Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ବିଗତ କାହାଣୀର ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟ
ବିଗତ କାହାଣୀର ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟ
★★★★★

© Shanti Mishra

Others Tragedy

9 Minutes   1.1K    6


Content Ranking

ଶାନ୍ତିଲତା ମିଶ୍ର, ରଚେଷ୍ଟର. ମିନେସୋଟା

-------------------------------------------

ଘରେ ବହୁତ ବଡ ଭୋଜିର ଆୟୋଜନ ବାପା ଆଜି କରିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ସବୁ ଚିନ୍ହା ଜଣା ସାଙ୍ଗ ସାଥୀ ମାନଙ୍କୁ ଡାକିଚନ୍ତି । ତାକୁ ବି ଆସି ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଭୋଜିରେ ଗତ ଆଠ ଦିନ ହେବ ଇ ମେଲ୍ ପଠେଇ ଚାଲିଚନ୍ତି । ଘରକୁ ଯିବ କି ନ ଯିବ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ‘ମେଘନା’ ଠିକ୍ କରି ପାରୁ ନାହିଁ । ଘର ଠାରୁ ପାଞ୍ଚଘଣ୍ଟା ଡ୍ରାଇଭିଙ୍ଗ ଦୁରତାରେ ସେ ଅଛି । ଆଜି ରାତି ସରିଗଲେ ହୁଏତ ତା ଜୀବନରୁ ଏକ ବିରାଟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୋଇଯିବ ।

ସକାଳ ନଅଟା ହୋଇ ଗଲାଣି । ଗାଧୋଇ ପାଧୋଇ ରେଡି ହୋଇ ବାହାରିଲା ବେଳକୁ ଆହୁରି ଘଂଟେ ଲାଗିଯିବ । ଏମିତିରେ କାଲି ରାତି ସାରା ସେ ଭଲ କରି ଶୋଇନାହିଁ । କାଲି କଣ, ଗତ ପନ୍ଦର ଦିନ ହେବ ସେ ଭଲରେ ଶୋଇନାହିଁ ।

ରେଡି ହୋଇ ବାହାରିଲା ବେଳକୁ ଦିନ ଦଶଟା ହୋଇଗଲା । ଡ୍ରାଇଭିଙ୍ଗ କରି ଯାଇ ଘରେ ପହଁଚିଲା ବେଳକୁ ତିନି ବା ଚାରି ବାଜି ଯିବ ତ ନିଶ୍ଚୟ । ଡ୍ରାଇଭିଙ୍ଗ ମୁଡ଼ରେ ସେ ନଥିଲା ତେଣୁ ଚାରି ପାଞ୍ଚଥର ବିଭିନ୍ନ ରେଷ୍ଟ ଏରିଆରେ ରହି ରହି ସେ ଘରେ ପହଂଚିଲା ବେଳକୁ ଛଅ ଟା ପାଖାପାଖି ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ବାପା ଙ୍କର ଅଳ୍ପ କିଛି ସାଙ୍ଗ ସାଥୀ ଆସି ସାରିଥିଲେ ସେତେବେଳକୁ ଘରକୁ ।

ବାପା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ । ଘରକୁ ଆସୁଛି ବୋଲି ମେଘନା ବାପାଙ୍କୁ ଜଣେଇ ନ ଥିଲା ଆଗରୁ । ବାପାଙ୍କସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ତାର ଏତେ ଦିନ ଧରି ଘରକୁ ନ ଆସିବାର କାରଣକୁ ନେଇ କିନ୍ତୁ ବାପାଙ୍କଆଖିରେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସହିତ ଖୁସିର ଝଲକ ସ୍ପଷ୍ଟ ସେ ଦେଖି ପାରୁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ ବେଶ୍ ଉଦାସିନତାରେ ଭରି ରହିଥିଲା ।

