నా ప్రేమికుడు రాక్షసుడా

ఎపిసోడ్ - 1  రహస్యాల నీడలో

ఆకాశం అకస్మాత్తుగా రంగు మార్చుకుంది. అప్పటిదాకా నిశ్శబ్దంగా ఉన్న విజయవాడ నగరపు ఆకాశం ఒక్కసారిగా నల్లని మబ్బులతో కప్పబడిపోయింది. సాయంత్రం ఆరు గంటలే అయినా, అర్ధరాత్రి దాటిన అమావాస్య చీకటిలా పరిసరాలన్నీ మారిపోయాయి. గాలిలో తేమ శాతం పెరిగిపోయింది. దూరంగా కృష్ణా నది మీదుగా వీస్తున్న చల్లని గాలి, రాబోయే ప్రళయానికి సూచికలా భయంకరమైన శబ్దంతో వీస్తోంది.

నగరానికి దూరంగా, పాడుబడిన పాత సిమెంట్ ఫ్యాక్టరీ గోడల మధ్య ఆ నిశ్శబ్దం మరింత భయంకరంగా ఉంది. ఫ్యాక్టరీ పైకప్పు రేకుల మీద పడుతున్న వర్షపు చినుకులు, ఎవరో రాళ్లతో కొడుతున్నట్టుగా 'టప్... టప్...' అని శబ్దం చేస్తున్నాయి. ఆ విశాలమైన గోడల మధ్య, వెలవెలబోతున్న ఒక పాత బల్బు వెలుగులో ఒక కుర్చీ వేసి ఉంది.

ఆ కుర్చీలో ఆద్విక్ కూర్చుని ఉన్నాడు.

అతని ముఖంలో ఎటువంటి భావం లేదు. సముద్రం అలజడి రేగకముందు ఎంత ప్రశాంతంగా ఉంటుందో, అంతకంటే ఎక్కువ నిశ్శబ్దంగా అతని కళ్ళు ఉన్నాయి. ఖరీదైన బ్లాక్ సూట్, చేతికి రోలెక్స్ వాచ్, కాళ్ళ మీద కాళ్ళు వేసుకుని కూర్చున్న అతని తీరు చూస్తుంటే, అది ఒక పాడుబడిన ఫ్యాక్టరీలా కాకుండా, ఏదో రాజభవనంలో దర్బారులా అనిపిస్తోంది. గాలిలో సిగరెట్ పొగ వాసన, తడిసిన మట్టి వాసనతో కలిసిపోయి ఒక వింతైన వాసనని సృష్టిస్తోంది.

ఆద్విక్ ఎదురుగా మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని ఉన్న వ్యక్తి భయంతో వణికిపోతున్నాడు. అతని బట్టలు చిరిగిపోయి ఉన్నాయి. ముఖం నిండా రక్తపు మరకలు. కళ్ళలో ప్రాణభయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. బయట ఉరుములు ఎంత పెద్ద శబ్దం చేస్తున్నాయో, అంతకంటే వేగంగా అతని గుండె కొట్టుకుంటున్న శబ్దం ఆ గదిలో వినిపిస్తోంది.

"నన్ను... నన్ను వదిలేయండి సార్... ప్లీజ్! నాది తప్పు... పెద్ద తప్పు అయిపోయింది," అని ఆ వ్యక్తి చేతులు జోడించి ప్రాధేయపడుతూ ఏడ్చాడు. అతని గొంతులో వణుకు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.

ఆద్విక్ నెమ్మదిగా కనురెప్పలు పైకెత్తి చూశాడు. అతని చూపులో కోపం లేదు, ద్వేషం లేదు. కేవలం ఒక శూన్యం. ఆ చూపు ఆ వ్యక్తి గుండెల్లోకి సూదుల్లా దిగింది. ఆద్విక్ పక్కనే నిలబడి ఉన్న విక్రమ్, చేతిలో ఉన్న ఫైల్‌ని ఆద్విక్‌కి అందించాడు. ఆద్విక్ ఆ ఫైల్‌ని తెరిచి, అందులో ఉన్న ఫోటోలను ఒక్కొక్కటిగా చూస్తూ, చాలా నిదానంగా, గంభీరమైన స్వరంతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

