सोनकिरणे

ऊन हे कोवळे 

अंगावर पडे

प्रभात समयी

कैफ मज चढे

भास्कर तो आला

उम्मेद घेऊन

अंधाऱ्या रातीला

तो मात देऊन

पाहुनी सोनेरी

हे सोनकिरणे

विसरलो आता

दुःखात हरणे

कधी तो शीतल

कधी वाटे तप्त

ह्या जीवसृष्टीला

चालवतो गुप्त

त्याच्याविना सांगा

काय शक्य इथे

नांदते मांगल्य

तो जाईल तिथे