ବାହାରୁ ଖାଇବା କ୍ୟାଟେରିଙ୍ଗ କରା ହୋଇଥିଲା । ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ଖାଦ୍ୟ ଅୟୋଜନର ପ୍ରଶଂସା । ସମସ୍ତଂକ ମନ ପସନ୍ଦ ଓ ସହରର ସବୁଠୁ ଏକ ବଡ ହୋଟେଲରୁ ଖାଇବା ଅର୍ଡର କରା ଯାଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ମେଘନା ଜାଣି ପାରୁନଥିଲା ଏତେ ବଡ ଭୋଜି ଭାତର ଆୟୋଜନର କାରଣ । ଏ ଖୁସିର ଥିଲା ନା ଦୁଖର ।

ବାପାଙ୍କମୁହଁ ତ କହୁଥିଲା ଦୁଖର ବୋଲି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭିତରେ କଣ ଚାଲିଥିଲା ମେଘନା ପାଖରେ ଜାଣିବା ସହଜ ନଥିଲା । ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ତ ରାତିରେ ସବୁ ଫେରିଗଲେ । ସେ ବି ଯେମିତି ସେମିତି ହେଉ ରାତିଟା ବିତେଇ ଦେଇ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ବାହାରି ଯିବ ।

ବୋଉ ଚାଲି ଯିବାର ଦଶ ଦିନ ହୋଇଗଲାଣି । ବୋଉ ବିନା ଘରଟା କେତେ ଶୁନଶାନ ଲାଗୁଛି । ରୋଷେଇ ଘର ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଶୋଇବା ଘର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଠି ବୋଉର ଉପସ୍ଥିତି ଦିଶି ଯାଉଛି କିନ୍ତୁ କୋଉଠି ହେଲେ ସେ ନାହିଁ । ତାର ମିଠା ସ୍ବର, ସେଇ ସ୍ନେହ ଭରା ଡାକ ଶୁଭି ଯାଉଛି କିନ୍ତୁ କୋଉ ଦିଗରୁ ଆସୁଛି ସେ ଜାଣି ପାରୁ ନାହିଁ । ତା ଭିତରୁ ନା ବାହାରୁ ନା ଅନ୍ୟ କୋଉଠୁ ଗଲା ବର୍ଷ ଖରା ଛୁଟିରେ ସେ ଘରକୁ ଆସିଥିଲା । ବୋଉ ବହୁତ ଅସୁସ୍ଥ ଦିଶୁଥିଲା । ମୁହଁଟା ଫୁଲିଲା ଫୁଲିଲା ଏବଂ ଶ୍ବେତା ଦିଶୁଥିଲା । ମନ ଦେହରେ ବିଶେଷ ବଳ ନ ଥିଲା ପରି ଲାଗୁଥିଲା । ଝିଅ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଯିଏ ଝିଅର ମନ ପସନ୍ଦ ଖାଇବା ତିଆରିରେ ଦିନ ସାରା ରୋଷେଇ ଘରେ ରହୁଥିଲା ସେ ଆଜି ଟିକେ କାମ କରି ଥକି ଯାଉଛି । ମଝିରେ ମଝିରେ ଯାଇ ଶୋଇ ପଡୁଛି ।

ସେତେବେଳେ ସେ ବୋଉକୁ ଡାକ୍ତର ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲା । ସେ ବହୁତ ଅସୁସ୍ଥ ଦିଶୁଛି କହି । ବୋଉ ହସିଥିଲା କହିଥିଲା ତାକୁ ଟିକେ ଥଣ୍ଡା ଜର ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ଦି ଚାରି ଦିନ ପୁର୍ବରୁ ତ ତେଣୁ ଟିକେ ହାଲିଆ ଲାଗୁଛି । ଆପେ ଆପେ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ ବ୍ୟସ୍ତ ହେବାର କିଛି କାରଣ ନାହିଁ ।

