହାନ୍ତି । ସତ କଥାଟା ହେଲା ସାଇ ପଡିସାଙ୍କର ଆମ ଘରକୁ ଯିବା ଆସିବା ବାପାଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ ନଥିଲା ।ତେଣୁ ସେ ପାଚେରୀ ଉଠେଇ ଦେଲେ ।

:ଆଉ ବଡ ଭାଇ ?

:ସେ ତ କେବେ ଆସନ୍ତିନି । ଜେଜେ ଚାଲି ଯିବାର ଆଠ ଦିନ ପରେ ଆସିଥିଲେ । ଶୁଣୁଛି ସେ ଆମେରିକାରୁ ଆଉ ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହାନ୍ତି ।ସେ ଦେଶର ନାଗରିକ ହୋଇ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଛନ୍ତି ।

ବାପା ସେଥିରେ କିଛି ବି ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରୁ ନାହାନ୍ତି । ସେ କୁହନ୍ତି ମୋ ପୁଅ ଆମେରିକାର ନାଗରିକ ହେଲେ ମୋ ପାଇଁ ଗର୍ବ ।

ଏମିତି ଚିନ୍ତାଧାରା ଯେ ଆମ ସଭ୍ୟତାକୁ ବିପଥଗାମୀ କରୁଛି ଏ କଥା ଏ ବୟୋଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ମାନେ ବୁଝୁନଥିଲେ କିମ୍ବା ସବୁ ବୁଝି କି ବି ଜାଣି ଶୁଣି ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢ଼ିକୁ ବିପଥ ଗାମୀ କରୁଥିଲେ ।

ଜେଜେ ବାପା ଯେ ଅଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ ମୁଁ ଜାଣି ନଥିଲି । ସେଦିନ ପଛରୁ ଡାକି ଦେବାରୁ ବିରକ୍ତି ଭାବରେ ମୁଁ ଅଟକି ଗଲି...

:ଏ ଖରା ବେଳେ କୁଆଡେ କିରେ ?

:ଅଙ୍କ ସାରଙ୍କ ଘରକୁ , ଅଙ୍କ ବୁଝିବାକୁ ,ତୁମେ ପଛରୁ ଡାକିଦେଲ ଯେ ?

:ତୋ ଅଙ୍କ ମାଷ୍ଟର କଣ ମୋ ଠୁ ବେଶୀ ଜାଣିଚି ?

ମତେ ଘରକୁ ଡାକି ଅଙ୍କ ବୁଝାଇ ଦେଲେ ସୂତ୍ର ଯାକ ସବୁ ବୁଢା ମୁହଁରେ ଥିଲା । ପରୀକ୍ଷା ଫଳ ବାହାରିବା ପରେ ମୁଁ ଜେଜେଙ୍କୁ ଜଣାଇଲି ଜେଜେ ହସି ହସି କହିଥିଲେ ଏ ପରୀକ୍ଷା ତ କିଛି ନୁହେ ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧ ରେ ଯୋଉ ପରୀକ୍ଷା ଆସିବା ତାକୁ ଜିଣିଲେ ଦସ ଜଣେ ରେ ଜଣେ ହବୁ । ମୁଁ କେତେ ମଣିଷ ତିଆରି କରିଛି ।କେବେ ପଛ ଘୁଞ୍ଚା ଦେବୁନି ଯଦି ସୂତ୍ର ନ ପାଇବୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବୁ । ସେ ସୂତ୍ର ସେ ବୁଢା ପାଖରେ ରହି ଗଲା ନିଜକୁ ବଡ ଅସହାୟ ମାନେ କରୁଥିଲି ସେ ବୁଢା ଯେ ଆଉ ଫେରିବନି ଆଉ ଏମାନଙ୍କୁ ବୁଢା କହିବାର ସାହସ କାହାର ଯେ ଅଛି ଯେ…?