"నమ్మకం అనేది అద్దం లాంటిది రమేష్. అది ఒక్కసారి పగిలిపోతే, మళ్ళీ అతికించినా పగుళ్లు కనిపిస్తాయి. నా సామ్రాజ్యంలో తప్పు చేయడానికి అవకాశం ఉంటుంది, కానీ ద్రోహం చేయడానికి అస్సలు ఉండదు," అని ఆద్విక్ చాలా నెమ్మదిగా, కానీ దృఢంగా చెప్పాడు. అతని గొంతులో ఉన్న ఆ గాంభీర్యం, బయట పడుతున్న ఉరుముల శబ్దాన్ని కూడా డామినేట్ చేసింది.

"సార్... నా కుటుంబం... వాళ్ళ కోసమే నేను..." అని రమేష్ ఏదో చెప్పబోయాడు.

ఆద్విక్ చేతిని గాలిలో లేపి అతన్ని వారించాడు. అతను కుర్చీలోంచి నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు. అతని ఆరడుగుల ఎత్తు, ఆ చీకటి గదిలో ఒక భారీ నీడలా కనిపించింది. అతను నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ రమేష్ దగ్గరికి వచ్చాడు. అతని బూట్లు నేల మీద పడుతున్నప్పుడు వచ్చే శబ్దం, మృత్యువు అడుగుల చప్పుడులా ఉంది.

"కుటుంబం..." అని ఆద్విక్ చిన్నగా నవ్వుతూ అన్నాడు. ఆ నవ్వులో వెటకారం లేదు, ఒక రకమైన బాధ దాగి ఉంది. "కుటుంబం కోసం చావొచ్చు రమేష్. కానీ కుటుంబం పేరు చెప్పి, నిన్ను నమ్మిన వాళ్ళని అమ్మేయకూడదు. ఈరోజు నువ్వు నా సీక్రెట్స్ బయటకి అమ్మేశావు. రేపు ఇంకొకరు ఎక్కువ డబ్బు ఇస్తే, నా ప్రాణం కూడా అమ్మేస్తావు. నిజమే కదా?" అని ఆద్విక్ చాలా కూల్ గా అడిగాడు.

రమేష్ ఏం మాట్లాడలేకపోయాడు. కేవలం తల దించుకుని ఏడుస్తూనే ఉన్నాడు.

ఆద్విక్ తన కోట్ జేబులోంచి ఒక లైటర్ తీశాడు. దాన్ని వెలిగించి, ఆ మంట వైపు తదేకంగా చూస్తూ, "విక్రమ్, ఇతని కుటుంబానికి ఎటువంటి లోటు రాకుండా చూసుకో. వాళ్ళ పిల్లల చదువు బాధ్యత మనదే. కానీ ఇతను మాత్రం ఈ రాత్రి దాటకూడదు," అని ఆద్విక్ చాలా క్యాజువల్‌గా ఆదేశించాడు. అది ఒక మనిషి ప్రాణం తీయమని ఇస్తున్న ఆర్డర్‌లా లేదు, ఏదో బిజినెస్ డీల్ క్లోజ్ చేయమని చెప్తున్నట్టుగా ఉంది.

"సార్... సార్ వద్దు సార్..." అని రమేష్ అరుస్తున్నా, ఆద్విక్ అటు వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. అతను వెనక్కి తిరిగి, ఫ్యాక్టరీ బయట ద్వారం వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. వెనుక రమేష్ అరుపులు వర్షం శబ్దంలో కలిసిపోయాయి.

ఆద్విక్ బయటకు రాగానే, విక్రమ్ గొడుగు పట్టుకుని అతనికి రక్షణగా నిలబడ్డాడు. కారు డోర్ తెరిచాడు. ఆద్విక్ కారులో కూర్చుంటూ, అద్దం లోంచి ఆకాశం వైపు చూశాడు. వర్షం ఇంకా భయంకరంగా కురుస్తోంది. ఆ చల్లని గాలి అతని ముఖాన్ని తాకినా, అతని మనసులో ఉన్న అగ్నిపర్వతం మాత్రం చల్లారలేదు.