ତୋ ପଢାରେ ତୁ ମନ ଦେ ବାଜେ ଚିନ୍ତା ମୁଣ୍ଡରେ ଭର୍ତି କରିବା କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ । ତୁ ତୋ ପଢା ନ ସରିଲା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଉ ଘରକୁ ଆସିବୁନି ତ । ବୋଉ ଏକ ଦୃଢ ରାଗ ମିଶା ସ୍ବରରେ କହିଥିଲା । ମେଘନାକୁ ବୋଉର କଥାଟା ଟିକେ ବାଧିଥିଲା ସେଦିନ । ଯୋଉ ବୋଉ ମାସରେ ଦଶଥର ଇ ମେଲ୍ ପଠାଏ କେବେ ଆସୁଛୁ ବୋଲି ତା ମୁହଁରୁ ଏପରି ଟାଣୁଆ ଶଦ୍ଦ ସହଜରେ ହଜମ ହୋଇ ପାରିଲାନି ତାର ।

ତା ପରଦିନ କଲେଜ୍ ହଷ୍ଟେଲକୁ ଫେରିଥିଲା । ଆଉ ଗୋଟେ ବର୍ଷ ପାଠ ଅଛି । ଶେଷ କଲା ପରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବ । ଏ ବର୍ଷ ଖରା ଦିନେ ସେ ତ ‘ସମର ଜବ’ କରିବ। ଏମିତିରେ ବି ତାକୁ ଘରକୁ ଆସିବାକୁ ସମୟ ହେବ ନାହିଁ । ତଥାପି ସେ ଭଲ କରି ଜାଣେ ମାସେ ନ ଯାଉଣୁ ସେଇ ବୋଉ ଖବର ପଠେଇବ କେବେ ଆସିବୁ ବୋଲି । ତଥାପି ସେ ପଢାରେ ମନ ଦେଲା ।

ତାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଇ ବୋଉ ଆଉ କେବେ ଲେଖି ନ ଥିଲା ଘରକୁ କେବେ ଆସିବୁ ବୋଲି । ରାଗ ଅଭିମାନରେ ସେ ବି ବର୍ଷେ ହେବ ଘରକୁ ଆସି ନଥିଲା । ହଠାତ୍ ଦିନେ ରମେଶ୍ ଅଂକଲ୍ ଙ୍କ ଫୋନ୍ କଲରୁ ଖବର ପାଇଲା ବୋଉ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରେ ଶେଷ ଦେଖା କରିବାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସେ ବୋଲି । ହଠାତ୍ କଥାଟା ମୁଣ୍ଡରେ ପଶିଲାନି ତା ପରେ ଗୋଡ ହାତ ଥରିବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ।

ହଠାତ୍ ଏପରି ପୁଣି କଣ ହେଲା ପୁରା ଶେଷ ଦେଖାରେ ମିଳନ ହେବ ବୋଉ ସହିତ । ଭାବିବାକୁ ସମୟ ନାହିଁ । ଗାଡି ଧରି ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ରମେଶ ଅଙ୍କଲ କହିଥିବା ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରେ ଯାଇ ପହଂଚି ଥିଲା । ବୋଉ ବେହୋସ୍ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା । ପୁରା କୋମାକୁ ଚାଲି ଯାଇଥିଲା । ଚାରିଦିନ ଭେଣ୍ଟଲେସନ୍ ରେ ରହିବା ପରେ ସେ ଶେଷ ନିଶ୍ବାସ ଟ୍ୟାଗ କରିଥିଲା ।

ଚାରି ଦିନ ଚାରି ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ସେ ବୋଉର ଗୋଡ ତଳେ ବସି ଲୁହ ଢାଳିଥିଲା କାଳେ ତାର କୋଉ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହୋସ୍ ଆସିଯିବ । ସେ ବୋଉ ବୋଲି ଡାକିଲେ କାଳେ ହଁ କରି କୋଳକୁ ଟାଣି ନେବ; ନା ସେପରି କିଛି ହେଲା ନାହିଁ । ବୋଉ ଫେରି ଗଲା ସେଇ ଅଜଣା ଦେଶକୁ ।

ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଠାରୁ ଜାଣିଲା ଯେ ବୋଉ କ୍ୟାନସରରେ ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷେ ହେବ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲା । କାହାକୁ କିଛି ବି କହି ନ ଥିଲା । ନା ତାକୁ ନା ବାପାଙ୍କୁ। ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଚିକିସ୍ଛା କରା ଯାଇଥିଲେ ହୁଏତ ଆଉ କିଛି ବର୍ଷ ସେ ବଂଚି ପାରିଥାନ୍ତା । କିନ୍ତୁ ନିଜେ ବୋଉ ମନାକରି ଦେଇଥିଲା । ସେ ଅନ୍ୟ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖେ ଚିକିସ୍ଛା କରିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବ ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ମିଛ କହି ଦେଇ ଚାଲି ଆସିଥିଲା । ତେଣୁ ସେ ଡାକ୍ତର ଆଉ କିଛି କହି ନ ଥିଲେ ।

ସବୁ ରାଗ ଯାଇ ତାର ବାପାଙ୍କଉପରେ ପଡିଥିଲା । ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କରି ଅବହେଳା, ଅଯତ୍ନ ଓ କ୍ରୁର ବ୍ୟବହାରରେ ବୋଉ ବହୁତ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦୁଖୀ ହୋଇ ଏପରି ଏକ ଇଚ୍ଛା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆପଣାଇ ନେଲା । ମଝିରେ ମଝିରେ ବାପା ବୋଉଙ୍କର ଖିଟ୍ ଖିଟ୍ ଲାଗେ ବୋଲି ସେ ଜାଣିଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏତେ ବଡ ଗୁରୁତର ମୋଡ଼ ନେଇନେବ ସେ ଝଗଡା ସେ ଭାବି ନଥିଲା ।

ବୋଉର ଶେଷ କୃତ୍ୟ ପରେ ସେ ସିଧା କଲେଜକୁ ଫେରି ଯାଇଥିଲା । ବାପାଙ୍କର ଘରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧକୁ ବେଖାତିର କରି । ବାପାଙ୍କୁ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାର କେତେ ଯେ ଆବଶ୍ୟକତା ତାହା ଉପଲବଧି କରି ପାରି ନଥିଲା ସେ ।

ଗଲା ଦଶ ଦିନ ହେବ ସେ ଖାଲି ଭାବି ଚାଲିଛି ଜଣଙ୍କ ମନରେ କେତେ ଦୁଖ , କେତେ ଅଭିମାନ କେତେ ବିତୃଷ୍ଣା ଆସିଲେ ମଣିଷ ଏପରି ପଦକ୍ଷେପ ନିଏ । ବାପା ଯେ ପରିସ୍ଥିତି ପାଇଁ ସମ୍ପୁର୍ଣ ଦାୟୀ ତାହା ନିସଦେଂହ । କାରଣ ଗୋଟାଏ ଘର ଭିତରେ ଏତେ ପାଖା ପଖି ରହି ଜଣେ ଜଣକୁ ମନ କଥା ଛାଡ ଏତେ ବଡ ରୋଗ ବିଷୟରେ ଯେ କହିପାରିନି ତେବେ ସେମାନଙ୍କସମ୍ପର୍କ କିପରି ଥିଲା ତାହା ସହଜରେ ଅନୁମେୟ ।

ରାଗ, ଘୃଣା, ବିରକ୍ତି ସବୁ ବାପାଙ୍କପାଇଁ ମନରେ ତାର ଜମାଣ୍ଟ ବାନ୍ଧି ଯାଇଥିଲା । ଏଇଟା ମେଘନା ପାଇଁ ଶେଷ ଆସିବା ସେ ଘରକୁ । ବୋଉ ପାଇଁ ବାପା ଏ ଭୋଜି ଭାତର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ ବୋଲି ସେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଆସିଗଲା । ଘରକୁ ଆସିଲା ବେଳଠୁ ସେ ବାପାଙ୍କୁ ପଦେ ବି କଥା କହିନି । କାଲି ସକାଳେ ବି ସେ ଫେରି ଯିବ ସେହିପରି ପଦେ କଥା ନ କହି । ବାପାଙ୍କମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲା ମାତ୍ରେ ତା ଦେହରେ ନିଆଁ ଲାଗି ଯାଉଛି ଯାହାକି କୌଣସି ଥିରେ ପ୍ରଶମିତ ହେବା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ । କାହାର ଆଦର ଅଭ୍ୟର୍ଥନାରେ ନା କାହାର ସାନ୍ତ୍ବନା ପୁର୍ଣ କଥାରେ ।

