पाऊस

का असा थबकतोस

पुन्हा पुन्हा जाताना

अश्रू ओघळतात का

मागे वळून पाहताना

दमला असशील तू ही

अहोरात्र पडताना

बरं वाटतं का रे असं

सगळ्यांच्या शिव्या शाप खाताना

तू ना माझ्याबरोबर

असा का खेळतोस

मी बाहेर पडताच

मला पकडायला येतोस

तू आलास की कसं सगळं

स्वच्छ, लख्ख होत

पण माणसाचं मन मात्र

किती गढूळ राहत

एरवी मी सर्वांपासून

माझे दुःख लपवतो

तू आलास की मात्र

तुझ्या गळ्यात पडून रडतो

कितीदा आपण असे 

एकांतात असतो

आणि तू माझ्या हृदयाची

सहज तार छेडतो

बेभान वारा, बेधुंद गारवा

मिट्ट अंधार दाटला

सौदामिनी चकाकते नभी

अखंड बरसात सागरात साठला