"మనం ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం బాస్?" అని డ్రైవర్ భయంగా అడిగాడు.

"నగరంలోకి. ఈ చీకటి నన్ను ఊపిరి ఆడకుండా చేస్తోంది. జనాల మధ్యకి వెళ్తేనైనా, నేను మనిషినని గుర్తుంటుంది," అని ఆద్విక్ నిట్టూర్పు విడుస్తూ అన్నాడు. అతని కళ్ళలో ఏదో తెలియని ఒంటరితనం. ప్రపంచాన్ని శాసించే శక్తి ఉన్నా, తనని తాను ఓదార్చుకోలేని నిస్సహాయత ఆ చూపులో దాగి ఉంది.

అదే సమయంలో, నగర నడిబొడ్డున ఉన్న బెంజ్ సర్కిల్ బస్ స్టాప్.

వర్షం ఏకధాటిగా కురుస్తుండటంతో రోడ్లన్నీ జలమయం అయిపోయాయి. బస్ స్టాప్ రేకుల షెడ్ నుండి నీళ్లు కారుతున్నాయి. అక్కడ నిలబడిన జనం, వర్షం నుండి తప్పించుకోవడానికి ఒకరికొకరు దగ్గరగా నిలబడి ఉన్నారు. ఆ రద్దీలో, తడిసిన గొడుగుని పట్టుకుని, భుజానికి ఉన్న బ్యాగ్ తడవకుండా జాగ్రత్తపడుతూ నిలబడి ఉంది మేఘన.

ఆమె వయసు ఇరవై నాలుగు ఉండొచ్చు. తెల్లటి చుడీదార్, దాని మీద స్కై బ్లూ కలర్ చున్నీ వేసుకుని ఉంది. వర్షపు చినుకులు ఆమె ముఖం మీద పడి, ఆమె అందాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి. కానీ ఆమె ముఖంలో మాత్రం కంగారు కనిపిస్తోంది. మాటిమాటికి చేతి గడియారం వైపు చూసుకుంటోంది.

"ఛ... ఈ వర్షం ఇప్పడే రావాలా? అసలే అమ్మకి ఆరోగ్యం బాగోలేదు. టాబ్లెట్స్ తీసుకుని త్వరగా వెళ్ళాలి," అని మేఘన తనలో తానే గొణుక్కుంది. ఆమె గొంతులో ఆందోళన స్పష్టంగా ఉంది.

అంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది. బ్యాగ్ లోంచి ఫోన్ తీసి చూసింది. స్క్రీన్ మీద 'అమ్మ' అని పేరు కనిపించగానే ఆమె కళ్ళలో ఒక మెరుపు, వెంటనే ఒక భయం కనిపించాయి.

"హలో అమ్మ... ఆ బయలుదేరాను. బస్ కోసం వెయిటింగ్. లేదు లేదు... గొడుగు ఉందిలే. నువ్వు కంగారు పడకు. వర్షం తగ్గాక ఆటో దొరికితే వచ్చేస్తాను," అని మేఘన ఫోన్లో అబద్ధం చెప్పింది. వాస్తవానికి అక్కడ ఆటోలు దొరకడం కష్టంగా ఉంది, ఒకవేళ దొరికినా అడిగే రేట్లు ఇచ్చే స్తోమత ఆమె పర్సులో లేదు.

ఫోన్ పెట్టేసి, దీనంగా రోడ్డు వైపు చూసింది. కార్లు, బైకులు వేగంగా వెళ్తూ నీళ్లను చిమ్ముతున్నాయి. ఆ చల్లని గాలికి ఆమె శరీరం వణికిపోతోంది. జర్నలిజం స్టూడెంట్ గా ఎన్నో సమస్యల మీద ఆర్టికల్స్ రాసింది, ఎంతో మందిని ధైర్యంగా ప్రశ్నించింది. కానీ ఇప్పుడు, ఒక మధ్యతరగతి అమ్మాయిగా, వర్షంలో చిక్కుకున్న నిస్సహాయత ఆమెని చుట్టుముట్టింది.