ସକାଳର ଅପେକ୍ଷାରେ ରାତି ଟି ବିତେଇବାକୁ ହବ ସେ ଘରେ । ଅତିଥି ମାନେ ଗଲା ପରେ ମେଘନା ନିଜ ରୁମ୍ କୁ ଆସି କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ଦେଇଥିଲା ଭିତରପଟୁ । ବାପା ଦୁଇ ଚାରିଥର ଆସି କବାଟ ବାଡେଇ ପଚାରି ଦେଇ ଯାଇଥିଲେ କିଛି ଦରକାର ଅଛି କି ବୋଲି । ସେ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଇ ନଥିଲା କବାଟ ଖୋଲିବା ଦୁରେ ଥାଉ ।

ରାତି ଡ୍ରେସ୍ ବଦଳାଇବା ପାଇଁ ସେ କ୍ଲୋଜେଟ ଖୋଲିଲା ବେଳକୁ ଦୁଇ ହଳ ନୁଆ ଡ୍ରେଶ୍ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇଗଲା । ବୋଉ ନିଶ୍ଚୟ କିଣିକି ରଖିଦେଇ ଯାଇଥିବ ତା ପାଇଁ । ଆଖିର ଲୁହ ପୁଣି ଗଡି ଆସିଲା ଅନିବାରିତ ଗତିରେ । ଆଣି କି ଖୋଲି ଦେଖିଲା । ଗୋଟିଏ ଚିଠି ତଳେ ଖସି ପଡିଲା । ବୋଉର ହାତ ଲେଖା ।

“ଏ ଚିଠିଟି ମୁଁ ଗଲାପରେ ପଢ଼ିବୁ । ଗଲା ଥର ତୁ ଆସିକି ଠିକ୍ ଧରି ନେଇଥିଲୁ ମୁଁ ଅସୁସ୍ଥ ବୋଲି । ସେତେବେଳେ ଡାକ୍ତର ମତେ କ୍ୟାନସର ହୋଇଛି ବୋଲି କହିଥିଲେ ଏବଂ ବର୍ଷେ ମାତ୍ର ସମୟ ଦେଇଥିଲେ ଯଦିଓ ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ବର୍ଷେ ବି ମୋ ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ସେଥିପାଇଁ ତୋ ଠାରୁ ଦୂରରେ ରହିବାକୁ ନିର୍ଣୟ ନେଲି । ତୋ ପଢାରେ ଯେପରି ତୁ ହେଳା ନ କରୁ ।

ମାନୁଛି ମୁଁ ସାରା ଜୀବନ ତୋ ବାପାଙ୍କଉପରେ ରାଗ ଅଭିମାନ ରଖି ବଂଚି ଆସିଛି । ସେଥିପାଇଁ ଏତେ ବଡ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ବି ତାଙ୍କୁ ଜଣେଇ ନଥିଲି । ଏବେ ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାବୁଛି ସବୁ ଦୋଷ ତାଙ୍କର ନଥିଲା । ମୋର ବି ବହୁତ ଦୋଷ ତୃଟି ରହିଯାଇ ଥିଲା । ନିଜେ ବଂଚିବା ଓ ପରିବାରକୁ ବନ୍ଚେଇବା ପାଇଁ ସେ ଜୀବନ ସାରା ବହୁ ପରିଶ୍ରମ ବହୁ ସଂଘର୍ଷ କରି ଆସିଛନ୍ତି ।

