शुक्रवार...!

शुक शुक आवाज कानी येता

क्रय शक्ती चेतावली

वाटेतली काठी हाती आली

रग अंगात वेगळीच भरली

सुगावा देखील लागला नाही

प्रथमच घरी आल्या पाहुण्याला

भाग्य दुर्भाग्य समजण्या आधीच

तडफड गडबड त्याची थंडावली

खुसखुस त्याची सुरू होती

पण नजर कानोसा घेत होती

खुळचट पणाच सारा चालला होता

पण नजर त्याचा वेध घेत होती

छाननी सुरू असताना सावधानतेने

नकळत डोळे चमकले त्याचे

आता दुर्भाग्य माझ्या हाती आहे

हे त्या पाहुण्याला कळलेच नाही

चाहूल लागता धूम ठोकली त्याने

डोके उलटे गाठले माझे काठीने

सौभाग्यात पलायन पार पडता

कपाळ फुगले क्षणात टंणू गाठीने...!