ఆమెకి తెలీదు, మరికొద్ది నిమిషాల్లో ఆమె జీవితం పూర్తిగా మారిపోబోతోందని. ఆమె ఎదురుచూస్తున్నది బస్సు కోసం కాదు, ఒక తుఫాను కోసం అని ఆమెకి ఇంకా తెలియదు.

ఆద్విక్ కారు ట్రాఫిక్ లో నెమ్మదిగా కదులుతోంది. ఏసీ చల్లదనం కారులో ఉన్నా, ఆద్విక్ కిటికీ అద్దం దించి బయట పడుతున్న వర్షాన్ని చూడటానికే ఇష్టపడ్డాడు. వర్షం అంటే అతనికి ఒక వింత ఇష్టం. అది ప్రపంచంలోని మురికిని కడిగేస్తుందని అతని నమ్మకం. కానీ రక్తాన్ని కడిగేయగలదా? అనే ప్రశ్న అతన్ని ఎప్పుడూ వెంటాడుతూనే ఉంటుంది.

కారు బస్ స్టాప్ దగ్గరికి వచ్చేసరికి ట్రాఫిక్ పూర్తిగా జామ్ అయిపోయింది. ఎర్రటి టెయిల్ లైట్ల వెలుతురు వర్షపు చినుకుల మీద పడి మెరుస్తోంది. ఆద్విక్ అలసటగా కళ్ళు తిప్పుతుండగా, అతని చూపు బస్ స్టాప్ లో ఉన్న ఒక అమ్మాయి మీద ఆగింది.

ఆమె... మేఘన.

ఆమె గొడుగు సరిగ్గా పట్టుకోలేక ఇబ్బంది పడుతోంది. గాలి వేగానికి గొడుగు వెనక్కి తిరిగిపోతుంటే, ఆమె దాన్ని సరిచేయడానికి పడుతున్న పాట్లు చూస్తుంటే ఆద్విక్ పెదాల మీద తెలియకుండానే ఒక చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది. అంతటి సీరియస్ మొహంలో ఆ నవ్వు ఒక మెరుపులా మెరిసింది. ఆమె కళ్ళలో ఉన్న ఆ అమాయకత్వం, ఆ కంగారు, ఆ తడిసిన జుట్టు ముఖం మీద పడుతుంటే ఆమె విసుగ్గా వెనక్కి నెట్టుకుంటున్న తీరు... ఇవన్నీ ఆద్విక్ ని కట్టిపడేశాయి.

అతను ఎంతో మంది అందగత్తెలను చూశాడు, ఎంతో మంది మోడల్స్ అతని చుట్టూ తిరుగుతుంటారు. కానీ ఈ అమ్మాయిలో ఏదో తెలియని ఆకర్షణ ఉంది. అది అందం కాదు, అంతకంటే లోతైనది. బహుశా అది 'జీవం' కావచ్చు. తన చుట్టూ ఉన్నవన్నీ యంత్రాల్లాంటి మనుషులు, కానీ ఆమెలో ప్రాణం ఉట్టిపడుతోంది.

"విక్రమ్, కారు ఆపు," అని ఆద్విక్ ఆదేశించాడు.

"సార్, ఇక్కడ ఆపితే వెనుక ట్రాఫిక్..." అని డ్రైవర్ చెప్పబోతుండగా, ఆద్విక్ కళ్ళలోని చిన్న మార్పుని గమనించి వెంటనే బ్రేక్ వేశాడు.

ఆద్విక్ కారు డోర్ తెరిచాడు. విక్రమ్ గొడుగు పట్టుకుని దిగబోతుంటే, "వద్దు, నేను చూసుకుంటాను," అని ఆద్విక్ చేయి చూపించాడు.

అతను వర్షంలోకి అడుగుపెట్టాడు. అతని ఖరీదైన షూస్ బురద నీళ్ళలో తడిసిపోయాయి, కానీ అతను పట్టించుకోలేదు. వాన చినుకులు అతని మీద పడుతున్నా, అతను లెక్కచేయకుండా రోడ్డు దాటి బస్ స్టాప్ వైపు నడిచాడు.