ବେଳେ ବେଳେ ଏ ଜଂଜାଳମୟ ଜୀବନରୁ ଦୂରେଇବା ପାଇଁ ସେ ସାଙ୍ଗ ସାଥୀ ଓ ବେଳେ ବେଳେ ମଦ୍ୟପାନ ବି କରନ୍ତି । ମତେ ନ ନେଇ ମତେ ନ ଜଣେଇ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସଂଗରେ ବୁଲିବାକୁ ଚାଲି ଯାନ୍ତି । ସେଥି ପାଇଁ ମନରେ ମୋର ଦୁଖ ହୁଏ । କାରଣ ଅକାରଣରେ ଝଗଡା ବି ଲାଗେ ।

ସେ ବି ଅନେକ ସମୟ ରେ ରାଗି କି କୁହନ୍ତି “ରହିବ ଯଦି ରୁହ ନଚେତ୍ ନିଜର ରାସ୍ତା ଦେଖ” । ମୋର ଅନ୍ୟ କିଛି ରାସ୍ତା ନଥିଲା ବଂଚିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବିନା ଜାଣି କି ବି ତାଙ୍କ ସହିତ କାରଣ ଅକାରଣରେ ବହୁତ ଥର ଝଗଡା କରିଚି । ସେଇ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ରାସ୍ତା ଥିଲା ମୋର ସ୍ବାମିଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଚଳିବା । ଯୋଉଟାକି ମୋର ରାଗ ଅଭିମାନକୁ ବଢୋଉଥିଲା କେବଳ ।

ଆମେରିକାକୁ ଆସିବା ପରଠାରୁ ମୁଁ ପୁରା ପରାଙ୍ଗପୁଷ୍ଠ ହୋଇ ଯାଇଥିଲି । ତେଣୁ ତୋର ବାପାଙ୍କସାମାନ୍ୟ ଅବହେଳା ବି ମୋର ଅସହ୍ୟ ହଉଥିଲା । ଗୋଟିଏ ଛାତ ତଳେ ରହିବି ଆମେ ପରସ୍ପର ଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଇଥିଲୁ । ସଂସାର ଆଗରେ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀର ନାଟକ କରି କରି ମୁଁ ଥକି ଯାଇଥିଲି । ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁ ଥିଲି ଏ ଜୀବନରୁ କିନ୍ତୁ ତୋ କଥା ଭାବିବା କ୍ଷଣି ପୁଣି ବଂଚି ଉଠୁଥିଲି । ତତେ କାହା ପାଖେ ଛାଡିକି ଯିବି । ତୁ ତୋ ପଢା ସାରି ନିଜ ଗୋଡରେ ଠିଆ ହୋଇଗଲା ପରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତରେ ଯାଇଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ କାଳର ବିଚାର ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାର ।

ମୋର ଅସହାୟାତା ଅପାରଗତା ହିଁ ମୋର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ । ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି । ମୁଁ ଯଦି ଭଲ ପାଠ ପଢି କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷମ ହୋଇଥାନ୍ତି ତେବେ ତୋ ବାପା ଙ୍କର ଏ ଛୋଟ ଛୋଟ କଥା ମତେ ଏତେ ବଡ ବୋଲି ଲାଗି ନ ଥାନ୍ତ| । ତାଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଅବିଶ୍ବାସ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି ଆସୁଥିଲି । ସନ୍ଦେହ ଅବିଶ୍ବାସ ଏକ ବହୁତ ବଡ ରୋଗ । ମୁଁ ସେଇ ରୋଗରେ ସଂକ୍ରମିତ ଆଜି ।

ଆଉ ଏ ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାବିବାର ବା କରିବାର କିଛି ନାହିଁ । ମୁଁ ତୋ ବାପାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରି ଦେଇ ଯାଉଛି ତୁ ବି କ୍ଷମା ଦେଇ ତୋର ପଢା ସମାପ୍ତ କରି ନିଜ ଗୋଡରେ ଠିଆ ହୋଇ ବନ୍ଚିବର ରାସ୍ତା ଖୋଜିବୁ । ମୋ ପରି ଭିରୁତା ଦର୍ଶେଇବୁନି । ଜୀବନ ମିଳିଛି ବଂଚିବା ପାଇଁ ହାରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ ।’’

