श्रावणी घनाचे कारंजे

कारंजे श्रावणी घणाचे अमृत त्यातून रिमझिमते.                        

अमृत वेळी,अमृत वृष्टी, अमृतात्त नाहते ..मी अमृतातात नाहाते        

रंगम्हाली निळ्या नभाच्या दिव्य झाली वीज फेकते.                        

अल्लड वारा करतो खोड्या बावरून मी लाज झाकते.                      

 खिडकी मधूनी दो जलदांच्या कुणी तरी बघते....(१).                

श्रावण राजा कृष्ण मुरारी, गौळण भोळी मग मी होते.                        

बळे मारतो तो पिचकारी, जलधारा मी देही झेलते.                        

सौख्य लाडके आनंदाने अंगणी माझ्या अनुभव ते .(२).                   

थरथरले मी काटा, शिरशिरी अँगा ओठां.       

या वेळी जर प्रियतम असता तोच सुदैवी त्या सम होता.                      

मिठीत ज्याच्या ओलेपणी ह्या आग फुलून येते.....(३).                     

मी अमृतात नाहते.......