మేఘన తన గొడుగుని సరిచేసుకునే ప్రయత్నంలో ఉంది. గాలికి గొడుగు ఊచలు వంగిపోయాయి. "ఛ... ఈ టైంలోనే ఇది విరిగిపోవాలా? దేవుడా, ఏంటి ఈ పరీక్ష?" అని ఆమె విసుక్కుంటూ, తడిసిపోతున్న బ్యాగ్ ని గుండెలకు హత్తుకుంది.

అప్పుడే, ఆమె నెత్తి మీద వర్షం పడటం ఆగిపోయింది.

ఏంటి అని తల పైకెత్తి చూసింది. ఒక నల్లటి పెద్ద గొడుగు ఆమెకి రక్షణగా నిలబడింది. ఆ గొడుగు పట్టుకున్న చేతిని చూసింది. ఖరీదైన వాచ్, పొడవాటి వేళ్లు, మగవాడి దృఢమైన చెయ్యి. నెమ్మదిగా చూపు తిప్పి ఆ వ్యక్తి ముఖం వైపు చూసింది.

ఆ క్షణం... ప్రపంచం మొత్తం స్తంభించిపోయినట్టు అనిపించింది మేఘనకి.

ఆమె కళ్ళు ఆద్విక్ కళ్ళతో కలిశాయి. అతని కళ్ళు ఎంత లోతుగా ఉన్నాయంటే, అందులో పడితే ఇక బయటకు రాలేమేమో అన్నంత మత్తుగా, మాయగా ఉన్నాయి. ఆ కళ్ళలో ఉన్న ఇంటెన్సిటీని తట్టుకోలేక మేఘన రెప్ప వేయడం కూడా మర్చిపోయింది.

ఆద్విక్ ఆమెని దగ్గరగా చూశాడు. ఫోటోలో కంటే, దూరం నుంచి చూసినదాని కంటే, దగ్గరగా చూస్తుంటే ఆమె కళ్ళలో ఏదో అయస్కాంత శక్తి ఉన్నట్టు అనిపించింది అతనికి. ఆమె నుదుటి మీద చిన్న వర్షపు చినుకు జారి, చెంప మీదుగా కిందకు పడుతోంది.

"తడిసిపోతున్నారు..." అని ఆద్విక్ అన్నాడు. అతని గొంతులో ఒక గంభీర్యం, ఒక ఆజ్ఞ, అదే సమయంలో ఒక తెలియని మృదుత్వం ఉన్నాయి.

మేఘన ఉలిక్కిపడి వాస్తవంలోకి వచ్చింది. "ఆ... అది... నా గొడుగు..." అని నత్తిగా ఏదో చెప్పబోయింది. ఆమె గొంతు పెగలడం లేదు. అతని పర్సనాలిటీ ముందు తను చాలా చిన్నగా అనిపిస్తోంది.

ఆద్విక్ తన చేతిలో ఉన్న గొడుగుని ఆమె చేతికి అందించాడు. వారి చేతులు ఒకదానికొకటి తాకాయి. ఆ స్పర్శ తగలగానే మేఘన శరీరంలో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించినట్టు అనిపించింది. చల్లని గాలిలో కూడా ఆమె చెంపలు వేడెక్కాయి. ఆద్విక్ చేతి వేళ్లు చల్లగా ఉన్నాయి, కానీ ఆ స్పర్శలో ఏదో తెలియని భరోసా ఉంది.

"ఇది ఉంచుకోండి," అని ఆద్విక్ చెప్పాడు.

"వద్దు... మరి మీకు?" అని మేఘన కంగారుగా అడిగింది.

"నాకు వర్షం అలవాటే," అని ఆద్విక్ ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వి, వెనక్కి తిరిగాడు. ఆ మాటలో ఉన్న అర్థం ఆమెకి అప్పుడు తెలియలేదు. అతను తుఫానులతో సహవాసం చేసే మనిషి అని, చిన్న వర్షం అతన్నేమీ చేయలేదని ఆమెకి తెలియదు.