ଯେମିତି ସେମିତି ହେଉ ସକାଳ ପାହିଥିଲା । ସକାଳୁ ଉଠି ସେ ବାପାଙ୍କୁ ଖୋଜି ଥିଲା । ତାକୁ ସାତ ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ଆମେରିକା ଆସିଥିଲା ବାପା ବୋଉଙ୍କ ସହିତ । ସବୁ ତାର ମନେ ଅଛି । ଯେତେବେଳେ ସେ ସାଙ୍ଗ ସାଥିଙ୍କଠୁ ଶୁଣି ଡାଡି ମମୀ ଡାକିବା ଆରମ୍ଭ କଲା ସେତେବେଳେ ବାପା ବୋଉକୁ କହିଥିଲେ ତାକୁ ମନା କର ସେ ବାପା ବୋଉହିଁ ଡାକୁ । ଆମେ ଦି ଚାରି ବର୍ଷ ରହି ଆମ ଦେଶକୁ ଫେରିଯିବା । ସେମାନଙ୍କର ଚାଲି ଚଳଣ ଭାବ ଭଗିଂଶିଖିବାର କିଛି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।

କିନ୍ତୁ ପରିବେଶ ପରିସ୍ଥିତି କ୍ରମେ ସେମାନେ ରହୁ ରହୁ ରହିଗଲେ । ବାପା ହିଁ ପ୍ରଥମେ ବଦଳି ଗଲେ ଏମାନଙ୍କ ଝିଲମିଲ୍ ସଂସ୍କୃତି ପାଖରେ । ଯେଉଁଠି ସମ୍ପର୍କକୁ ଭିନ୍ନ ମୋଡ ନେବାକୁ ବେଶୀ ସମୟ ଲାଗେନା । ହୁଏତ ଯୋଉଟା ଆମ ଆଖିରେ ଭିନ୍ନ ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ତାହା ସମ୍ପୁର୍ଣ ସ୍ବଭାବିକ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ସସ୍କୃତି ହିଁ ତାଙ୍କ ନିଜକୁ ଭଲ ଲାଗେ ।

ବାପା ସକାଳୁ ଉଠି ବାଡି ପଟ ବଗିଚାରେ ଗଛରେ ସବୁ ପାଣି ଦଉଥିଲେ । ସେ କାମ ବୋଉର ବାପା ସେ କାମ କେବେ କରନ୍ତିନି । ବୋଉର ଫୁଲ ଗଚ୍ଛ ପରିବା ପତ୍ର ଲଗେଇବାରେ ବହୁତ ସଉକ୍ ଥିଲା । ମେଘନା ର ଯୋଜନା ଥିଲା ସେ ସକାଳୁ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଉଠି ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖା ନକରି ଯେପରି ଆସିଥିଲା ସେପରି ଫେରିଯିବ । କିନ୍ତୁ ବୋଉ ଲେଖିଛି “ବାପାଙ୍କଜୀବନରେ ତୁହି ଏକା ଏବେ ତାଙ୍କ ବନ୍ଚିବାର ପ୍ରେରଣା । ଆଉ ମନେ ରଖିବୁ ଗୋଟିଏ କଥା ତୁ ଆଜି ଯାହା କରୁଛୁ ତାଙ୍କରି ଯୋଗୁ । ପଢାରେ ଯୋଉ ଗୋଲଡ଼ ମେଡାଲ୍ ସବୁ ପାଉଛୁ ସବୁ ତାଙ୍କରି ଅକ୍ଲାନ୍ତ ପରିଶ୍ରମର ଫଳ । ସବୁ ସୁବିଧା ସୁଯୋଗ ଯୋଗେଇ ଦେଇ ଏତେ ଉପରକୁ ଉଠେଇବା ପଛରେ ତାଙ୍କରି ହାତ ରହିଛି । ଖାଲି ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧ|ରେ ମଣିଷର ପେଟ ଭରେନା । ଏଇ ସାମାନ୍ୟ କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିବାକୁ ମତେ ଏତେ ବର୍ଷ ଲାଗିଗଲା ପୁଣି ଏତେ ଡ଼େରିରେ । ମୁଁ ତାଙ୍କ ମନରେ ବହୁତ ଦୁଖ ଦେଇଛି ତୁ ଯେପରି ଆଉ ନଦେଉ । ତାଙ୍କ ଦେଖା ରଖାର ଦାୟୁତ୍ବ ତତେ ଦେଇକି ଯାଉଛି ।’’

