ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ

ତୁମେ

ପ୍ରାଣଖୋଲା ଆବେଗରେ

କୁଳ ଲଙ୍ଘି ବହିଯାଉଥିବା

ଉଜାଣି ଯମୁନା

ଆଉ ମୁଁ,

ନିଃସର୍ତ୍ତ ସମର୍ପଣର

ଦକ୍ଷିଣା ପବନ,

ଦଗ୍ଧ ହୃଦୟର ନିରବ ମୂର୍ଚ୍ଛନା ।

ତୁମେ

ଡଙ୍ଗରର ଫୁଙ୍ଗୁଳା ଛାତିରେ

ଆସୁ ଆସୁ ଫେରି ଯାଉଥିବା

ଜଳ ପ୍ରପାତ ର ପ୍ରତିଧ୍ବନି

ଆଉ ମୁଁ,

ତମ ଭଲପାଇବାର ଯନ୍ତାରୁ

ମୁକୁଳି ପାରୁ ନଥିବା

କୁଟିଳ ବନ୍ଧନୀ।

ତୁମେ

ଅହରହ ମୋ ଦେହରେ

ଫୋଡିହେଉଥିବା

ବାବୁଲ କଣ୍ଟାର ସ୍ମୃତି,

ଆଉ ମୁଁ

ତୁମ ସ୍ମୃତିର କଣ୍ଟାରେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ଲହୁଲୁହାଣ ହେଉଥିବା

ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାଭିଜା ଜହ୍ନ ରାତି ।

ତୁମେ

ଦହଗଞ୍ଜ କରୁଥିବା

ବଇଶାଖୀ ଝାଞ୍ଜିର

ଅସହ୍ୟ ଜ୍ୱଳନ,

ଆଉ ମୁଁ

ଋତୁରାଜ ବସନ୍ତର ମଳୟରେ

ମତୁଆଲା କୋଇଲିର କୁହୁତାନ ।

ତୁମେ

ଏକ ମାୟାବିନୀ ମୃଗତୃଷ୍ଣା,

ପଥିକକୁ ଜାଳି ପୋଡି ମାରୁଥିବା

ସତେ ମରୁଭୂଇଁ

ଆଉ ମୁଁ

ଓଟ ସାଜି ଶ୍ରାନ୍ତକ୍ଲାନ୍ତ

ତୁମ ପ୍ରତାରଣା ମରୁଝର

ପଛେ ଧାଇଁଧାଇଁ।

କଣ୍ଡୁରି ଚରଣ ରାଉତ

ଶିକ୍ଷକ,ସତ୍ୟବାଦୀ ହାଇସ୍କୁଲ୍

ଧଣ୍ଡାମାଳ, ଦେଓଗାଁ, ବଲାଙ୍ଗିର