అతను వర్షంలో తడుచుకుంటూనే రోడ్డు దాటి వెళ్లిపోయాడు. కారులో కూర్చుని వెళ్లిపోతున్న అతన్ని చూస్తూ మేఘన అలాగే నిలబడిపోయింది. చేతిలో అతని ఖరీదైన గొడుగు, మనసులో అతని రూపం.

"ఎవరు అతను? అంత రిచ్ గా ఉన్నాడు, ఇక్కడెందుకు ఆగాడు? కనీసం పేరు కూడా చెప్పలేదు," అని మేఘన తనలో తానే ఆలోచించుకుంది. కానీ ఆమె గుండె మాత్రం ఎందుకో వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. భయం వల్ల కాదు, ఏదో తెలియని ఉత్కంఠ వల్ల.

ఆమె గొడుగుని మూస్తుండగా, గొడుగు పిడికి ఉన్న చిన్న వెండి ప్లేట్ మీద ఉన్న అక్షరాలు మెరిశాయి.

'A.K' అని చెక్కి ఉంది.

మరుసటి రోజు ఉదయం.

వర్షం తగ్గిపోయింది కానీ, ఆద్విక్ మనసులో అలజడి మాత్రం తగ్గలేదు. తన ఆఫీస్ క్యాబిన్ లో, అద్దాల గోడ గుండా నగరాన్ని చూస్తూ నిలబడి ఉన్నాడు. విజయవాడ మొత్తం అతని కాళ్ల కింద ఉన్నట్టు కనిపిస్తోంది అక్కడి నుంచి. కానీ అతని ఆలోచనలు మాత్రం నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటన చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి.

ఆ అమ్మాయి కళ్ళు... ఎందుకో మర్చిపోలేకపోతున్నాడు.

"బాస్..." విక్రమ్ పిలుపుతో ఆద్విక్ ఆలోచనల నుంచి బయటపడ్డాడు.

ఆద్విక్ వెనక్కి తిరిగాడు. విక్రమ్ ముఖం సీరియస్ గా ఉంది. "ఏంటి విషయం?" అని ఆద్విక్ అడిగాడు, తన సీట్లో కూర్చుంటూ.

"నిన్న రాత్రి రమేష్ ఇచ్చిన ఇన్ఫర్మేషన్ నిజమే బాస్. మన నెట్‌వర్క్ మీద ఎవరో గట్టిగా ఫోకస్ పెట్టారు. ఒక జర్నలిజం స్టూడెంట్ మన పాత ఫ్యాక్టరీ డీల్స్ గురించి ఎంక్వైరీ చేస్తోంది. ఇప్పటికే కొంత డేటా కలెక్ట్ చేసింది," అని విక్రమ్ చెప్పాడు.

ఆద్విక్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. "స్టూడెంట్ ఆ? ఎవరు?" అని అడిగాడు. అతని గొంతులో చిరాకు ధ్వనించింది. చిన్న చిన్న చీమలు కూడా ఏనుగుని ఇబ్బంది పెట్టాలని చూస్తున్నాయా అన్నట్టుంది అతని తీరు.

విక్రమ్ ఒక ఫైల్ టేబుల్ మీద పెట్టాడు. "ఇదే ఆ అమ్మాయి డీటెయిల్స్."

ఆద్విక్ ఆ ఫైల్ ని అశ్రద్ధగా తెరిచాడు. మొదటి పేజీలో ఉన్న ఫోటోని చూడగానే, అతని గుండె ఒక్కక్షణం ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. అతని కళ్ళలో ఉన్న చిరాకు పోయి, ఆశ్చర్యం చోటు చేసుకుంది.

ఆ ఫోటోలో ఉన్నది... నిన్న రాత్రి బస్ స్టాప్ లో తను గొడుగు ఇచ్చిన అమ్మాయి.

మేఘన.

ఆద్విక్ చేతి వేళ్లు ఆ ఫోటోని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. విధి ఎంత విచిత్రమైనది? తను ఎవరినైతే మొదటి చూపులోనే ప్రత్యేకంగా భావించాడో, ఆమె ఇప్పుడు తనకి శత్రువుగా మారిందా?