ଧିର ପଦକ୍ଷେପରେ ସେ ବଗିଚାକୁ ଯାଇ ବାପାଙ୍କୁ ଜାବୁଡି ଧରିଥିଲା ପଛଆଡୁ । ବାପା ପ୍ରସ୍ତୁତ ନ ଥିଲେ କି ମେଘନା ପାଖରୁ ଏପରି ଆଶା ରଖି ବି ନ ଥିଲେ । କାଲି ଠାରୁ ତା ରାଗ ଥମ୍ ଥମ୍ ମୁହଁରୁ ସେ ସବୁ ପଢି ସାରିଥିଲେ । ତେଣୁ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲା ‘ଶକୁ’ । ବୁଲି ପଡି ଚାହିଁ ଓ ମେଘନା । ଯିବାକୁ ବାହରିଲୁଣି ବୋଧେ । କାଲିର କିଛି ମିଠା ବଳି ଯାଇଛି ନେଇଯା ସାଥିରେ ।

ନା ସେ ଆଜି ଯିବନି । କିଛି ଦିନ ତାଙ୍କ ପାଖେ ରହିବ । ବାପାଙ୍କହାତରୁ ପାଣି ହୋସ୍ ଟା ଖସି ପଡିଥିଲା । ଉତ୍ତର ପାଉନଥିଲେ କଛି କହିବା ପାଇଁ । ଆଉ ମେଘନା ଆଖିରୁ ପାଣି ସବୁ ଝରି ଚାଲିଥିଲେ ଯେମିତି ପାଣି ହୋସ୍ ରୁ ପାଣି ସବୁ ଝରି ଯାଉଥିଲା ବାପାଙ୍କହାତରୁ ତଳେ ଖସି ପଡି । ବାପା କିଛି କହିବେ କହିବେ ହୋଇ କହି ପାରି ନ ଥିଲେ ।

ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ବି ଲୁହ ଝରି ଯାଉଥିଲା ବର୍ଷ| ଜଳ ପରି କିନ୍ତୁ ତଥାପି ଆଖିରେ ଥିଲା ଖୁସିର ଝଲକ । ହୁଏତ ଝିଅ ମେଘନାର ଭୂଲ ବୁଝାମଣା ଦୁରେଇ ଯାଇଛି ବୋଲି ଧରି ନେଲେ ସେ । କାଲି ସେ ଘରକୁ ଆସିଲା ବେଳେ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଉଦାଶ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳରେ ମେଘନାକୁ ଦେଖିଲା ପରେ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ଖୁସିର ଝଲକ ଦେଖି ପାରିଥିଲା ମେଘନା । ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହିପରି ଏକ ଖୁସିର ଝଲକ ସେ ଦେଖି ପାରୁଛି ବାପାଙ୍କଆଖିରେ ।

ଚା ତୁମ ପାଇଁ କରିକି ଆଣୁଛି କହି ମେଘନା ଚାଲିଗଲା ରୋଷେଇ ଘରକୁ । ବୋଉର କଥା ରଖି ସେ ବାପାଙ୍କୁ ଯେ ଖୁସି କରି ପାରିଛି ସେତିକି ଯଥେଷ୍ଟ ତା ପାଇଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ।l

ବାପା ମେଘନା ଖୁସି

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..