గ్రంథాలయం
ప్రొఫైల్
చివరి బెంచ్‌లో మొదలైన ప్రేమ కథ
చివరి బెంచ్‌లో మొదలైన ప్రేమ కథ
*ఒక హృదయాన్ని తాకే ప్రేమకథ*
1. ఆమె కూర్చున్న చోటు
విజయవాడలోని ఒక డిగ్రీ కాలేజీ.
ప్రతి రోజు క్లాస్‌లో చివరి బెంచ్‌లో కూర్చునే అబ్బాయి పేరు ఆదిత్య. అతనికి పెద్దగా స్నేహితులు లేరు. తన మనసులోని మాటలన్నీ ఒక పాత డైరీలో రాసుకునేవాడు.
ఒక సోమవారం ఉదయం, అతని పక్కన ఒక అమ్మాయి వచ్చి కూర్చుంది.
“ఈ సీటు ఖాళీనా?” అని అడిగింది.
“సీటు ఖాళీగానే ఉంది… కానీ నా పక్కన కూర్చుంటే బోర్ కొడుతుంది,” అన్నాడు ఆదిత్య.
ఆమె నవ్వింది.
“నా పేరు మేఘన. బోర్ కొట్టినా పర్వాలేదు. నాకు మాట్లాడేవాళ్లకంటే వినేవాళ్లంటే ఇష్టం.”
ఆ రోజు నుంచి ఆదిత్య డైరీలో కొత్త అధ్యాయం మొదలైంది.
2. చెప్పని మాటలు
మేఘనకు వర్షం అంటే ఇష్టం. ఆదిత్యకు వర్షంలో తడుస్తూ నడిచేవాళ్లను చూడటం ఇష్టం.
ఆమె ప్రతి చిన్న విషయాన్నీ ఆనందించేది. అతను మాత్రం ఆనందాన్ని కూడా దూరం నుంచి చూసేవాడు.
ఒక రోజు మేఘన అడిగింది.
“నువ్వు ఎప్పుడూ ఇంత మౌనంగా ఎందుకుంటావు?”
“కొన్ని మాటలు చెప్పాక మనుషులు దూరమవుతారు. అందుకే చెప్పకుండా ఉండటం అలవాటైంది.”
ఆమె కొద్దిసేపు అతని వైపు చూసింది.
“అందరూ ఒకేలా ఉండరు కదా, ఆదిత్యా!”
ఆ మాట అతని మనసులో నిలిచిపోయింది.
రోజులు గడిచాయి. ఆమెకు పరీక్షల ముందు అతను నోట్స్ ఇచ్చేవాడు. అతనికి బాధగా ఉన్నప్పుడు ఆమె కారణం అడగకుండా పక్కన కూర్చునేది.
ప్రేమ ఎప్పుడు మొదలైందో వాళ్లిద్దరికీ తెలియలేదు.
కానీ ఆదిత్య డైరీలో మాత్రం ఒక వాక్యం చేరింది:
*“ఆమె నా జీవితంలోకి వచ్చిన రోజు నుంచి ఒంటరితనం కూడా నాతో మాట్లాడటం మానేసింది.”*
3. ఒక అపార్థం
కాలేజీ చివరి సంవత్సరం.
మేఘన ఇంట్లో వాళ్లు ఆమెకు పెళ్లి సంబంధాలు చూడటం మొదలుపెట్టారు. ఆమెకు ఉద్యోగం సంపాదించి తన కాళ్ల మీద నిలబడాలని ఉంది.
ఈ విషయం ఆదిత్యకు చెప్పడానికి ఆమె చాలా రోజులు ప్రయత్నించింది. కానీ అతను తన ప్రేమను చెప్పే ధైర్యం తెచ్చుకోలేకపోయాడు.
ఒక రోజు ఆమె అడిగింది.
“ఆదిత్యా, నేను నీ జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమైనదాన్ని?”
అతను భయపడ్డాడు. తన మనసులోని ప్రేమ బయటపడితే ఆమెను కోల్పోతానేమో అనుకున్నాడు.
“నువ్వు నా మంచి స్నేహితురాలివి అంతే,” అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న మేఘన నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమె కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
“సరే. కనీసం నీకు నా స్థానం తెలిసింది,” అని వెళ్లిపోయింది.
ఆమె అడిగింది ప్రేమ గురించి. అతను సమాధానం చెప్పింది భయం గురించి.
అక్కడే వాళ్ల మధ్య దూరం మొదలైంది.
4. ఖాళీ అయిన బెంచ్
కాలేజీ అయిపోయింది.
మేఘనకు హైదరాబాద్‌లో ఉద్యోగం వచ్చింది. ఆదిత్య కూడా ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నాలు మొదలుపెట్టాడు.
ఒకరోజు అతను కాలేజీకి వెళ్లాడు. చివరి బెంచ్ ఖాళీగా ఉంది.
