मन

मन पाखरू पाखरू

त्याची चाल तूरु तूरू

चिमणी दाणा टिपत फांदोफांदी

तसा उडे भूरु भूरु

स्थिरावेना एका जागी

हवे नव नवे फळ

हर पल नवी आशा

सतत याची पळापळ

नाही रमला एकात

याची जात पळकुटी

चालतो ज्या वाटेवर

त्याला फुटतात चार फाटी

मनाचे घर मेणाचे

वितळतो लालची उन्हात

तिथं तळपून रडे

फिरतो एकांती वनात

भावना प्रियसी याची

राहे हृदयी कप्यात

विरहाचा वारा लागता

वाहे डोळ्याच्या पापण्यात

तरी मन बलवान

आहे आत्माचा प्रधान

जे जे अंत:आत्मातून

ते ते साकारतो विधान