"ఈ అమ్మాయి పేరు మేఘన. లోకల్ కాలేజ్ లో జర్నలిజం చేస్తోంది. వాళ్ళ నాన్న చనిపోయారు. తల్లితో కలిసి ఉంటోంది. చాలా మొండిది బాస్. వదిలేస్తే మనకి ప్రమాదం," అని విక్రమ్ వివరించాడు. "ఏం చేయమంటారు? వార్నింగ్ ఇద్దామా? లేక రమేష్ లాగా..." విక్రమ్ మాట పూర్తి చేయకుండా ఆగిపోయాడు, ఆద్విక్ నిర్ణయం కోసం ఎదురుచూస్తూ.

ఆద్విక్ ఆ ఫోటో వైపు తదేకంగా చూస్తూనే ఉన్నాడు. నిన్న రాత్రి ఆమె కళ్ళలో కనిపించిన అమాయకత్వం గుర్తుంది. ఇప్పుడు ఈ రిపోర్ట్ చూస్తుంటే, ఆమె ధైర్యం అర్థమవుతోంది. పులి గుహలోకి తల దూర్చడానికి సిద్ధపడిన లేడి పిల్ల ఆమె.

"వద్దు," అని ఆద్విక్ గట్టిగా చెప్పాడు.

"ఏంటి బాస్?" విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

"ఆమెని ఏం చేయొద్దు. ప్రస్తుతానికి ఆమెని నా కంట్రోల్ లో ఉంచాలి. ఆమెకి తెలియకుండానే, ఆమె నా వలయంలోకి రావాలి," అని ఆద్విక్ ఒక నిర్ణయానికి వచ్చినట్టుగా చెప్పాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక కొత్త మెరుపు ఉంది. అది వేటగాడి మెరుపా? లేక ప్రేమికుడి ఆరాటమా? అన్నది ఎవరికీ అర్థం కాలేదు.

"కానీ బాస్, ఆమె మన సీక్రెట్స్..."

"ఆమెకి తెలిసింది గోరంత... తెలియాల్సింది కొండంత," అని ఆద్విక్ నవ్వుతూ అన్నాడు. "ఆమె సత్యం కోసం వెతుకుతోంది కదా? ఆ సత్యాన్ని నేనే అవుతాను. ఆమెని నా దగ్గరికి రప్పించు."

ఆద్విక్ ఆ ఫైల్ మూసేసి, కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు. "ఈ కథ ఇప్పుడే మొదలైంది విక్రమ్. ఆమె నన్ను రాక్షసుడు అనుకుంటోంది... కానీ ఆ రాక్షసుడి వెనుక ఉన్న మనిషిని ఆమె చూడాలి. లేదా... ఆ మనిషిని చంపి రాక్షసుడిని మాత్రమే చూస్తుందా? లెట్స్ సీ."

అంతలో ఆద్విక్ టేబుల్ మీద ఉన్న ఫోన్ మోగింది. అన్నోన్ నంబర్. లిఫ్ట్ చేశాడు.

"హలో... ఇది... ఇది ఏకే గారు మర్చిపోయిన గొడుగు మీద ఉన్న నంబర్..." అని అవతలి వైపు నుంచి ఒక వణుకుతున్న గొంతు వినిపించింది.

అది మేఘన గొంతు.

ఆద్విక్ పెదాల మీద ఒక చిరునవ్వు మెరిసింది. "చెప్పండి మేఘన గారు... మీ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను," అని మనసులో అనుకున్నాడు కానీ, బయటకి మాత్రం, "ఎవరది?" అని గంభీరంగా అడిగాడు.

"నా పేరు మేఘన అండి. నిన్న రాత్రి మీరు నాకు హెల్ప్ చేశారు. మీ గొడుగు నా దగ్గర ఉండిపోయింది. అది మీకు తిరిగి ఇవ్వాలి," అని ఆమె చెప్పింది.

"ఉంచుకోండి. అది మీకు అవసరం అవుతుంది," అని ఆద్విక్ అన్నాడు.

"లేదు సార్, అది చాలా కాస్ట్లీ అనిపిస్తోంది. నేను తీసుకోలేను. ప్లీజ్ మీరు ఎక్కడున్నారో చెప్తే..." అని ఆమె నిజాయితీగా అడిగింది.