అతను తన డైరీ తెరిచి, ఎన్నో రోజులుగా రాస్తున్న ఒక లేఖను పూర్తి చేశాడు.
“మేఘనా,
నువ్వు అడిగిన ప్రశ్నకు ఆరోజు నిజమైన సమాధానం చెప్పలేకపోయాను.
నువ్వు నా స్నేహితురాలివి మాత్రమే కాదు. నేను భయపడిన ప్రతి రోజులో నాకు ధైర్యం ఇచ్చిన మనిషివి. నువ్వు నవ్వితే నా రోజు బాగుండేది. నువ్వు మాట్లాడకపోతే ప్రపంచమంతా నిశ్శబ్దంగా అనిపించేది.
నిన్ను ప్రేమించాను. ఇప్పటికీ ప్రేమిస్తున్నాను.
కానీ నా ప్రేమ కోసం నీ జీవితాన్ని ఆపమని అడగను. నీకు సంతోషం ఎక్కడ దొరికినా, అక్కడ నీకు నవ్వు తగ్గకూడదని కోరుకుంటాను.
ఒకవేళ మన దారులు మళ్లీ కలిస్తే, ఈసారి భయంతో కాదు… నిజంతో మాట్లాడతాను.
— ఆదిత్య”
అతను ఆ లేఖను పంపలేదు.
డైరీలోనే దాచాడు.
### 5. మళ్లీ కలిసిన రోజు
మూడేళ్లు గడిచాయి.
ఒక పుస్తకాల దుకాణంలో ఆదిత్య ఒక తెలుగు నవల తీసుకుంటుండగా, పక్క నుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.
“ఇంకా డైరీలు రాస్తున్నావా?”
అతను వెనక్కి తిరిగాడు.
మేఘన.
ఆమె ముఖంలో అదే చిరునవ్వు ఉంది. కానీ ఈసారి ఆమె కళ్లలో పాత బాధ కనిపించలేదు.
“నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?” అని అతను అడిగాడు.
“బాగున్నాను. నువ్వు?”
“ఇప్పుడు నిజం చెప్పడం నేర్చుకుంటున్నాను.”
ఆమె నవ్వింది.
వాళ్లు కాఫీ తాగుతూ చాలా విషయాలు మాట్లాడుకున్నారు. తమ జీవితాల గురించి, కలల గురించి, కోల్పోయిన అవకాశాల గురించి.
చివరికి ఆదిత్య అడిగాడు.
“మేఘనా… ఆరోజు నేను చెప్పాల్సిన ఒక మాట ఉంది.”
ఆమె అతని కళ్లలోకి చూసింది.
“నాకు తెలుసు, ఆదిత్యా. కానీ ఆ మాట వినడానికి నేను అప్పట్లో ఎంత ఎదురుచూశానో నీకు తెలియదు.”
అతని గొంతు వణికింది.
“ఇప్పుడు కూడా ఆలస్యం అయిపోయిందా?”
మేఘన కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి చెప్పింది.
“గతాన్ని మార్చలేం. కానీ ఈరోజు మనం ఏమి కావాలనుకుంటున్నామో నిర్ణయించుకోగలం.”
ఆమె తన ఫోన్ తీసి అతనికి ఇచ్చింది.
“నీ నంబర్ ఇవ్వు. ఈసారి ఏదైనా చెప్పాలనిపిస్తే, మౌనంగా ఉండకు.”
ఆదిత్య నవ్వాడు. ఎన్నేళ్ల తర్వాత అతని మనసులో ఒక చిన్న ఆశ పుట్టింది.
వాళ్లు వెంటనే ప్రేమికులు కాలేదు. మళ్లీ మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఒకరినొకరు కొత్తగా తెలుసుకున్నారు. ఈసారి వాళ్లిద్దరూ తమ భావాలను దాచలేదు.
కొన్ని నెలల తర్వాత, అదే పుస్తకాల దుకాణం దగ్గర ఆదిత్య మేఘనకు ఒక డైరీ ఇచ్చాడు.
మొదటి పేజీలో ఇలా రాసి ఉంది:
*“కొన్ని ప్రేమకథలు మొదటి చూపుతో మొదలవుతాయి.*
*మరికొన్ని చివరి మాట చెప్పడానికి ధైర్యం వచ్చినప్పుడు మొదలవుతాయి.*
*మన కథ రెండోది.”*
మేఘన ఆ పేజీ చదివి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
“ఈసారి కథ మధ్యలో ఆపేయకు,” అంది.
“ఆపను,” అన్నాడు ఆదిత్య.
ఆ రోజు వాళ్ల ప్రేమకు ముగింపు రాయలేదు.
ఎందుకంటే నిజమైన ప్రేమలో ముఖ్యమైనది ఒకరిని ఎప్పటికీ కోల్పోకపోవడం కాదు.
కోల్పోతామేమోనన్న భయం ఉన్నా, ఒకరితో ఒకరు నిజాయితీగా ఉండటం.
ముగింపు.