ఆద్విక్ కి ఆమె నిజాయితీ నచ్చింది. ఈ రోజుల్లో లక్షలు పోగొట్టుకున్నా పట్టించుకోని మనుషుల మధ్య, ఒక గొడుగు కోసం ఇంతలా ఆలోచిస్తున్న ఆమె వ్యక్తిత్వం అతనికి నచ్చింది.

"సరే... ఈ సాయంత్రం 5 గంటలకు, బందర్ రోడ్ లో ఉన్న 'బ్లూ మూన్' కేఫ్ కి రండి. అక్కడ కలుద్దాం," అని ఆద్విక్ చెప్పి కాల్ కట్ చేశాడు.

ఫోన్ పెట్టేసాక, ఆద్విక్ విక్రమ్ వైపు తిరిగి, "విక్రమ్, ఈ సాయంత్రం నా షెడ్యూల్ మొత్తం క్యాన్సిల్ చెయ్," అని చెప్పాడు.

"కానీ బాస్, మినిస్టర్ తో మీటింగ్ ఉంది..."

"నేను చెప్పింది చెయ్," అని ఆద్విక్ కఠినంగా అన్నాడు.

విక్రమ్ తల ఊపి బయటకు వెళ్లిపోయాడు. ఆద్విక్ మళ్ళీ ఆ ఫోటో వైపు చూశాడు.

"మేఘన... నువ్వు వెతుకుతున్న నిజం నిన్ను చంపేయొచ్చు. అందుకే, నిన్ను కాపాడాలంటే, నిన్ను నా బందీగా చేసుకోవాలి. నువ్వు ప్రేమించినా, ద్వేషించినా... ఇకపై నువ్వు నా దానివి," అని ఆద్విక్ తనలో తాను గొణుక్కున్నాడు. అతని కళ్ళలో ప్రేమ, పంతం రెండూ పోటీ పడుతున్నాయి.

బయట ఆకాశం మళ్ళీ మేఘావృతమైంది. ఇంకో తుఫానుకి సిద్ధం అవుతున్నట్టుగా. కానీ ఈసారి తుఫాను బయట కాదు, ఆద్విక్ మరియు మేఘనల జీవితాల్లో రాబోతోంది.

మేఘన తన హాస్టల్ గదిలో, ఆ గొడుగు వైపు చూస్తూ ఆలోచిస్తోంది. ఆద్విక్ గొంతులో ఉన్న ఆ మ్యాగ్నెటిక్ పవర్ ఆమెని డిస్టర్బ్ చేస్తోంది. "ఎందుకో తెలీదు... ఆ గొంతు వింటుంటే భయంగానూ ఉంది, ఏదో తెలియని ధైర్యంగానూ ఉంది. అసలు ఎవరు అతను?" అని అనుకుంటూ, తన ఇన్వెస్టిగేషన్ నోట్స్ ఓపెన్ చేసింది.

ఆమె రాసుకున్న నోట్స్ లో ఒక లైన్ ఉంది: "విజయవాడ అండర్ వరల్డ్ ని కంట్రోల్ చేసే ఆ 'షాడో' ఎవరు?"

ఆమెకి తెలియని విషయం ఏంటంటే... ఆమె వెతుకుతున్న ఆ 'షాడో', ఆమె చేతిలో ఉన్న గొడుగు యజమాని ఒక్కరే అని.

ఆమె ఆ గొడుగుని పట్టుకుని అద్దంలో చూసుకుంది. ఆ క్షణం ఆమె వెనుక ఉన్న కిటికీలోంచి ఒక మెరుపు మెరిసింది. ఆ మెరుపు వెలుగులో ఆమె ముఖం, పక్కనే ఉన్న ఆద్విక్ ఫోటో (న్యూస్ పేపర్ క్లిప్పింగ్ లో ఉన్నది) ఒక్కసారిగా వెలిగాయి.

విధి వారిద్దరినీ ఒకే చట్రంలో బంధించింది. ఇక తప్పించుకోవడం ఎవరి తరం కాదు.

(కొనసాగుతుంది...)